มิตรภาพต่างสายพันธุ์

“ถอยออกไปนะเจ้าพวกไร้สมอง!” เสียงตะคอกแหบพร่าดังสะท้อนก้องทั่วหุบเขาหินผา เรนไม่ได้รอช้า เธอพุ่งตัวหลบเข้าหลังโขดหินขนาดใหญ่ทันทีที่สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าของ ‘กอร์กอนวูล์ฟ’ ฝูงใหญ่ที่กำลังรุมล้อมเหยื่อตัวจ้อยไว้กลางวงล้อม ความน่าสะพรึงกลัวของพวกมันไม่ใช่แค่เขี้ยวที่คมกริบดุจมีดโกน แต่เป็นแววตาสีแดงฉานที่สะท้อนถึงความกระหายเลือดที่ถูกโปรแกรมมาอย่างบิดเบี้ยว ฟลัฟฟี่ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรนขนลุกชันไปทั้งตัว ดวงตากลมโตสีมรกตหรี่ลงด้วยความเคร่งเครียด เจ้าก้อนขนตัวจิ๋วส่งเสียงขู่ในลำคอแผ่วเบา มันขยับเข้ามาใกล้หูของเรนแล้วกระซิบเสียงสั่น “เรน... นั่นมัน ‘ลูกนกฟีนิกซ์น้ำแข็ง’ นะครับ... เอ๊ย! นะคะ! ถ้าปล่อยไว้แบบนั้น เกล็ดของมันจะถูกฉีกกระชากจนวิญญาณสลายแน่!” เรนกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือด มือของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสงสารที่เอ่อล้น เธอรู้ดีว่าในฐานะผู้เล่นระดับต่ำ การปะทะกับมอนสเตอร์เลเวลสูงกว่าหลายเท่าตัวคือการฆ่าตัวตาย แต่นั่นไม่ใช่ทางเลือกสำหรับเธอ “ฟลัฟฟี่ ถ้าเราไม่ช่วย... ชีวิตในโลกเสมือนนี้ก็คงเหลือแค่ตัวเลขที่ไร้ค่า” เรนไม่พูดเปล่า เธอหยิบผลเบอร์รี่วิเศษที่เก็บมาได้จากคลังแสงส่วนตัวออกมาด้วยความเร็วสูง เธอไม่ได้เล็งไปที่ฝูงหมาป่า แต่เล็งไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งอยู่เหนือหัวพวกมัน *ฉึก!* ก้อนหินที่เธอกระว้างออกไปกระแทกเข้ากับรังผึ้งยักษ์ที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้พอดี เสียงหวีดหวิวของฝูงแมลงพิษคลุ้มคลั่งบินว่อนลงมาเหมือนห่าฝน ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในชั่วพริบตา กอร์กอนวูล์ฟที่กำลังจดจ่อกับการล่าเหยื่อต้องเปลี่ยนเป้าหมายมาปัดป้องแมลงพิษที่รุมต่อย “โอกาสนี้แหละ!” เรนตะโกนเบาๆ เธอไม่ได้วิ่งเข้าไปหาหมาป่า แต่เธอวิ่งตรงไปยังทิศทางของลูกนกฟีนิกซ์น้ำแข็งที่นอนหมอบนิ่งอยู่กลางวงล้อม ขนสีฟ้าครามของมันดูมัวหมองและเต็มไปด้วยบาดแผล เรนคุกเข่าลงข้างๆ มัน สัมผัสถึงไอเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวสัตว์อสูรน้อย “ไม่ต้องกลัวนะ... ฉันมาช่วยแล้ว” เธอควักขวดน้ำยาฟื้นฟูระดับต่ำออกมา เทราดลงบนบาดแผลของมันอย่างเบามือ ดวงตาสีฟ้าใสของลูกนกฟีนิกซ์มองสบตาเรนแวบหนึ่ง ก่อนที่มันจะพยายามขยับปีกที่เปื้อนคราบเลือดขึ้นมาแตะมือของเธอ ความรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านนิ้วมือเรนไปถึงหัวใจ—มันไม่ใช่แค่ข้อมูลโปรแกรม แต่มันคือชีวิต กอร์กอนวูล์ฟตัวจ่าฝูงที่หลุดรอดจากฝูงแมลงหันกลับมาเห็นเหตุการณ์พอดี มันคำรามก้องจนหินรอบข้างสั่นสะเทือน ก่อนจะกระโจนเข้าใส่เรนด้วยความเร็วสูง เรนไม่ได้หลบ เธอรวบตัวลูกนกฟีนิกซ์ไว้ในอ้อมกอดแน่น หลับตาลงและภาวนาถึงพลังที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึก ทันใดนั้น ฟลัฟฟี่ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเธอก็เปลี่ยนร่างไป รัศมีสีทองสว่างจ้ากระจายออกรอบตัวจนหมาป่าจ่าฝูงต้องชะงักและเบนหัวหนีด้วยความหวาดกลัวต่อสัญชาตญาณสัตว์ป่า เมื่อเหตุการณ์สงบลง เรนนั่งหอบหายใจอยู่บนพื้นหญ้าที่เริ่มจับตัวเป็นน้ำแข็งจากการโอบกอดของลูกนกฟีนิกซ์ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่บัดนี้ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเธออย่างไว้เนื้อเชื่อใจ “เราทำสำเร็จแล้วนะ ฟลัฟฟี่” เธอพึมพำด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข แต่ทว่า รอยยิ้มของเธอก็ต้องจางหายไปในทันที เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “ไม่เลวนี่... ที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อมอนสเตอร์ชั้นต่ำแบบนี้” เรนหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทของ 'ผู้พิทักษ์กฎ' กำลังยืนมองเธออยู่ด้วยแววตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก ในมือของเขาถือ ‘กรงขังมิติ’ ที่มีกระแสไฟฟ้าสีม่วงไหลผ่านอยู่ตลอดเวลา “ฉันรอคอยจังหวะนี้มานานแล้ว เรน” ชายคนนั้นกล่าวพลางก้าวเข้ามาใกล้ “ลูกนกฟีนิกซ์ตัวนั้น... ไม่ใช่มอนสเตอร์ธรรมดา แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ที่จะไขไปสู่ห้องลับของจอมมารที่คุณกำลังตามหาอยู่ และตอนนี้... มันเป็นของฉันแล้ว” เรนตัวแข็งทื่อ เธอไม่ได้แค่สูญเสียการควบคุมสถานการณ์ แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของภารกิจที่ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะคาดคิดเสียแล้ว... และเขาก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเธอเลยแม้แต่น้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและร่วมลุ้นระทึกไปกับเรนในป่าต้องห้ามตอนนี้นะคะ!