แผนการร้ายที่ชัดเจน

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสะท้อนลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สวยของเรน แสงไฟกะพริบถี่รัวราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นเร็วกระหน่ำด้วยความตื่นตระหนก ข้อความแจ้งเตือนระบบระดับวิกฤตถูกตรึงไว้กลางอากาศในห้องปฏิบัติการลับใต้ดินของกิลด์ทมิฬ เสียงหึ่งต่ำของเครื่องจักรขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่เบื้องหน้ากำลังสั่นสะเทือนพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าจนรู้สึกชาหนึบ "พวกมันไม่ได้แค่ขู่... แต่กำลังจะเริ่มกระบวนการล้างข้อมูลจริงๆ สินะคะ" เสียงกระซิบที่สั่นพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเรน หญิงสาวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเย็นเฉียบของอากาศรอบตัวไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความจริงที่ปรากฏอยู่บนจอภาพ ข้อมูลโค้ดสีเขียวที่เคยไหลเวียนเป็นตัวแทนของความทรงจำ ความผูกพัน และรอยยิ้มของเหล่ามอนสเตอร์ทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ ตอนนี้กำลังถูกแทนที่ด้วยแถบสีแดงของโปรแกรมลบความทรงจำอัตโนมัติ บนบ่าของเธอ ฟลัฟฟี่ เจ้ากระต่ายผสมมังกรตัวจิ๋วส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอ ดวงตากลมโตสีมรกตหรี่แคบลงอย่างดุดัน ร่างกายเล็กจ้อยพองขนจนกลายเป็นก้อนกลมฟู มันสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานแปลกปลอมที่แผ่ออกมาจากเซิร์ฟเวอร์หลัก คลื่นพลังงานที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนความทรงจำอันมีค่าระหว่างผู้เล่นและมอนสเตอร์ให้กลายเป็นเพียงความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึก ไร้ซึ่งวิญญาณ *[เจ้านาย... ข้าสัมผัสได้ถึงจิตสังหารนับพันที่ถูกแช่แข็งไว้ในนั้น... พวกมันตั้งใจจะทำให้พวกเรากลายเป็นแค่ตุ๊กตาไขลาน]* เสียงของฟลัฟฟี่ดังขึ้นในหัวของเรน เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดหวั่นระคนกัน เรนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอนึกถึงแววตาของสไลม์น้อยที่เธอเคยช่วยชีวิตไว้ในป่าเริ่มต้น นึกถึงความอบอุ่นยามที่เจ้าหมาป่าพายุเอาหัวมาซบตัก ความผูกพันที่ถักทอขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและรอยยิ้มตลอดการเดินทางในโลก VRMMO แห่งนี้กำลังจะถูกลบเลือนด้วยคำสั่งเพียงบรรทัดเดียวขององค์กรเบื้องหลัง "เราจะยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาดค่ะ" เรนกล่าวกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว แม้ว่าขาของเธอจะยังคงสั่นน้อยๆ ก็ตาม ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังทางเดินแคบๆ เรนสะดุ้งสุดตัว รีบดึงฮู้ดสีดำขึ้นคลุมศีรษะแล้วกระชับร่างของฟลัฟฟี่ให้แนบชิดอก ก่อนจะหลบฉากเข้าไปหลังเสาหินขนาดใหญ่ที่มีเงาเงื้อมบังคับมิดชิด สายตาคู่สวยเพ่งมองผ่านความมืดเพื่อดูว่าผู้มาเยือนคือใครในยามวิกาลเช่นนี้ เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาเข้มเดินตรงไปยังแผงควบคุมหลัก เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นดังสะท้อนก้องกาลเวลา แสงไฟจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกเผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากของชายปริศนา—ชายผู้เป็นหัวหน้าโครงการ "รีA-Store" แผนการล้างสมองมอนสเตอร์เพื่อเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นอาวุธสงครามอย่างไร้จิตสำนึก "ทุกอย่างเป็นไปตามแผน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพึมพำกับระบบ AI ของห้องควบคุม "เมื่อกระบวนการเริ่มต้นในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า มอนสเตอร์ทุกตัวในเซิร์ฟเวอร์จะสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเจ้านายของพวกมัน พวกมันจะกลับดุร้ายและเชื่อฟังแต่คำสั่งของกิลด์เราเท่านั้น โลกใบนี้จะตกเป็นของเราอย่างสมบูรณ์" นิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่มยืนยันคำสั่งสีแดงฉาน แถบเปอร์เซ็นต์การดาวน์โหลดโปรแกรมลบความทรงจำพุ่งพรวดขึ้นจากศูนย์ % สู่สิบห้า % ในพริบตา เสียงเตือนภัยระดับสามเริ่มส่งเสียงร้องระรัว "ตี๊ด... ตี๊ด..." บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ เรนกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด เธอกำลังจะก้าวเท้าออกไปขัดขวางและทำลายแผงควบคุมนั้นด้วยมือของเธอเอง แม้จะรู้ว่ามันเป็นความเสี่ยงที่อาจทำให้เธอสูญเสียทุกอย่างในเกมนี้ไปพร้อมกัน แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะได้สัมผัสกับด้ามจับของมีดสั้นประจำตัว มือปริมาณคู่หนึ่งก็เอื้อมมาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว ปิดปากและดึงตัวเธอหลบเข้าไปในซอกมุมมืดสนิททันที! กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรป่าและไอเย็นลอยแตะจมูก เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฟลัฟฟี่อ้าปากเตรียมจะพ่นเปลวเพลิงจิ๋วใส่ผู้บุกรุกด้านหลัง แต่เสียงกระซิบแผ่วเบาริมใบหูก็ทำให้ทั้งคนและมอนสเตอร์ต้องชะงักค้าง "ถ้าไม่อยากตายและทำให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า... จงเงียบซะ แล้วมองไปที่หน้าจอนั่นสิคะ คุณเรน" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจคุ้นหูอย่างประหลาดเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่มือปริมาณนั้นค่อยๆ คลายออก เรนหันกลับไปมองในความมืดด้วยความระแวงระวัง และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าบนจอภาพหลัก ณ วินาทีนั้นเอง... ทำให้ลมหายใจของเธอกลายเป็นสีเทาและหยุดชะงักไปชั่วขณะ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!