มอนสเตอร์ที่ถูกกักขัง

“ถอยไปเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากเห็นเลือดมอนสเตอร์อาบพื้นห้องแล็บแห่งนี้” น้ำเสียงของหญิงสาวปริศนาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กรีดผ่านอากาศ เธอหยุดฝีเท้าลงห่างจากฉันไม่กี่ก้าว แสงสีม่วงจากใบมีดสั้นสะท้อนเข้ากับดวงตาที่ไร้แววของเธอ ฟลัฟฟี่ที่เกาะอยู่บนไหล่ของฉันครางหงิงในลำคอ ขนสีขาวปุกปุยของมันลุกชันจนสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านที่ส่งผ่านผิวหนังของฉัน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่านอยู่ในอก “คุณไม่ใช่ NPC ธรรมดาใช่ไหม... คนที่คอยจับมอนสเตอร์ไปทดลองแบบนี้ มันสนุกตรงไหนกัน?” หญิงสาวคนนั้นแค่นหัวเราะ เสียงของเธอแห้งแล้งและเปราะบาง “สนุกเหรอ? คำพูดไร้เดียงสาของพวกที่ถูกขังอยู่ในโลกแห่งความฝันแบบพวกเธอ มันก็น่าสมเพชแบบนี้แหละ” วินาทีที่เธอพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ฉันไม่ได้ถอยหลังหนี แต่ฉันตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด ฉันทรุดตัวลงคว้าถังสารเคมีข้างตัวแล้วเหวี่ยงใส่พื้นทันที ไอระเหยสีฟ้าพุ่งกระจายจนกลายเป็นหมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่วห้องแล็บ นี่ไม่ใช่เวลามานั่งเจรจา สิ่งสำคัญที่สุดคือชีวิตเล็กๆ ที่ถูกกักขังอยู่ในกรงเหล็กดัดสีดำที่ตั้งอยู่มุมห้องต่างหาก “ฟลัฟฟี่... เตรียมใช้ 'เกราะวิญญาณ' นะจ๊ะ” ฉันกระซิบเบาๆ เจ้าก้อนขนบนไหล่พยักหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาสีทองของมันเรืองแสงขึ้นท่ามกลางหมอกควัน เราทั้งคู่มุดผ่านซอกหลืบของอุปกรณ์ทดลองที่วางระเกะระกะ เสียงมีดสั้นฟันผ่านอากาศดัง *ฉับ* อยู่ข้างหู หญิงสาวคนนั้นอาศัยสัมผัสความร้อนในการไล่ล่า ซึ่งทำให้สถานการณ์ของเราวิกฤตหนักขึ้นไปอีก เมื่อไปถึงหน้ากรงขัง ภาพที่เห็นทำให้น้ำตาฉันแทบไหล มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายสุนัขจิ้งจอกตัวเล็กๆ ที่มีปีกสีรุ้งกำลังหดตัวสั่นเทาอยู่มุมกรง ร่างกายของมันมีสายระโยงระยางจากอุปกรณ์ประหลาดติดอยู่ แสงสีม่วงที่ไหลเวียนในสายพวกนั้นกำลังสูบเอาพลังชีวิตของมันไปทีละนิด “อดทนหน่อยนะ...” ฉันใช้กิ๊บติดผมที่ดัดแปลงเป็นอุปกรณ์แฮ็กเบื้องต้นจิ้มลงไปที่แผงควบคุมระบบล็อค มือของฉันสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม *ติ๊ด... ติ๊ด... ผิดพลาด* “เจอตัวแล้ว” เสียงกระซิบที่แฝงด้วยไอสังหารดังขึ้นจากด้านหลัง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ฉันไม่หันไปมอง แต่เร่งมือรัวรหัสผ่านด้วยความเร็วสูงสุด จนกระทั่งเสียงกลไกปลดล็อกดัง *คลิก* กรงขังถูกเปิดออก ฟลัฟฟี่พุ่งตัวเข้าไปคาบตัวเจ้ามอนสเตอร์จิ้งจอกออกมาในจังหวะเดียวกับที่ใบมีดสีม่วงฟันลงมาที่จุดที่ฉันยืนอยู่เมื่อครู่! แรงกระแทกจากมีดทำให้ฉันกระเด็นไปชนกับโต๊ะวางยา เสียงขวดแก้วแตกกระจายดังก้องไปทั่ว หญิงสาวคนนั้นเดินฝ่าหมอกควันเข้ามาอย่างใจเย็น เธอไม่ได้ดูรีบร้อนเหมือนกับว่าเธอกำลังต้อนลูกแกะเข้ามุมห้อง “เธอเลือกช่วยสัตว์เดรัจฉาน แทนที่จะปกป้องชีวิตตัวเอง... ช่างเป็นความเมตตาที่แสนโง่เขลา” เธอพูดพลางเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยสักรูปตราประหลาดที่ข้อมือ ซึ่งมันเริ่มส่องแสงสว่างวาบไปทั่วห้อง ฉันพยุงตัวขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ในอ้อมแขนกอดเจ้าตัวน้อยที่อ่อนแรงไว้แน่น “ความเมตตาอาจจะดูโง่เขลาในสายตาคุณ แต่สำหรับพวกมัน... นี่คือโลกทั้งใบที่พวกมันจะได้รับคืนมา!” “งั้นเหรอ?” เธอแสยะยิ้มที่ทำให้ฉันใจหายวาบ ก่อนที่เธอจะชี้นิ้วมาที่ฉัน “งั้นก็ลองดูสิว่า เธอจะรักษา 'โลกทั้งใบ' นี้ไว้ได้นานแค่ไหน... เพราะในวินาทีที่เธอปลดล็อกกรงนั้น ระบบป้องกันขั้นสูงสุดของห้องแล็บก็ได้เริ่มการทำงานแล้ว” พื้นห้องสั่นสะเทือนรุนแรง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังหวีดหวิวไปทั่วทั้งอาณาเขต แสงไฟสีแดงสาดส่องสลับกับความมืดมิด และจากรอยแยกของกำแพงเหล็กที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ไม่ใช่แค่ทหารรักษาการณ์ที่โผล่ออกมา แต่มันคือ... มอนสเตอร์กลายพันธุ์ที่มีขนาดมหึมาและดูบ้าคลั่งกว่าตัวไหนๆ ที่ฉันเคยพบเจอในเกมนี้! ฟลัฟฟี่สั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันส่งเสียงคำรามขู่ต่ำๆ ในลำคอที่ฟังดูเหมือนสัญญาณเตือนภัย และในตอนนั้นเอง หญิงสาวลึกลับคนนั้นก็ค่อยๆ หายตัวไปในเงามืด ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในหัวฉัน “ยินดีต้อนรับสู่โหมด 'การชำระล้าง' ของแท้... หวังว่าเธอจะสนุกกับการเอาชีวิตรอดนะ... เรน” ประตูทางออกถูกล็อกตาย กลไกเลเซอร์เลื่อนเข้ามาล้อมกรอบตัวเราไว้ และสัตว์อสูรขนาดยักษ์ตรงหน้าก็ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาเราพร้อมกับน้ำลายสีดำที่หยดลงบนพื้นจนควันขึ้นฉุนกึก... ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นอกจากต้องสู้ด้วยทุกอย่างที่มี แต่ดูเหมือนว่าเจ้ามอนสเตอร์จิ้งจอกในอ้อมกอดของฉันจะเริ่มขยับตัว... พร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยเป็นกำลังใจให้เรนและฟลัฟฟี่เสมอนะคะ!