ป่าต้องห้ามที่งดงาม

“ฟลัฟฟี่! หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ เจ้าตัวแสบ จะมุดลงไปในโพรงไม้ผุๆ นั่นไม่ได้นะ!” เรนร้องตะโกน เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตระหนก ร่างบางวิ่งฝ่าพุ่มหนามที่เกี่ยวรั้งชายเสื้อผ้าจนรุ่งริ่ง มือข้างหนึ่งพยายามคว้าหางปุยๆ สีขาวนวลที่แกว่งไกวไปมาอยู่หน้าโพรงไม้ประหลาด ทว่าเจ้ามอนสเตอร์จิ๋วที่เป็นคู่หูของเธอกลับไม่ได้ฟังแม้แต่น้อย มันหันมาแลบลิ้นใส่เรน ก่อนจะกระโดดผลุบหายเข้าไปในความมืดมิดของโพรงไม้ที่มีแสงสีฟ้าเรืองรองลอดออกมาเพียงจางๆ “ถ้าหลงทางขึ้นมา ฉันไม่ตามไปช่วยแล้วจริงๆ ด้วย!” เรนบ่นพึมพำกับตัวเอง แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่านั่นเป็นเพียงคำขู่ที่ไม่มีน้ำหนัก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสมาธิขจัดความกลัวที่เกาะกุมหัวใจ ก่อนจะมุดตามเจ้าก้อนขนเข้าไปในความแคบและเย็นเยียบนั้นทันที ชั่วพริบตาที่ก้าวข้ามผ่านเขตแดนของโพรงไม้ ร่างของเรนก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นที่ที่อ่อนนุ่มเหมือนพรมกำมะหยี่ เธอไม่ได้กระแทกกับพื้นดินแข็งๆ อย่างที่คิด แต่กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมละมุนของดอกไม้ที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน เรนค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาเธอลืมเลือนความโกรธเคืองไปจนหมดสิ้น ป่าตรงหน้าไม่ใช่ป่าที่เธอคุ้นเคยในแผนที่ของเกม มันคือดินแดนที่ราวกับหลุดออกมาจากจินตนาการของจิตรกรเอก ต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้ามีลำต้นเป็นผลึกคริสตัลใสส่องประกายสีรุ้งยามต้องแสง ใบไม้ทุกใบเปรียบเสมือนกระจกเงาที่สะท้อนภาพท้องฟ้าสีม่วงครามอันน่าพิศวง เหนือพื้นดินมีละอองแสงสีทองลอยละล่องดั่งหิ่งห้อย เต้นระบำไปตามจังหวะที่ไม่มีใครได้ยิน “สวย... สวยเหลือเกิน” เรนพึมพำพลางเอื้อมมือไปสัมผัสกับกลีบดอกไม้สีน้ำเงินเข้มที่ดูเหมือนจะขยับตามทิศทางของลมหายใจเธอ ฟลัฟฟี่โผล่มาจากหลังพุ่มไม้เรืองแสง มันส่งเสียง ‘คี๊!’ เล็กๆ อย่างตื่นเต้น ก่อนจะวิ่งนำไปที่ใจกลางป่า ซึ่งมีน้ำตกที่ไหลย้อนขึ้นสู่เบื้องบนเป็นละอองดาว เรนรีบวิ่งตามไปโดยไม่ลืมที่จะสังเกตสภาพแวดล้อม เธอไม่ได้อยู่ในส่วนใดส่วนหนึ่งของอาณาจักรที่ผู้เล่นทั่วไปเข้าถึงได้ ที่นี่คือ 'เขตแดนต้องห้าม' ที่ตำนานในเกมกล่าวถึงเพียงสั้นๆ ว่าเป็นบ้านของเหล่ามอนสเตอร์บรรพกาล “ฟลัฟฟี่ อย่าเพิ่งไปไกลสิคะ” เรนก้าวเดินอย่างระมัดระวัง แต่ทุกย่างก้าวกลับให้ความรู้สึกเหมือนเธอกำลังเหยียบลงบนก้อนเมฆ ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เคยเกาะกินใจในโลกความจริงถูกแทนที่ด้วยความอัศจรรย์ใจอย่างล้นปรี่ ที่นี่ไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ไม่มีเควสที่กดดัน ไม่มีสายตาเหยียดหยามจากผู้เล่นคนอื่น มีเพียงเธอกับเจ้ามอนสเตอร์จิ๋วที่ดูเหมือนจะรู้ดีว่ากำลังพาเธอมาที่ใด เธอนั่งลงบนโขดหินที่หุ้มด้วยมอสสีเงิน ฟลัฟฟี่กระโดดขึ้นมาบนตักพลางเอาหัวทุยๆ ถูไถหน้าท้องของเธออย่างออดอ้อน เรนลูบขนนุ่มๆ นั้นด้วยความรักใคร่ “ถ้าโลกความจริงเป็นแบบนี้บ้างก็คงดีนะคะ ไม่ต้องมีกำแพง ไม่ต้องมีการแข่งขัน มีแค่เราสองคนแบบนี้ตลอดไป...” ฟลัฟฟี่หยุดนิ่ง หูกลมโตของมันตั้งชันขึ้น ทันใดนั้น ความงดงามที่เคยดูเงียบสงบก็เปลี่ยนไป เสียงลมที่เคยพัดผ่านกลายเป็นเสียงหวีดหวิวที่บาดลึกถึงแก้วหู ราวกับว่าป่าทั้งป่ากำลังเตือนภัย เรนรีบคว้าเจ้าฟลัฟฟี่มากอดไว้แนบอก หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก เมื่อสังเกตเห็นว่าแสงสีทองที่เคยลอยฟุ้งเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงฉาน และเงาขนาดมหึมาที่ทอดลงมาจากเบื้องบนนั้น... ไม่ใช่เงาของกิ่งไม้ บรรยากาศรอบข้างที่เคยแสนหวานบัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของไอสังหารที่เย็นยะเยือก เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังก้องมาจากความมืดหลังน้ำตกย้อนแสง ฟลัฟฟี่ขู่ฟ่อพร้อมปล่อยกระแสไฟฟ้าจางๆ ออกมาจากขนของมันเพื่อปกป้องเธอ ทันใดนั้น ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากมอนสเตอร์โบราณก็ก้าวออกมาจากเงามืด “ในที่สุด... ข้าก็พบกุญแจที่หายไป” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตก “และดูเหมือนว่าเจ้ามอนสเตอร์จิ๋วที่แสนซุกซนตัวนี้ จะทำหน้าที่นำทางได้ดีเกินคาดเลยนะ เรน” เรนตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินชื่อของเธอที่หลุดออกมาจากปากคนแปลกหน้า ก่อนที่สัญชาตญาณจะสั่งให้เธอหันหลังกลับ แต่ทว่า... ทางที่เธอมุดเข้ามาเมื่อครู่กลับปิดสนิท เหลือเพียงกำแพงคริสตัลที่ว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีทางออกอยู่ตรงนั้นมาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและร่วมลุ้นระทึกไปกับเรนในป่าต้องห้ามตอนนี้นะคะ!