บุกรังศัตรู

“ถ้าพวกเราพลาดก้าวเดียว... ข้างล่างนั่นคือความว่างเปล่าระยะสองหมื่นเมตรนะคะ เรน” เสียงกระซิบที่เจือด้วยกระแสลมกรดดังลอดผ่านแผ่นโลหะสนิมเขรอะ ฟลัฟฟี่—มอนสเตอร์ระดับตำนานในร่างกระต่ายผสมมังกรจิ๋ว—กำลังใช้กรงเล็บคู่หน้าเกาะแน่นอยู่บนไหล่ซ้ายของเด็กหนุ่ม ดวงตากลมโตสีอำพันกวาดมองพายุเมฆหมุนวนสีดำทะมึนเบื้องล่าง ที่ซึ่งฐานทัพลอยฟ้า ‘โอเมก้า เฮבן’ ของสมาคมวายร้ายซ่อนตัวอยู่หลังม่านพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า เรนไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังสำหรับควบคุมระบบสัตว์อสูร กำลังลูบเกล็ดสีมุกบริเวณลำคอของเจ้าตัวเล็กเบาๆ เพื่อปลอบประโยคทั้งมันและตัวเขาเอง ความหนתเหน็บของบรรยากาศชั้นบรรยากาศสตราโตสเฟียร์แทรกซึมผ่านเสื้อโค้ดกันหนาวเข้ามาถึงกระดูก แต่ความเย็นเยือกในใจของเรนกลับมาจากความทรงจำในโลกแห่งความเป็นจริง—ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เงียบเหงาและไร้เสียงตอบรับ ปมในอดีตที่คอยย้ำเตือนว่าเขา ‘ตัวคนเดียว’ มาตลอด แต่ณ ที่นี้ บนฐานทัพลอยฟ้าที่กำลังสั่นสะเทือนเพราะแรงระเบิดจากการก่อกวนของกองกำลังพันธมิตร เรนรู้ดีว่าเขาไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว “พวกเราไม่ได้มาเพื่อพลาดหรอกค่ะ ฟลัฟฟี่” เรนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามั่นคง ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวที่หาได้ยากยิ่ง “เป้าหมายอยู่ตรงหน้าแล้ว... ประตูห้องควบคุมหลัก” เบื้องหน้าของพวกเขาสองคนและเหล่ามอนสเตอร์สหายร่วมรบ คือประตูเหล็กกล้าหนาเตอะสลักตราสัญลักษณ์รูปงูพันกางเขน ซึ่งเป็นศูนย์กลางของระบบควบคุมกองทัพจักรกลชีวภาพที่กลุ่มวายร้ายใช้หมายจะทำลายล้างระบบนิเวศทั้งหมดของเกม *Monster Tamer Online* *ตูม! สนั่นหวั่นไหว!* แรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่จากการโจมตีภายนอกทำให้เศษปูนและละอองเหล็กโปรยปรายลงมาดั่งฝุ่นผง ระบบสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าของเรนจนกลายเป็นเงาสลัว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอับของน้ำมันเครื่องและโอโซนจากการประจุพลังงานเวทมนตร์ขั้นสูง ทว่า สิ่งที่ขวางกั้นพวกเขาอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ประตูเหล็กกล้า หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนพิงผนังอย่างไร้ความกังวล ใบหน้าครึ่งซีกถูกซ้อนไว้ภายใต้ฮู้ด แต่รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร “นึกว่าจะมาไม่ถึงเสียอีกนะ... เด็กน้อยผู้เลี้ยงสัตว์” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างเสียงระเบิด “คิดจริงๆ หรือว่าฝูงสัตว์ป่วนกระจ้อยร่อยพวกนั้น จะพาเธอก้าวเข้ามาถึงเขตหวงห้ามชั้นในนี้ได้โดยไม่มีใครอนุญาต?” เรนหรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ศัตรูเบื้องหน้าไม่ใช่ NPC ธรรมดา แต่เป็นหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษของกลุ่มวายร้าย ผู้มีฉายาว่า ‘ผู้กลืนกินวิญญาณ’ อาวุธในมือของอีกฝ่ายคือเคียวเวทมนตร์ขนาดยักษ์ที่แผ่ไอสีดำทมิฬออกมาเป็นระลอก ฟลัฟฟี่ส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอ ขนสีขาวนุ่มฟูทั่วร่างพองฟูขึ้นจนตัวใหญ่กว่าเดิมเท่าตัว เปลวไฟสีฟ้าอ่อนเริ่มลุกโชนขึ้นที่ปลายหางของมัน พร้อมจะพ่นออกไปแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าได้ทุกเมื่อ “ถ้าไม่มีใครอนุญาต... งั้นพวกเราก็คงต้องขออนุญาต ‘พัง’ มันเข้าไปเองค่ะ!” เรนสะบัดมือขวา ข้อมูลแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับการปรากฏตัวของฝูงสัตว์อสูรระดับสูงที่เขาเคยช่วยเหลือและผูก3พันธะสัญญาไว้ตลอดการเดินทาง เสียงคำรามก้องของกริฟฟินย่อส่วนและหมาป่าพายุสะท้อนก้องไปทั่วทางเดินแคบๆ แรงกดดันมหาศาลปะทะกันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ชายชุดดำหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “อวดดีนัก... งั้นก็มาดูกันว่า วิญญาณของพวกแก จะหอมหวานแค่ไหนเมื่อมันถูกฉีกเป็นชิ้นๆ!” การต่อสู้เปิดฉากขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้น เคียวสีดำถูกเหวี่ยงตัดอากาศสร้างคลื่นดาบพลังงานพุ่งตรงเข้าใส่เรนอย่างเหี้ยมโหด เรนพุ่งตัวหลบอย่างเฉียดฉิว เศษผ้าคลุมของเขาขาดวิ่นไปแถบหนึ่ง แต่จังหวะนั้นเองที่ฟลัฟฟี่ไม่รอช้า มันพุ่งทะยานผ่านเงาดาบด้วยความเร็วเหนือเสียง พ่นลูกไฟอัดกระแทกเข้าที่ใบหน้าของศัตรูอย่างจังจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปหลายก้าว “เก่งไม่เบานี่...” ศัตรูกัดฟันกรอด รอยแผลไหม้จางๆ ปรากฏขึ้นบนแก้ม “แต่เกมนี้... กำลังจะจบลงแล้ว” ทว่า ในวินาทีที่เรนกำลังจะสั่งการโจมตีชุดใหญ่เพื่อเผด็จศึก ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินสีแดงฉานนับร้อยดวงก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งผนังห้องควบคุม จอภาพโฮโลแกรมขนาดยักษ์ที่เคยแสดงสถานะของฐานทัพ กลับเปลี่ยนเป็นภาพวิดีโอจากห้องทดลองลับชั้นใต้ดินลึกที่สุด ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้หัวใจของเรนกระตุกวาบจนแทบหยุดเต้น ร่างของมอนสเตอร์บรรพกาลที่ถูกผนึกไว้... กำลังลืมตาขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มของบุคคลที่เรนไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในสถานที่แห่งนี้—เพื่อนร่วมทีมคนแรกที่เคยหักหลังและหายสาบสูญไปเมื่อหลายเดือนก่อน “ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... เรน” เสียงกระซิบผ่านระบบสื่อสารดังขึ้นโดยตรงในโสตประสาทของเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ดังก้องไปทั่วความว่างเปล่า ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!