ร้านค้าสุดป่วน

"วางของชิ้นนั้นลงเดี๋ยวนี้ เจ้าสัตว์ประหลาดขนฟูนั่น! ถ้าแจกันนั่นแตกแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว เจ้าจะไม่มีวันได้เหยียบเข้าร้านของข้าอีกเป็นครั้งที่สอง!" เสียงตวาดแหลมสูงของลุงเคราเฟิ้ม เจ้าของร้านขายไอเทมหายากประจำเมืองชายแดน ก้องสะท้อนไปทั่วชั้นวางของที่เต็มไปด้วยขวดโหลและวัตถุดิบเวทมนตร์ เรนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอรีบพุ่งตัวไปข้างหน้าหมายจะคว้าเจ้าตัวแสบที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่บนชั้นวางหนังสือโบราณ "ฟลัฟฟี่! หยุดนะ! ลงมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!" ทว่าเจ้าก้อนขนสีขาวนุ่มนิ่มที่เพิ่งผ่านการ 'วิวัฒนาการชั่วคราว' จากเหตุการณ์ในป่า กลับไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเชื่อฟัง ฟลัฟฟี่เอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตสีทับทิมของมันมีประกายซุกซนที่เรนคุ้นเคยดี มันใช้ขาหน้าเขี่ยสมุดบันทึกเก่าแก่จนร่วงลงพื้นเสียงดังโครม ก่อนจะกระโดดเด้งดึ๋งไปเกาะอยู่บนหัวของตุ๊กตาทหารไม้ตัวใหญ่ แล้วแลบลิ้นใส่ลุงเคราเฟิ้มอย่างท้าทาย "นี่เจ้า... เจ้าสัตว์เลี้ยงไร้มารยาท!" ลุงเคราเฟิ้มขยับแว่นขยายที่ตาขวา ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ "เรน! นี่คือราคาที่คุณต้องชดใช้ ถ้าไอ้ตัวแสบนี่ทำข้าวของข้าเสียหายอีกแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะแจ้งความกับระบบให้ถอนชื่อคุณออกจากการเป็นลูกค้าวีไอพีของเมืองนี้ตลอดกาล!" เรนรีบก้มตัวลงเก็บสมุดบันทึกอย่างรวดเร็ว มือของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความประหม่า เธอมองดูฟลัฟฟี่ที่ตอนนี้ทำหน้าไร้เดียงสาราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้ก่อเรื่องอะไรเลย เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะพยายามยิ้มสู้ด้วยท่าทางที่นอบน้อมที่สุด "ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะคุณลุง ฟลัฟฟี่เขา... เขาอาจจะแค่ตื่นเต้นกับพลังใหม่ที่ได้รับมาน่ะค่ะ ได้โปรดอย่าเพิ่งไล่เราออกไปเลยนะคะ เราแค่ต้องการซื้อ 'ผลึกแสงจันทร์' เพื่อใช้ฟื้นฟูพลังของเขาเท่านั้นค่ะ" "พลังใหม่เหรอ?" ลุงเคราเฟิ้มแค่นหัวเราะในลำคอ เขามองจ้องไปที่ฟลัฟฟี่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนเขาสังเกตเห็นรอยสัญลักษณ์สีทองจางๆ ที่หน้าผากของมัน "สัตว์อสูรระดับตำนานที่ถูกลืมเลือนไปนานปี... ไม่นึกเลยว่าจะมาโผล่ที่นี่ ในร่างที่ดูเหมือนกระต่ายยัดนุ่นแบบนี้" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความวุ่นวายกลายเป็นความกดดันในทันที ฟลัฟฟี่หยุดซน มันกระโดดลงมาเกาะที่ไหล่ของเรนแน่น ขนปุยๆ ของมันเสียดสีกับคอของเธอให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่เรนกลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านที่ส่งผ่านมาจากร่างเล็กๆ นั้น มันกำลังหวาดกลัว หรือไม่... มันก็กำลังเตรียมพร้อมที่จะสู้? "คุณรู้จักมัน?" เรนถามเสียงเบา ความสงสัยเริ่มก่อตัวในใจ "ข้าไม่ได้รู้จักแค่ตัวมัน แต่ข้ารู้จัก 'ราคา' ที่ต้องจ่ายหากเก็บมันไว้ข้างกาย" ลุงเคราเฟิ้มเดินอ้อมเคาน์เตอร์เข้ามาใกล้ เขาหยิบเหรียญตราโลหะเก่าๆ ออกมาจากลิ้นชัก "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นแค่ผู้เล่นธรรมดาที่ได้สัตว์เลี้ยงน่ารักมาครอบครองงั้นหรือเรน? เจ้าคิดว่าแสงสีขาวในป่าเมื่อครู่... มันแค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติหรือไง" เรนชะงัก เธอไม่ได้บอกใครเรื่องแสงสีขาวนั่น แล้วทำไมลุงคนนี้ถึงรู้? ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ฟลัฟฟี่คำรามเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงกระต่าย แต่มันคือเสียงก้องกังวานของสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์ที่ทำให้ชั้นวางของสั่นสะเทือน ขวดโหลแก้วสั่นระริกจนดูเหมือนจะแตกออกได้ทุกเมื่อ "ฟลัฟฟี่ หยุดนะคะ" เรนรีบยกมือขึ้นลูบหัวมันเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "เจ้าไม่มีทางควบคุมมันได้ตลอดไปหรอกแม่หนู" ลุงเคราเฟิ้มยื่นเหรียญตราให้ "ถ้าเจ้าต้องการผลึกแสงจันทร์ เจ้าต้องแลกด้วยสิ่งนี้... การเข้าไปในหุบเขาแห่งความลืมเลือนเพื่อนำ 'กุญแจ' มาคืนให้ข้า ไม่ใช่ในฐานะลูกค้า แต่ในฐานะ 'ผู้พิทักษ์' ที่เจ้าอ้างตัวนักหนา" เรนมองเหรียญตราในมือชายชรา เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่หมุนวนอยู่ในนั้น มันไม่ใช่แค่ภารกิจในเกม แต่มันคือปมเงื่อนไขบางอย่างที่เชื่อมโยงกับชีวิตจริงที่โดดเดี่ยวของเธอ ความรู้สึกอยากพิสูจน์ตัวเองและความรักที่มีต่อฟลัฟฟี่ตีรวนกันอยู่ในอก เธอกำเหรียญตราแน่น "ตกลงค่ะ ถ้ากุญแจนี้จะทำให้ฟลัฟฟี่ปลอดภัยและเข้าใจพลังตัวเองได้มากขึ้น... ฉันจะไป" ทันทีที่ปลายนิ้วของเรนสัมผัสกับเหรียญตรา แสงสีม่วงเข้มก็พุ่งวาบออกมาจากตัวมัน ก่อตัวเป็นม่านหมอกล้อมรอบร้านขายไอเทมจนมืดมิด เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่เคยดังกรุ๊งกริ๊งบัดนี้กลับเงียบสนิทลงราวกับเวลาถูกหยุดไว้ และในความมืดมิดนั้นเอง ประตูร้านที่ควรจะล็อกอยู่กลับเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสูงใหญ่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิท ซึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่คุ้นเคย "ข้าตามหาเจ้ามานาน... เจ้าตัวน้อย" เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นมาจากเงามืดนั้น ฟลัฟฟี่ดึงร่างของเรนให้ถอยหลังไปจนชนกับเคาน์เตอร์ ดวงตาสีทับทิมของมันเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เรนรีบดึงธนูออกมาจากหลัง แต่แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างยิ่งกว่าเมื่อเห็นใบหน้าใต้ผ้าคลุมนั้นชัดๆ เมื่อแสงจากผลึกบนชั้นวางของส่องไปกระทบใบหน้าของผู้มาเยือน ใบหน้านั้น... ไม่มีอยู่จริง มันเป็นเพียงความว่างเปล่าที่มีเพียง 'รอยยิ้ม' ของเด็กสาวที่เรนเคยเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนของเจ้าฟลัฟฟี่ในตอนนี้นะคะ!