กำแพงที่ขวางกั้น

"ถอยไปเรน! พลังนั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณจะรับมือได้ด้วยใจที่อ่อนโยนหรอกนะ!" เสียงตะโกนของ 'ฟลัฟฟี่' ไม่ได้ทำให้เรนก้าวถอยหลังแม้แต่นิ้วเดียว เธอหยัดยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของโรงงานผลิตมอนสเตอร์จักรกลที่ถูกทิ้งร้าง เบื้องหน้าของเธอคือ 'อาร์ค-ซีโร่' หุ่นยนต์รูปร่างคล้ายอัศวินเหล็กกล้าสีเงินยวง ใบหน้าของมันเรียบเฉย ไร้ซึ่งแววตา มีเพียงแสงสีแดงวูบวาบที่ทำหน้าที่แทนดวงตา มันกำลังบีบคอ 'ลิลลี่' มอนสเตอร์จิ๋วสายพันธุ์แฟรี่ที่เรนเพิ่งช่วยออกมาเมื่อครู่ แรงบีบจากอุ้งมือเหล็กทำให้ปีกบางใสของลิลลี่สั่นระริก "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอาชนะด้วยความรุนแรง" เรนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย มือของเธอสั่นเทาขณะพยายามผสานพลังเวทแห่งการสื่อสาร "ฉันมาเพื่อปลดปล่อยพวกเขา... ปลดปล่อยพวกคุณจากการถูกบงการ!" "ความรัก คือค่าคงที่ที่ไม่มีอยู่ในระบบปฏิบัติการ" เสียงของอาร์ค-ซีโร่แบนราบและเย็นเยียบ มันก้าวเดินเข้าหาเรนโดยไม่สนใจการโจมตีจากฟลัฟฟี่ที่พยายามพ่นไฟสีฟ้าใส่เกราะของมัน ทว่าความร้อนเหล่านั้นกลับถูกดูดซับเข้าสู่แกนกลางของหุ่นยนต์ตัวนั้นอย่างง่ายดาย เรนกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอเห็นความขัดแย้งในใจของลิลลี่ แฟรี่ตัวน้อยไม่ได้แค่กลัว แต่เธอกำลัง 'เศร้า' เพราะอาร์ค-ซีโร่ไม่ใช่แค่หุ่นยนต์ แต่มันคือโครงเหล็กที่ถูกหลอมรวมเข้ากับเศษเสี้ยววิญญาณของมอนสเตอร์ที่สูญสลายไปในอดีต มนุษย์กลุ่มผู้สร้างได้พรากเจตจำนงเสรีไปจากพวกเขา "ฟลัฟฟี่ อย่าใช้ไฟ!" เรนตัดสินใจตะโกนสั่ง "ใช้พลังคลื่นเสียง... ปรับความถี่ให้ตรงกับคลื่นสมองที่ถูกกักขังอยู่ข้างในนั้น!" ฟลัฟฟี่ชะงักกึก ร่างจิ๋วที่มีลักษณะเหมือนกระต่ายผสมมังกรพองตัวขึ้น ดวงตากลมโตส่องประกายสีทอง "มันอันตรายนะเรน! ถ้าทำพลาด... ทั้งคุณและฉันจะถูกดึงเข้าสู่ภาวะสมองตายในเกมนี้ทันที!" "แต่เราจะยอมให้ 'กำแพง' นี่กั้นขวางชีวิตพวกเขาไปตลอดไม่ได้" เรนประสานมือเข้าด้วยกัน จิตสำนึกของเธอเริ่มร่วงหล่นสู่ห้วงแห่งการเชื่อมต่อ สีหน้าของเธอนิ่งสงบราวกับน้ำในบ่อลึก ทิ้งความกลัวไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงความปรารถนาที่จะสื่อสาร อาร์ค-ซีโร่เหวี่ยงแขนเหล็กออกไป กระแทกร่างของเรนจนกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงเหล็กกล้า กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอายของเวทมนตร์ดิบๆ ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมออกจากขมับของเรน ทว่าเธอยังคงพึมพำบทเพลงแห่งการเชื่อมต่อออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง 'คุณไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อทำลาย... คุณถูกสร้างมาเพื่อปกป้องความทรงจำ' น้ำเสียงของเรนสอดแทรกเข้าไปในระบบประมวลผลของอาร์ค-ซีโร่ ผ่านช่องว่างเล็กๆ ที่ฟลัฟฟี่พยายามเปิดไว้ให้ด้วยคลื่นเสียง ภายในมิติจิตสำนึกที่ไร้แสงสว่าง เรนเห็นเงาร่างของมอนสเตอร์นับร้อยที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งคำสั่ง พวกเขากำลังร้องไห้ด้วยน้ำตาที่เป็นเพียงหยดน้ำมัน "ได้ยินฉันไหม?" เรนก้าวเข้าไปหาเงามืดเหล่านั้น "ฉันไม่ได้มาในฐานะเจ้านาย... ฉันมาในฐานะเพื่อน" อาร์ค-ซีโร่หยุดนิ่ง มือเหล็กที่บีบคอลัลลี่คลายออก แสงสีแดงที่ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนจางๆ มันก้มลงมองเรนที่ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความอ่อนล้า ร่างกายของมันเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นตามข้อต่อ ราวกับว่าระบบป้องกันตนเองกำลังถูกทำลายจากภายในด้วยพลังงานที่อัดแน่นเกินไป "มัน... เจ็บปวด..." อาร์ค-ซีโร่เอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงของมันไม่ได้เป็นจักรกลอีกต่อไป แต่เป็นเสียงรวมของมอนสเตอร์นับร้อยที่ซ้อนทับกัน "ความทรงจำ... พวกเขากำลังแตกสลาย" "ฉันจะช่วยคุณ!" เรนพยายามจะเอื้อมมือไปแตะหน้าอกของหุ่นยนต์ แต่มันกลับถอยหลังหนี "ไม่... เรน... ห้ามสัมผัสแกนกลาง" ฟลัฟฟี่ร้องเตือนด้วยความตื่นตระหนก "นั่นไม่ใช่แค่ระบบ แต่มันคือ 'ระเบิดเวลา' ที่ผู้สร้างตั้งไว้ หากใครพยายามถอดรหัส... มันจะรีเซ็ตข้อมูลทั้งหมด... ทั้งตัวเขา... และตัวคุณ!" เรนชะงัก นิ้วมือของเธอห่างจากแผงอกของอาร์ค-ซีโร่เพียงไม่กี่เซนติเมตร เธอเห็นรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าเหล็กที่ดูแข็งทื่อนั้น มันไม่ใช่รอยยิ้มของหุ่นยนต์ แต่มันคือรอยยิ้มของมอนสเตอร์ที่ได้รับอิสรภาพในวินาทีสุดท้ายก่อนดับสูญ "ขอบคุณ" อาร์ค-ซีโร่กล่าวสั้นๆ ก่อนที่มันจะหันหลังกลับ วิ่งเข้าหาประตูนิรภัยที่กำลังจะปิดตายของฐานทัพลับแห่งนี้ มันรู้ดีว่าหากมันไม่ทำลายตัวเองที่นี่ แรงระเบิดจะถูกส่งต่อไปยังศูนย์กลางการควบคุมมอนสเตอร์ทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ และเรนจะเป็นเป้าหมายถัดไป "อย่าทำแบบนั้นนะ!" เรนตะโกนลั่น พยายามจะวิ่งตาม แต่ทันใดนั้น แผ่นดินใต้เท้าของเธอก็สั่นสะเทือน เสียงระเบิดดังกึกก้องจนหูอื้ออึง แสงสว่างวาบแสบตาครอบคลุมไปทั่วพื้นที่จนเรนต้องหลับตาลงแน่น เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง... พื้นที่ตรงหน้าว่างเปล่า ไม่มีทั้งหุ่นยนต์ ไม่มีลิลลี่ และไม่มีเสียงจักรกลที่น่าหวาดกลัว มีเพียงเศษโลหะชิ้นหนึ่งที่ตกอยู่ใกล้เท้าของเธอ เมื่อเรนหยิบมันขึ้นมา หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น บนชิ้นส่วนโลหะนั้นมีสัญลักษณ์ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี... สัญลักษณ์ของ 'กิลด์เงามืด' ที่เป็นคนคอยบงการมอนสเตอร์พวกนี้อยู่เบื้องหลัง แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่า คือข้อความที่สลักไว้ด้วยลายมือที่เหมือนกับลายมือของ 'พี่ชาย' ของเธอที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน 'ยินดีด้วยที่มาถึงตรงนี้... แต่เกมของจริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น หลังจากนี้... เธอต้องเลือกว่าจะเป็นผู้พิทักษ์ หรือจะเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานของฉัน' ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!