มิตรใหม่ในสนามประลอง

"เจ้าไม่ได้เป็นแบบนี้... ฟลัฟฟี่ เจ้าไม่ใช่ตัวตนที่ข้าเคยรู้จักเลยสักนิด" เรนพึมพำเสียงสั่นพลางถอยหลังกรูด ฝ่ามือที่เคยใช้ลูบหัวเจ้าก้อนขนสีขาวนุ่มนิ่มนั้นตอนนี้สั่นเทาอยู่ข้างตัว ในสนามประลองจำลองของเมืองหลวง ‘เอเทอร์เนีย’ บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทราวกับเสียงของโลกภายนอกถูกตัดขาด มอนสเตอร์ระดับตำนานเบื้องหน้าไม่ได้ทำท่าทางกวนประสาทอย่างที่เคย แต่กลับยืนตระหง่านบนสองขาหลัง ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยเปล่งประกายซุกซนบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยแสงสีแดงฉานประหนึ่งเครื่องจักรสังหารที่ไร้หัวใจ ฟลัฟฟี่ไม่ตอบโต้ แต่มันขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงกระดูกลั่นกรอบแกลบราวกับกิ่งไม้หักดังขึ้นจากร่างเล็กๆ นั้น ความกดดันมหาศาลถาโถมใส่เรนจนเธอแทบหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่คู่หูที่เธอร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตลอดสิบสามตอนที่ผ่านมา แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมที่สิงสู่ในร่างของเพื่อนรักของเธอ "หยุดเถอะนะ... ขอร้องล่ะ" เรนพยายามรวบรวมสมาธิ เรียกใช้สกิล 'สื่อจิต' ที่เธอภูมิใจนักหนา แต่สิ่งที่ย้อนกลับมามีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "คุณน่ะ ถอยออกมาเถอะครับ... ไม่สิ ถอยออกมานะ!" เสียงทุ้มที่ฟังดูตื่นตระหนกดังขึ้นข้างหู ก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะถูกกระชากอย่างแรงจากด้านหลังจนถลาไปพ้นรัศมีการโจมตี เรนล้มลงบนพื้นหินทรายของสนามประลองอย่างไม่เป็นท่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่ช่วยเธอไว้ ชายหนุ่มในชุดเกราะหนังสีเทาหม่นดูมอมแมม ดวงตาคมกริบของเขากำลังจดจ้องไปที่ฟลัฟฟี่ด้วยแววตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความสงสัยและความอาลัย เขาคนนี้... ไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไปที่หวังจะล่ามอนสเตอร์เพื่อไอเทม แต่ในมือของเขามีลูกนกกระจิบลมบาดเจ็บตัวหนึ่งที่เขาคอยใช้ผ้าพันแผลอย่างทะนุถนอม "เธอเป็นบ้าหรือไง ถึงพยายามเข้าไปคุยกับมอนสเตอร์ที่กำลังเข้าสู่สถานะ 'คลั่ง' แบบนี้" ชายคนนั้นพูดเสียงต่ำพลางหยิบขวดยาฟื้นฟูขึ้นมาราดบนแผลที่อุ้งเท้าของฟลัฟฟี่ในจังหวะที่มันเผลอ "มันไม่ได้จำเธอได้หรอก ในตอนที่สัญชาตญาณสัตว์ป่ามันถูกกระตุ้นด้วยผลึกทมิฬแบบนี้" "ผลึกทมิฬ? คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง" เรนถามเสียงสั่น พยุงตัวลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นที่กระโปรง "ฉันชื่อ 'ไค'" เขาแนะนำตัวสั้นๆ โดยไม่หันมามอง "และฉันก็เป็นคนเดียวในเกมนี้ที่เคยเห็นมอนสเตอร์ระดับตำนานโดนเล่นงานด้วยวิธีสกปรกแบบเดียวกันมาก่อน สัตว์อสูรน่ะ... ถ้ามันถูกตัดสายใยแห่งความเชื่อใจทิ้ง มันก็จะกลายเป็นเครื่องมือที่น่าสงสารที่สุด" เรนมองไคที่กำลังสื่อสารกับนกตัวน้อยในมืออย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากท่าทางของเขาทำให้กำแพงในใจของเธอพังทลายลงเล็กน้อย "คุณเองก็... รักพวกมันเหมือนกันสินะ" "ถ้าไม่รัก ฉันคงไม่ยอมเสียเวลากับเศษซากข้อมูลพวกนี้หรอก" ไคพยักพเยิดหน้าไปยังฟลัฟฟี่ที่เริ่มหมุนตัวกลับมาจ้องพวกเขาสองคน "ฟังนะ ถ้าอยากได้เพื่อนของเธอคืน เธอต้องยอมเสี่ยงใช้สกิล 'สัมผัสวิญญาณ' ขั้นสูงสุด แม้ว่านั่นจะทำให้เกจพลังชีวิตของเธอเหลือศูนย์ก็ตาม" เรนเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าสกิลนั้นอันตรายเพียงใด แต่มันเป็นหนทางเดียวที่จะฝ่าด่านความมืดมิดที่กั้นกลางระหว่างเธอกับฟลัฟฟี่เอาไว้ได้ เธอตัดสินใจก้าวเท้าออกไปข้างหน้าทีละก้าว ท่ามกลางสายตาที่ดูแคลนของผู้เล่นคนอื่นๆ รอบสนามประลองที่เริ่มมุงดูเหตุการณ์ด้วยความสนุก "ฉันจะลองดูค่ะ... ไค คุณช่วยคุ้มกันฉันได้ไหม" "ไม่ต้องห่วง เรื่องฝีมือดาบอาจจะไม่ใช่ที่หนึ่ง แต่เรื่องปกป้องชีวิตเพื่อนร่วมทีม ฉันไม่เคยพลาด" ไคชักดาบสั้นออกมาตั้งท่าเตรียมพร้อม แววตาของเขามุ่งมั่นและไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ทันใดนั้น ฟลัฟฟี่ก็คำรามออกมาด้วยเสียงที่ฟังดูไม่ใช่เสียงของกระต่าย แต่มันคือเสียงก้องกังวานของมังกรโบราณ ร่างเล็กๆ เริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนปกคลุมไปทั่วสนามประลอง หมอกสีดำหนาทึบพวยพุ่งออกมาจากอุ้งเท้าของมัน กัดกินพื้นผิวของสนามจนแตกละเอียด เรนหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเงามืดนั้นโดยตรง ในจังหวะที่เธอเอื้อมมือจะสัมผัสหน้าผากของฟลัฟฟี่ แรงปะทะมหาศาลก็ระเบิดออกจนไคที่ยืนคุ้มกันอยู่ถึงกับกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ และท่ามกลางกลุ่มควันที่ตลบอบอวลนั้น เรนกลับพบว่ามือของเธอไม่ได้สัมผัสกับขนที่นุ่มนิ่มเหมือนที่ผ่านมา แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของเหล็กกล้าที่แหลมคม ฟลัฟฟี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น... แต่มันไม่ใช่สีอเมทิสต์ หรือสีแดงชาด แต่เป็นดวงตาสีทองที่ว่างเปล่าราวกับดวงตาดวงที่สามที่เพิ่งลืมตื่นขึ้นมา และสิ่งเดียวที่มันพูดออกมาในจังหวะที่ทั่วทั้งสนามประลองตกอยู่ในความเงียบงันคือประโยคที่ทำเอาหัวใจของเรนแทบหยุดเต้น "เจ้าโง่... ข้าไม่ใช่ฟลัฟฟี่ของเจ้า แต่ข้าคือร่างจำลองที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บเกี่ยวความทรงจำของเจ้าต่างหาก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันปั่นป่วนและเข้มข้นของเรนและผองเพื่อนมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ