เตรียมรับศึกใหญ่

“ถ้าเราบุกทางหน้าผาหินทราย ฟลัฟฟี่จะแบกรับแรงกดดันจากมอนสเตอร์เฝ้ายามไหวหรือเปล่าคะ?” เสียงของเรนเบาหวิวราวกับจะขาดหายไปในอากาศเย็นเยียบของค่ำคืน เรนไม่ได้มองหน้าใคร แต่ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปยังแผนที่โฮโลแกรมที่ลอยเด่นอยู่กลางโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องวางแผนลับ ขอบหน้าต่างไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามแรงลมที่พัดโหมกระหน่ำอยู่ภายนอก แต่ภายในห้องนี้ บรรยากาศกลับหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าพายุที่กำลังก่อตัว ฟลัฟฟี่ เจ้ามอนสเตอร์จิ๋วร่างกลมป้อมที่มีหูยาวคล้ายกระต่ายและหางที่ดูเหมือนมังกรตัวจิ๋ว ขยับตัวไปมาบนบ่าของเรน ดวงตากลมโตสีอเมทิสต์ของมันหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียง ‘จิ๊ด’ เบาๆ พร้อมกับสั่นหางสีรุ้งไปมา มันไม่ได้ดูหวาดกลัว แต่มันกำลัง ‘ประเมิน’ “ไม่ใช่แค่ไหวหรือไม่ไหวหรอกค่ะเรน แต่ถ้าเราไปทางนั้น เราจะกลายเป็นเป้าสายตาของ ‘เนตรมรณะ’ ที่เฝ้าป้อมปราการอยู่” เสียงทุ้มต่ำของรองหัวหน้ากิลด์ดังขึ้น เขาใช้ปลายนิ้วชี้ลากเส้นผ่านแผนที่จำลอง “เราต้องแยกเป็นสองทีม ทีมหนึ่งล่อความสนใจ อีกทีมต้องลอบเข้าไปผ่านระบบระบายอากาศใต้ดิน ซึ่งมันแคบ... และเต็มไปด้วยไอพิษ” เรนเม้มริมฝีปากแน่น ความโดดเดี่ยวที่เคยกัดกินใจในชีวิตจริงมักจะตามมาหลอกหลอนเธอในยามที่ต้องตัดสินใจเรื่องความเป็นความตายของพรรคพวกแบบนี้เสมอ หากเธอพลาด พรรคพวกที่เชื่อมั่นในตัวเธอจะสูญเสียเลเวลและไอเทมที่สะสมมานาน แต่มันไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลขหรือคะแนน มันคือความผูกพันที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาในโลกเสมือนแห่งนี้ “เรนคะ...” ฟลัฟฟี่กระโดดจากบ่าลงมาบนโต๊ะ มันใช้เท้าหน้าแตะที่แผนที่ตรงจุด ‘ห้องคลังสมบัติ’ แล้วหันกลับมามองเรนด้วยแววตาที่มั่นคง มันไม่ได้สื่อสารด้วยคำพูด แต่ความรู้สึกอุ่นวาบที่ส่งผ่านพันธสัญญาจิตทำให้เรนรับรู้ได้ทันทีว่า เจ้าตัวจิ๋วตัวนี้มี ‘แผน’ ที่บ้าบิ่นกว่านั้น “เธอจะบอกว่า... ให้เธอใช้วิชาพรางตัวระดับสูงไปเปิดกลไกจากด้านใน เพื่อให้พวกเราบุกเข้าทางประตูหลักตรงๆ งั้นเหรอ?” เรนถามเสียงสั่น “มันอันตรายเกินไป ฟลัฟฟี่! นายอาจจะถูกขังอยู่ข้างในคนเดียว!” ฟลัฟฟี่พยักหน้าหงึกๆ มันเอาหัวถูไถมือของเรนอย่างออดอ้อน ทว่าแววตาของมันกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในโลกที่ทุกคนต่างแสวงหาชัยชนะด้วยการบดขยี้ผู้อื่น การที่เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อคนอื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ทำให้เรนรู้สึกสะท้อนใจกับความเป็นมนุษย์ของตัวเอง “ทุกคนคะ... ฟังฉันนะ” เรนกวาดสายตามองเพื่อนร่วมกิลด์ที่รอฟังคำสั่ง “เราจะไม่มีการแยกทีม เราจะบุกไปพร้อมกันแบบหน้าด้านๆ นี่แหละ แต่เราจะใช้ฟลัฟฟี่เป็นตัวแปรสำคัญ หากกลยุทธ์นี้ล้มเหลว คนที่จะรับผิดชอบคือฉัน... เพราะฉันเลือกที่จะเชื่อใจมอนสเตอร์ของฉัน มากกว่าเชื่อในตำราพิชัยสงครามเล่มไหนๆ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องวางแผนอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เสียงหัวเราะเบาๆ ของรองหัวหน้ากิลด์จะทำลายบรรยากาศลง “ในฐานะที่รู้จักคุณมานาน ผมก็ไม่เคยเห็นคุณเลือกทางที่ปลอดภัยอยู่แล้วนี่ครับ งั้นก็เอาตามนั้น! เตรียมตัวให้พร้อม อีกหนึ่งชั่วโมงเราจะเคลื่อนพล” เรนเดินออกมาที่ระเบียงห้องพัก มองออกไปเห็นป้อมปราการของศัตรูที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา หัวใจของเธอเต้นรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่จะได้ทวงคืนสิ่งที่ถูกแย่งชิงไป ฟลัฟฟี่กระโดดขึ้นมาบนหัวของเธอแล้วขดตัวนอนเหมือนหมวกขนเฟอร์สีขาวนุ่มนิ่ม แต่นัยน์ตาของมันกลับเปิดกว้าง จับจ้องไปยังเงามืดที่เคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้ห่างออกไปไม่กี่เมตร เรนชะงัก เธอไม่ได้ตาฝาด มีใครบางคน... หรือบางสิ่งที่ทรงพลังเกินกว่าผู้เล่นทั่วไปกำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่ ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนสั่นประสาทก็ดังขึ้นข้างหูของเธอ โดยที่ไม่มีร่างของผู้พูดปรากฏให้เห็น “คิดว่าแค่แผนการตื้นๆ นี้จะช่วยให้พวกแกยึดคืนฐานได้งั้นเหรอ... แม่มดมอนสเตอร์?” เรนเบิกตากว้าง เธอคว้าไม้เท้าประจำตัวเตรียมร่ายเวทป้องกัน แต่ฟลัฟฟี่กลับคำรามลั่นในลำคอ พร้อมกับขนทั้งตัวที่ลุกชันขึ้นทันที เพราะในวินาทีนั้นเอง กองทัพมอนสเตอร์นับร้อยที่ควรจะอยู่บนยอดเขา กลับปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบที่พักของพวกเขาไว้ทั้งหมด... โดยมีบุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด ชูคทาที่ปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งความตายออกมาทั่วทั้งบริเวณ! การล้อมปราบเริ่มต้นขึ้นเร็วกว่าที่คิด และเรนก็ตระหนักได้ในทันทีว่า... ในบรรดาพวกเขามี ‘หนอนบ่อนไส้’ ที่ส่งข่าวให้ศัตรูรู้ล่วงหน้าทุกฝีก้าว ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!