กลุ่มผู้ไม่หวังดี

“อย่าแม้แต่จะคิดหันหลังกลับไปมองเชียวล่ะ เรน... ถ้าไม่อยากให้มิตรภาพที่เปราะบางของเธอแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงกระซิบที่แทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท เหมือนหยดน้ำมันที่หยดลงบนผิวน้ำที่กำลังเดือดพล่าน เรนหยุดฝีเท้ากึก มือของเธอกำสายจูงที่ทำจากไหมทองคำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอยืนอยู่กลางตลาดมืดของเมืองเอลเดอเรีย สถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของไอเวทมนตร์ดิบและกลิ่นคาวสนิมที่อบอวล ข้างกายของเธอ ฟลัฟฟี่—เจ้าก้อนขนสีขาวนวลที่มีเกล็ดมังกรแวววาวซ่อนอยู่ตามซอกขน—กำลังสั่นเทาเล็กน้อย มันไม่ได้ส่งเสียงขู่เหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับหมอบต่ำลงจนหน้าท้องชิดกับพื้นรองเท้าบูทของเธอ ดวงตากลมโตสีอำพันคู่นั้นไม่ได้มองทางข้างหน้า แต่มันกำลังจับจ้องไปที่เงาสะท้อนในกระจกหน้าร้านขายสมุนไพรข้างๆ เรนขบกริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เธอพยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังราวกับกลองรบ ในฐานะเทมเมอร์ เธอสัมผัสได้ถึง ‘ความอาฆาต’ ที่แผ่ออกมาจากมุมมืดของตรอกแคบๆ มันไม่ใช่ความอาฆาตแบบมอนสเตอร์ป่า แต่มันคือสายตาของ ‘ผู้เล่น’ ที่จ้องมองเป้าหมาย “ฟลัฟฟี่... เตรียมตัวนะ” เธอพึมพำแผ่วเบา ร่างกายของเธอค่อยๆ ปรับจูนเข้าสู่โหมดการต่อสู้โดยสัญชาตญาณ “ฟิ้ว...” เสียงหวีดหวิวสั้นๆ ดังขึ้นกลางอากาศ เรนเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ ลูกดอกอาบยาพิษสีม่วงเข้มพุ่งผ่านแก้มของเธอไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ก่อนจะปักลงบนผนังไม้จนเกิดควันสีดำจางๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น เรนเห็นมัน... ชายในชุดคลุมสีเทาหม่นสามคนยืนอยู่ในความมืด สวมหน้ากากเหล็กปิดบังใบหน้า ทั้งสามคนไม่ได้ชักอาวุธออกมา แต่พวกเขากำลังประสานมือร่ายเวทมนตร์บางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเรนเริ่มบิดเบี้ยว “พวกแกต้องการอะไร?” เรนถาม เสียงของเธอราบเรียบ หากแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะหาได้จากเด็กสาวที่มักจะถูกมองว่าเป็นเพียง ‘นักเลี้ยงมอนสเตอร์ผู้ใจอ่อน’ ชายคนกลางก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏใต้หน้ากากเหล็ก “เราไม่ได้ต้องการชีวิตของเธอหรอก เรน... สิ่งที่เราต้องการคือ ‘คีย์เวิร์ด’ ที่เจ้าก้อนขนจิ๋วนั่นถือครองอยู่ต่างหาก” ฟลัฟฟี่ขู่ฟ่อ เกล็ดมังกรที่หลังของมันเริ่มเรืองแสงสีฟ้าอ่อน—สัญลักษณ์ของการเตรียมพร้อมใช้ทักษะระดับตำนานที่แม้แต่เจ้าของอย่างเรนยังไม่เคยเห็นมันใช้มาก่อน “มันเป็นแค่เพื่อนของฉัน” เรนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างของเธอปกป้องฟลัฟฟี่ไว้อย่างมิดชิด “ไม่ใช่สิ่งของที่จะให้พวกแกมาช่วงชิงไปได้ตามอำเภอใจ” “เพื่อนงั้นเหรอ?” ชายคนเดิมหัวเราะร่วน เสียงนั้นแหบพร่าเหมือนเหล็กเสียดสีกัน “โลกที่เธอเชื่อว่าฟีลกู๊ดและสวยงามนี่แหละ คือกรงขังที่แท้จริง... เธอไม่เคยสงสัยเลยหรือไงว่า ทำไมมอนสเตอร์ระดับตำนานถึงได้มาอยู่กับผู้เล่นธรรมดาอย่างเธอ? คำตอบมันง่ายนิดเดียว... เธอคือ ‘ตู้ฟัก’ ที่รอวันถูกเชือดไงล่ะ” หัวใจของเรนกระตุกวูบ ปมความโดดเดี่ยวในชีวิตจริงที่เธอพยายามลบเลือนด้วยการเข้ามาอยู่ในโลก VR นี้เริ่มสั่นคลอน ความทรงจำตอนที่เธอต้องอยู่ลำพังในห้องแคบๆ กับความรู้สึกไร้ค่าพุ่งกลับเข้ามาในหัว แต่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะยอมพ่ายแพ้ “ถ้าคิดจะแตะต้องฟลัฟฟี่ ก็ข้ามศพฉันไปก่อน!” ทันทีที่เรนสิ้นคำ เธอตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าระห่ำที่สุด เธอไม่ได้ถอยหลังเพื่อหนี แต่เธอกลับพุ่งตัวเข้าหาชายชุดคลุมด้วยทักษะ ‘พุ่งทะยานอสูร’ ที่เธอฝึกฝนมาอย่างหนักร่วมกับฟลัฟฟี่ แรงลมมหาศาลปะทะกับม่านพลังเวทที่พวกมันสร้างขึ้นจนเกิดเสียงดังสนั่นเหมือนกระจกแตกกระจาย ทว่าในวินาทีที่ดาบไม้ในมือของเรนกำลังจะถึงตัวศัตรู โลกทั้งใบกลับหยุดนิ่ง—ไม่ใช่การหยุดนิ่งของเวลา แต่เป็นการหยุดนิ่งของ ‘ระบบ’ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอ พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบผู้บุกรุกจากภายนอกรหัส 0-0-1] [คำสั่งลับจากผู้พัฒนา: เรน... ถึงเวลาที่เธอต้องตื่นจากฝันแล้ว] เงาของชายชุดคลุมทั้งสามคนค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นเพียงละอองสีเทา แต่ในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอ เรนค่อยๆ หันกลับไปมองด้วยมือที่สั่นเทา และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้หัวใจของเธอแทบหลุดออกมาจากอก ชายในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้มที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดกำลังยืนจ้องมองเธออยู่ เขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ในมือของเขากลับถือ 'ตลับเกม' รุ่นแรกเริ่มของ *Monster Tamer Online* ที่ควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว “เรน... เธอกำลังเล่นกับความลับที่เธอยังไม่พร้อมจะรับมือ” ชายคนนั้นกล่าวพลางยิ้มเย็น “ดูเหมือนว่ามอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ของเธอ... จะไม่ใช่มอนสเตอร์ธรรมดาอย่างที่เธอคิดนะ” ฟลัฟฟี่ส่งเสียงร้องแหลมสูงขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก มันกระโดดลงจากไหล่ของเธอและวิ่งไปซ่อนอยู่หลังขาของชายแปลกหน้าคนนั้น ราวกับว่าเขาคือคนสนิทที่มันรอคอยมานาน ความไว้วางใจที่เธอเฝ้าฟูมฟักพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อฟลัฟฟี่หันกลับมามองเธอด้วยดวงตาที่ไร้แววตาซุกซนเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและเหินห่าง... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันสับสนของเรนในบทนี้ด้วยนะคะ ขอให้ทุกท่านคอยเป็นกำลังใจให้เธอฝ่าฟันความจริงที่แสนโหดร้ายนี้ต่อไปนะคะ!