ชื่อของเจ้าคือฟลัฟฟี่

"อย่าเข้ามานะ!" เรนตวาดลั่น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปตามสันหลังเมื่อร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินยวงก้าวผ่านม่านแสงที่เพิ่งจางหายไป ความกดดันในอากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกมากดทับลงบนบ่า แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยกลับเบิกกว้างเมื่อพบว่าตรงหน้าไม่ใช่ชายแปลกหน้าที่ไหน ทว่ากลับเป็นเพียงภาพสะท้อนของเงาที่ดูเลือนรางราวกับหมอกควัน ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายตัวไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย ทว่า... เสียงพึมพำแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากกองใบไม้แห้งข้างกายกลับดึงสติของเธอให้หลุดออกจากภวังค์ "ฮึ่ม... เจ้ามนุษย์เงอะงะ ลืมตาขึ้นมาเสียทีสิ ข้าหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วนะ!" เรนสะดุ้งสุดตัว เธอทรุดลงนั่งกับพื้นดินนุ่มๆ ของป่าอาถรรพ์ สายตาจับจ้องไปยังก้อนขนกลมดิบที่มีเกล็ดเล็กๆ แวววาวแทรกอยู่ตามลำตัว ดวงตากลมโตสีอำพันคู่นั้นจ้องมองเธอเขม็งด้วยท่าทางที่ดูยังไงก็เหมือนกำลัง... หงุดหงิด? "เมื่อกี้... เธอพูดหรือเปล่า?" เรนถามเสียงสั่น พลางค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปสัมผัสแผงขนปุยที่คอของมัน สิ่งมีชีวิตประหลาดตัวจิ๋วพ่นลมหายใจฟืดฟาด พลางขยับหนวดแมลงกระดุ๊กกระดิ๊ก "จะใครที่ไหนอีกล่ะถ้าไม่ใช่ข้า! เจ้าเป็นนักฝึกมอนสเตอร์ภาษาอะไรกัน ถึงจำเสียงข้าไม่ได้ หรือว่ามนุษย์ยุคนี้หูตึงกันหมดแล้ว?" เรนชะงัก เธอไม่ได้ตาฝาด มอนสเตอร์จิ๋วตัวนี้สื่อสารกับเธอได้จริงๆ แถมยังพูดจาฉะฉานจนน่าเหลือเชื่อ เธอค่อยๆ คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเอ็นดูและความสงสัยใคร่รู้ที่พุ่งพล่าน "ขอโทษทีนะ ฉันเพิ่งเคยเจอเพื่อนตัวน้อยที่พูดเก่งขนาดนี้เป็นครั้งแรก... ว่าแต่ เธอชื่ออะไรเหรอ?" มอนสเตอร์ตัวจิ๋วเอียงคอ ดวงตาอำพันฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะพองขนจนกลมดิบเหมือนลูกบอลปุกปุย "ชื่อ? สิ่งที่พวกเจ้าเรียกว่าชื่อน่ะเหรอ ข้าไม่มีหรอก มีแต่พวกที่มีพันธสัญญาเท่านั้นแหละที่จะได้รับชื่อจากเจ้านาย..." เรนพินิจพิจารณาร่างเล็กๆ ตรงหน้าด้วยความรู้สึกผูกพันประหลาด มันไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยงในเกมสำหรับเธออีกต่อไป แววตาของมันมีความลึกลับ แฝงความเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแสบซนนั้น เธอตัดสินใจแน่วแน่ แล้วเอ่ยชื่อหนึ่งขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของป่า "งั้น... 'ฟลัฟฟี่' เป็นไง?" "ฟลัฟฟี่?" มันทวนคำด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ ก่อนจะกระโดดขึ้นมาบนตักของเธอแล้วขดตัว "ฟังดูงี่เง่า... แต่มันก็นุ่มนิ่มดีเหมือนชื่อเลย เอาเถอะ เจ้ามนุษย์ ในเมื่อข้าเลือกให้เจ้าเป็นคนดูแลข้าแล้ว ชื่อนี้ข้าจะรับไว้พิจารณาก็ได้!" เรนหัวเราะเบาๆ มือลูบขนอ่อนนุ่มของมันอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่ไหลเวียนผ่านมือเข้าไปในร่างกาย นี่ไม่ใช่แค่ระบบของเกม แต่มันคือการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณที่เธอยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ "ฟลัฟฟี่... เมื่อกี้คนคนนั้นคือใครกัน?" เธอถามพลางมองไปทางจุดที่เงาลึกลับหายไป "คนที่อยู่ในความฝันของฉัน" ฟลัฟฟี่เงียบไปครู่หนึ่ง มันเงยหน้าขึ้นมองเรนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันดูเศร้าหมองและจริงจังจนน่าตกใจ "เขาไม่ใช่คนหรอกเรน... และสิ่งที่เจ้าเห็นเมื่อครู่ มันเป็นเพียงสัญญาณเตือนว่า 'ประตู' กำลังจะเปิดออก ถ้าเจ้ายังอ่อนแอแบบนี้ สิ่งที่จะตามมาไม่ใช่ภารกิจพิชิตใจมอนสเตอร์ แต่มันคือการล่มสลายของโลกที่เจ้ากำลังหลงใหลอยู่" เรนใจกระตุกวูบ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยเริ่มคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง "ที่เจ้าเห็นในความฝัน... และคนที่เจ้าเห็นเมื่อครู่ เขาไม่ใช่ใครที่ไหนไกลหรอก" ฟลัฟฟี่กระซิบ เสียงของมันเปลี่ยนไปราวกับมีอำนาจบางอย่างสะกดไว้ "เขาคือ 'ตัวตนที่แท้จริง' ของเจ้า... ที่ถูกขังไว้ในส่วนลึกของโลกใบนี้ และตอนนี้เขากำลังรอให้เจ้าไปปลดปล่อยมันออกมาด้วยตัวเอง" ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือป่าอาถรรพ์ก็เปลี่ยนเป็นสีเลือด สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานดังระงมไปทั่วผืนป่า พื้นดินที่เรนนั่งอยู่เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเธอแทบประคองตัวไม่อยู่ เบื้องหน้าของเธอ รอยแยกของมิติปรากฏขึ้นกลางอากาศ และสิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาดอย่างที่เธอคิด แต่มันคือร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าเหมือนกับเธอราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าดวงตากลับเป็นสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งประกายชีวิต ร่างนั้นถือดาบสีเงินเล่มเดียวกับที่เธอเห็นในเงาเมื่อครู่ และทันทีที่มันสบตาเรน มันก็ขยับรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนแทบหยุดหายใจ "ในที่สุด... ฉันก็หาเธอเจอสักที ตัวฉันในอีกโลกหนึ่ง" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับฟลัฟฟี่และเรนในตอนนี้นะคะ หวังว่าทุกคนจะอดใจรอตอนต่อไปไม่ไหวเหมือนกันนะคะ!