ท่าเรือเมืองหลวง

“คุณ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?” เรนเอ่ยถามออกไป น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าขณะที่หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมาจากอก ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ตอบคำถาม เขายังคงยืนนิ่งภายใต้เงามืดของฮู้ดคลุมศีรษะ ทว่ามุมปากของเขากลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เรนเกลียดชังที่สุดในชีวิต มันคือรอยยิ้มเดียวกับที่เขามักจะใช้ใน 'ความทรงจำ' ที่แสนอึดอัดในโลกแห่งความจริง “เมืองหลวง ‘เอเทอร์เนีย’ ไม่ได้ต้อนรับแค่คนธรรมดาหรอกนะ เรน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งขึ้นมาถนัดตา ฟลัฟฟี่ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ มันรีบพองขนจนกลายเป็นก้อนปุยสีขาวนวล ดวงตากลมโตสีมรกตจ้องเขม็งไปที่ชายแปลกหน้า พร้อมกับส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอราวกับมังกรตัวน้อยที่เตรียมจะปล่อยเปลวเพลิง เรนพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่านี่คือเกมออนไลน์ แต่การได้พบ ‘บุคคลในฝันร้าย’ ในที่แบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร แต่ถ้าคุณมาเพื่อป่วนภารกิจของฉันละก็... ฉันเกรงว่าคุณคงผิดหวัง” เรนสูดลมหายใจลึก พยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้ในใจจะอยากหันหลังวิ่งหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชายคนนั้นแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบทางให้เรน เธอไม่ได้รอช้า รีบก้าวยาวๆ ผละออกมาจากมุมมืดนั้นทันที ทิ้งให้เขายืนอยู่ในเงาอย่างไร้ความเคลื่อนไหว บรรยากาศของ ‘ท่าเรือเมืองหลวง’ ในยามสายนั้นช่างตัดกับความตึงเครียดเมื่อครู่ราวกับคนละโลก เสียงตะโกนของเหล่าพ่อค้า NPC ที่เร่ขายวัตถุดิบหายากจากต่างแดน ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ เสียงเครื่องจักรไอน้ำที่ขับเคลื่อนเรือเหาะลำยักษ์ดังเป็นจังหวะหนักแน่น ผู้เล่นระดับสูงจำนวนมากที่สวมชุดเกราะอลังการและถืออาวุธระดับตำนานเดินขวักไขว่ไปมา พวกเขาส่งรังสีความแข็งแกร่งออกมาจนเรนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงมดตัวจิ๋วที่หลงเข้ามาในอาณาจักรของมังกร “ว้าว... ฟลัฟฟี่ ดูนั่นสิ เรือเหาะลำนั้นน่ะ!” เรนพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองและเจ้าตัวเล็ก เธอชี้ไปยังเรือไม้ขนาดมหึมาที่ลอยตัวเหนือผิวน้ำด้วยพลังเวทมนตร์ ปีกเรือกางออกกว้างราวกับนกยักษ์ที่กำลังจะโผบิน ฟลัฟฟี่เลิกขู่ แต่ยังคงมองไปทางที่ชายชุดดำยืนอยู่ด้วยสายตาระแวดระวัง มันกระโดดลงจากไหล่ของเรนแล้ววิ่งไปตามทางเดินหินขัดเงา ก่อนจะหยุดกึกที่หน้าร้านขายขนมปังที่มีกลิ่นหอมหวลเตะจมูก มันหันมามองเรนพลางส่งเสียงร้องเรียกเบาๆ ‘ฟลัฟ... ฟลัฟ!’ “หิวแล้วเหรอจ๊ะเจ้าตัวดี?” เรนยิ้มออกมาได้ในที่สุด มือบางลูบหัวที่เต็มไปด้วยขนปุยของมันอย่างรักใคร่ การได้อยู่กับฟลัฟฟี่ทำให้เธอลืมเรื่องราวเลวร้ายไปได้ชั่วขณะ เมืองหลวงแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ ตึกระฟ้าที่สร้างจากหินเวทมนตร์สูงเสียดฟ้า ถนนที่ปูด้วยแผ่นหินเรืองแสง และเหล่านักผจญภัยจากทั่วทุกมุมโลกที่ต่างมีเรื่องราวเป็นของตัวเอง ทว่า ในขณะที่เรนกำลังเพลิดเพลินกับการเลือกซื้อไอเทมฟื้นพลังในตลาดสด สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาหน้าร้านค้า... ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากชายในชุดสูทสีดำคนเดิม เขากำลังเดินตามเธอห่างๆ ในกลุ่มฝูงชนที่หนาแน่น เรนตัดสินใจหยุดเดิน เธอแสร้งทำเป็นหยิบแผนที่ขึ้นมาดู ก่อนจะหลบเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่แยกตัวออกมาจากถนนหลัก หัวใจของเธอเต้นเร็วกว่าเดิม มือที่จับแผนที่เริ่มสั่นน้อยๆ เธอรู้ว่าเธอไม่ควรหนี แต่เธอไม่ได้ถูกเตรียมใจมาเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงจากโลกภายนอกในพื้นที่ที่ควรจะเป็น ‘ความฝัน’ ของเธอแบบนี้ “ออกมาเถอะค่ะ” เรนพูดกับความว่างเปล่าในตรอก “ตามมาแบบนี้มันเสียเวลาเปล่านะคะ” ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องแคบๆ ของตึกเท่านั้น เรนเริ่มรู้สึกหวั่นใจ เธอหันกลับไป แต่แล้วสิ่งที่เห็นกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... ที่พื้นตรงหน้าเธอ แทนที่จะเป็นเงาของชายคนนั้น กลับมีเพียง ‘กล่องดนตรีไม้เก่าๆ’ วางทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยว ตัวกล่องสลักลวดลายประหลาดที่เรนจำได้แม่นยำ มันเป็นลวดลายเดียวกับที่อยู่บนปกสมุดบันทึกที่เธอเคยทำหายไปเมื่อหลายปีก่อนในชีวิตจริง... สมุดบันทึกที่เธอไม่เคยบอกใครว่าภายในนั้นมีแผนผังของ ‘ประตูลับ’ ที่เชื่อมต่อโลกทั้งสองใบเข้าด้วยกัน! ฟลัฟฟี่สัมผัสได้ถึงอันตราย มันพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าเรนเอาไว้ ดวงตาของมันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่แท้จริง ขณะที่ฝาของกล่องดนตรีนั้นค่อยๆ แง้มออกด้วยตัวของมันเอง พร้อมกับเสียงดนตรีที่บิดเบี้ยวและชวนหลอนดังขึ้นแว่วๆ ในความเงียบงัน “ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น... เรน” เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากข้างหลังเธอ โดยที่ไม่มีแม้แต่เงาของใครยืนอยู่ตรงนั้นเลย ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันน่าตื่นเต้นในโลกของมอนสเตอร์ไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนนะคะ