ทักษะลับนักสื่อสาร

"ในที่สุด... ฉันก็หาเธอเจอสักที ตัวฉันในอีกโลกหนึ่ง" ประโยคปริศนาที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของเรน สร้างความปั่นป่วนในใจเธอเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของมอนสเตอร์ระดับบอสเสียอีก โลกเสมือนจริงของ *Monster Tamer Online* กว้างใหญ่ไพศาลเกินกว่าจินตนาการ แต่การที่ระบบเอไอของเกมจงใจส่งเสียงข้อความส่วนตัวด้วยประโยคแปลกประหลาดเช่นนั้น ในเวลาที่เธอเพิ่งก้าวเข้ามาเหยียบดินแดนรกร้างแห่งนี้ มันช่างน่าสงสัยเกินกว่าจะปล่อยผ่านไปได้ง่ายๆ เรนกะพริบตากะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความมึนงงออกจากศีรษะ ปลายนิ้วเรียวบางสัมผัสเบาๆ ที่หน้าจออินเทอร์เฟซโฮโลแกรมตรงหน้า ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานยังคงกะพริบถี่ๆ ฟ้องถึงความผิดปกติของระบบ แต่ในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า ก็ทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยดังลั่น "ฟลัฟฟี่... ระวังตัวนะ" เรนกระซิบเสียงแผ่วเบา พร้อมกับขยับตัวไปข้างหลังเล็กน้อยเพื่อกำบังเจ้าตัวน้อยสีพาสเทลเอาไว้ในอ้อมแขน ฟลัฟฟี่ไม่เพียงแต่ไม่แสดงอาการหวาดกลัว เจ้ากระต่ายผสมมังกรตัวจิ๋วกลับพองขนจนกลายเป็นก้อนกลมฟู ดวงตากลมโตสีมุกหรี่ลงเล็กน้อย จมูกขยับฟุตฟิดราวกับกำลังประเมินกลิ่นอายของผู้มาเยือน ก่อนที่มันจะส่งเสียง "ฟ่อ..." เบาๆ ในลำคอ ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุดของมัน พุ่มไม้หนาทึบถูกแหวกออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของสิ่งมีชีวิตที่ทำให้เรนต้องกลั้นหายใจ ตรงหน้าของพวกเธอคือ "สุนัขป่าเหมันต์" (Frost Wolf) มอนสเตอร์ระดับกลางที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและรักสันโดษ ขนสีขาวโพลนราวกับหิมะกลมกลืนไปกับบรรยากาศรอบตัว ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรนไม่ใช่เขี้ยวอันแหลมคมหรือดวงตาสีฟ้าจัดที่จ้องเขม็งมาทางพวกเธอ หากแต่เป็น "บาดแผลฉกรรจ์" บริเวณขาหลังข้างซ้ายที่มีคราบเลือดสีเข้มไหลซึม และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาทั้งคู่ของมันไม่ได้ฉายแววแห่งความกระหายเลือดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความเจ็บปวด และเสียงร่ำไห้ที่ไร้เสียง *(มนุษย์... ออกไป... อย่าเข้ามาใกล้ลูกของข้า...)* เสียงทุ้มต่ำ ก้องกังวานแต่เต็มไปด้วยความอ่อนล้าดังขึ้นในหัวของเรนอย่างกะทันหัน จนเธอต้องยกมือขึ้นกุมขมับโดยสัญชาตญาณ เรนเบิกตากว้าง หันซ้ายแลขวาเพื่อหาที่มาของเสียง แต่รอบตัวเธอกลับมีเพียงฟลัฟฟี่และสุนัขป่าเหมันต์ตัวนั้นเท่านั้น *หรือว่า... เสียงนั่นจะมาจากเจ้าตัวนี้?* หัวใจของเรนเต้นระส่ำด้วยความตกใจ ทักษะการสื่อสารกับสัตว์อสูรที่เธอมักจะทดลองทำเล่นๆ ตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กผู้หญิงขี้เหงาคนหนึ่ง ในโลกแห่งความเป็นจริงที่เธอไม่มีแม้แต่เพื่อนสนิท ทักษะที่ถูกมองว่าเป็นเพียง "จินตนาการเพ้อเจ้อ" ของเด็กมีปัญหา บัดนี้มันกำลังทำงานอย่างเต็มรูปแบบในเกม VRMMO ระดับโลกแห่งนี้ โดยที่เธอไม่ได้กดใช้งานระบบใดๆ เลยแม้แต่น้อย! "ด...เดี๋ยวสิคะ ฉันไม่ได้จะมาทำร้ายคุณนะ" เรนเอ่ยปากพูดออกไปอย่างลืมตัว น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความประหม่า แต่แฝงไว้ด้วยความจริงใจอย่างเต็มเปี่ยม สุนัขป่าเหมันต์ชะงักกึก มันแยกเขี้ยวขู่คำรามในลำคออีกครั้งเพื่อขับไล่ความกลัว แต่มันก็ไม่ได้พุ่งเข้ามาจู่โจมตามสัญชาตญาณนักล่า ราวกับว่ามันกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความเจ็บปวดที่ได้รับกับคำพูดที่เพิ่งได้ยิน *(เจ้า... ได้ยินเสียงของข้าอย่างนั้นหรือ? มนุษย์อ่อนแอเช่นเจ้า... ทำไมถึงได้ยินเสียงของข้า?)* เสียงนั้นสะท้อนกลับมาในจิตใจของเรนอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนขึ้น ราวกับว่าพวกเธอกำลังนั่งสนทนากันอยู่ตรงหน้าจริงๆ เรนค่อยๆ ลดมือที่กุมขมับลง สายตาอ่อนโยนมองตรงไปยังดวงตาสีฟ้าครามที่กำลังสั่นระริกของสุนัขป่า เธอค่อยๆ ย่อตัวลงช้าๆ เพื่อลดระดับความสูงให้อยู่ในระนาบเดียวกัน เป็นภาษากายสากลที่แสดงถึงการไม่มีพิษภัยและลดการคุกคาม "ฉันเองก็... เคยรู้สึกโดดเดี่ยวและเจ็บปวดไม่ต่างจากคุณหรอกค่ะ" เรนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่นุ่มนวล ดวงตาคู่สวยฉายแววความเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้ง จนฟลัฟฟี่ที่อยู่ในอ้อมแขนต้องเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของด้วยความแปลกใจ เจ้าตัวจิ๋วสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของเรน—พลังงานบริสุทธิ์ที่ดึงดูดให้มอนสเตอร์ทุกตัวรู้สึกปลอดภัย เรนค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละน้อยอย่างระมัดระวัง พร้อมกับยื่นมือเปล่าที่ไม่มีอาวุธใดๆ ออกไปข้างหน้า "ให้ฉันช่วยเธอนะคะ... บาดแผลนั่น ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ เกรงว่า..." *(เจ้ามนุษย์แปลกคน...)* สุนัขป่าเหมันต์พึมพำในใจ ขาหลังของมันสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด แต่มันก็ยอมหยุดนิ่ง ไม่ถอยหนีและไม่เข้าโจมตี ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเรนกำลังจะสัมผัสเข้ากับขนสีขาวนุ่มที่เปื้อนคราบเลือด ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนกลุ่มขนของสุนัขป่าปลิวไสว ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทะมึนหนาแน่นในชั่วพริบตา มิหนำซ้ำ แผงควบคุมระบบอินเทอร์เฟซตรงหน้าของเรนก็เด้งข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมานับสิบหน้าจอพร้อมกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง "ตี๊ดๆๆ" แหลมสูงเสียดประสาท [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้ "ทักษะลับโบราณ: เสียงสะท้อนแห่งจิตวิญญาณ" โดยผู้เล่นที่ไม่มีสิทธิ์] [แจ้งเตือนระบบ: เงื่อนไขการปลดล็อกเขตต้องห้ามทำงาน] [คำเตือน: คุณได้ทำการสื่อสารกับ "ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญา" นอกเหนือจากเนื้อเรื่องหลัก ส่งผลให้ระบบรักษาความปลอดภัยของเซิร์ฟเวอร์เกิดความเสียหาย] เรนชะงักมือค้างกลางอากาศ หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีแดงก่ำขนาดใหญ่ [ผู้เล่น "เรน" กำลังถูกดึงเข้าสู่ "พื้นที่รอยต่อมิติ" ในอีก 3... 2... 1...] ก่อนที่เรนจะทันได้เปล่งเสียงอุทาน ร่างของเธอก็รู้สึกเหมือนถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจากเบื้องล่าง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้ากระจายไปทั่วบริเวณ สุนัขป่าเหมันต์และฟลัฟฟี่ส่งเสียงร้องตกใจก่อนที่ร่างของพวกมันจะถูกดูดหายไปในความมืดมิด และในวินาทีสุดท้ายก่อนที่สติของเรนจะดับวูบลง ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงลมพายุที่โหมกระหน่ำ เธอกลับได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดดังขึ้นข้างใบหู—เป็นเสียงเดียวกันกับที่ทักเธอตอนล็อกอินเข้าเกมไม่มีผิดเพี้ยน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉัน" -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับของโลกใบนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!