การเดินทางข้ามทะเล

“เธอ... ไม่ใช่ฉัน” น้ำเสียงของเรนสั่นเครือ แต่มันกลับกังวานก้องในความว่างเปล่าสีดำสนิทที่รายล้อมอยู่รอบตัว มือที่สั่นเทาของเธอคว้าเจ้าฟลัฟฟี่ที่กำลังขดตัวสั่นงันงกอยู่ในอ้อมแขนมาแนบอก สัมผัสอุ่นจากขนปุยของมันคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเธอยังมีตัวตน ไม่ได้กลายเป็นผงธุลีเหมือนผู้เล่นคนอื่นๆ ที่หายวับไปกับตา ร่างตรงหน้าที่มีใบหน้าเหมือนเธอราวกับส่องกระจกเงาไม่ได้ตอบโต้อะไร นอกจากรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก ดวงตาสีอำพันที่เคยอบอุ่นของเรนบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยแสงสีม่วงหม่น มันขยับตัวช้าๆ รอยแยกสีดำด้านหลังของมันเริ่มขยายตัวออกคล้ายบาดแผลฉกรรจ์บนผืนผ้าใบของจักรวาล “ในโลกที่ทุกคนต่างแสวงหาความสมบูรณ์แบบ... เธอคิดจริงๆ หรือว่าการเป็น ‘ตัวจริง’ จะมีความหมายอะไร?” อีกฝ่ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเธอทุกประการ แต่ทว่ากลับไร้ซึ่งความรู้สึกนึกคิดที่อ่อนโยน “ความโดดเดี่ยวของเธอต่างหาก คือวัตถุดิบชั้นดีที่ฉันจะใช้สร้างโลกใหม่” ฟลัฟฟี่ส่งเสียงคำรามในลำคอ—เสียงนั้นแหลมเล็กทว่าดุดัน มันพ่นละอองประกายไฟสีเงินออกมาจากจมูกเล็กๆ ประกาศกร้าวว่ามันไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้านาย เรนสูดหายใจลึก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวตกใจกับปมในใจของตัวเอง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือบั๊กของระบบ หรืออาจจะเป็นตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นจากความเปราะบางของเธอเอง “ฉันอาจจะโดดเดี่ยว” เรนรวบรวมสติ แววตาของเธอเริ่มเปลี่ยนจากความหวาดหวั่นกลายเป็นความมุ่งมั่น “แต่ฉันมีมิตรภาพที่ไม่ได้สร้างขึ้นจากโค้ดโปรแกรม... และนั่นคือสิ่งที่เธอไม่มีวันเข้าใจ” ทันใดนั้นเอง เรนตัดสินใจทำสิ่งที่คาดไม่ถึง เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับรวบรวมพลังเวทมนตร์ทั้งหมดที่มี—ทักษะสื่อสารจิตระดับสูงที่เธอซ่อนไว้—ส่งกระแสจิตตรงไปยังมิติที่แตกสลายรอบๆ ตัว แทนที่จะโจมตีร่างเงาตรงหน้า เธอเลือกที่จะโจมตี ‘รอยต่อ’ ของมิติที่ศัตรูใช้เป็นทางเชื่อม *เปรี้ยง!* มิตินั้นสั่นสะเทือนราวกับแก้วที่ถูกค้อนทุบ ร่างเงาของเรนกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบฉีกขาด เรนไม่รอช้า เธอฉวยโอกาสที่รอยแยกเริ่มปริแตก ใช้ฟลัฟฟี่เป็นตัวนำทาง สั่งให้มันเปลี่ยนร่างเป็นมังกรจิ๋วเพื่อพุ่งทะลุผ่านม่านพลังงานที่กั้นขวางอยู่ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลิ่นไอเค็มของน้ำทะเลก็ปะทะเข้าที่จมูกอย่างจัง แต่ทว่าเรือเดินสมุทรที่ควรจะแล่นอยู่กลางมหาสมุทรกลับไม่อยู่ในสภาพเดิม พื้นไม้กระดานเรือบิดเบี้ยวราวกับถูกบิดด้วยมือยักษ์ ผู้เล่นคนอื่นๆ เริ่มฟื้นคืนสติจากความมึนงง แต่มันสายเกินไป... ท้องฟ้าเหนือมหาสมุทรบัดนี้กลายเป็นสีแดงฉาน และมีเรือผีสิงขนาดมหึมาจำนวนนับไม่ถ้วนโผล่พ้นน้ำขึ้นมาล้อมรอบเรือของพวกเขาไว้ “เรน! ดูนั่น!” ฟลัฟฟี่ร้องเตือนพร้อมกับกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเธอ เรนมองไปที่หัวเรือผีสิงลำที่ใหญ่ที่สุด เธอเห็นร่างเงาที่หน้าตาเหมือนเธอกำลังยืนตระหง่านอยู่บนยอดเสากระโดงเรือ ดวงตาสีม่วงของมันจ้องมองมายังเธอพลางยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ ก่อนที่มันจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว *ครืนนนน!* คลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้าก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า มันไม่ได้เป็นเพียงน้ำ แต่เป็นมวลของข้อมูลที่บิดเบี้ยวและมอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูกย้อมไปด้วยสีดำแห่งมิติอเวจี นับพันตัวพร้อมใจกันพุ่งเข้าหาเรือของเรน นี่ไม่ใช่แค่ภารกิจเดินเรือปกติอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ระบบเกมกำลังถูกแทรกแซงจากสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น เรนคว้าอาวุธคู่กายที่สร้างจากขนนกของฟลัฟฟี่ขึ้นมา มือของเธอสั่นแต่ใจกลับนิ่งสงบ เธอรู้ดีว่าถ้าเธอล้มลงวันนี้ ตัวตนที่แท้จริงของเธอก็จะสูญสลายไปพร้อมกับเกมนี้ ทว่า ในวินาทีที่คลื่นยักษ์กำลังจะกระแทกลงมาสู่ลำเรือ มือของใครบางคนกลับคว้าข้อมือเธอไว้จากด้านหลัง เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่ไม่ใช่เสียงของศัตรูคนนั้นกระซิบที่ข้างหูเธอว่า... “อยากรอดออกไปจากที่นี่ไหม? ถ้าอยาก... ก็เลิกทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสา แล้วปล่อยให้ปีศาจในตัวเธอได้ทำงานเสียที” เรนหันกลับไปมองเจ้าของมือนั้น และเมื่อใบหน้าของเขาปรากฏชัดขึ้นภายใต้เงาหมวกคลุม เรนก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทที่เธอเคยเห็นเพียงแค่ในฝันร้ายที่เป็นเรื่องจริงในชีวิตประจำวันของเธอเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยอันแสนวุ่นวายของเรนและฟลัฟฟี่มาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ!