เสียงเรียกของหัวใจ

"อย่าปล่อยให้มันดับไป!" เสียงตะโกนของเรนแทบจะขาดห้วง เมื่อเธอกระแทกฝ่ามือลงบนศิลาศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังแตกร้าว แสงสีฟ้าอ่อนจางลงทุกขณะจนแทบมองไม่เห็น สวนทางกับความมืดมิดของมวลเมฆหมอกสีนิลที่กำลังกลืนกินทวีปมอนสเตอร์ในเกม *Monster Tamer Online* ไปทีละน้อย ฟลัฟฟี่ เกาะอยู่บนไหล่ของเธอ ร่างเล็กจ้อยที่มีขนปุกปุยสีขาวราวปุยเมฆกลับสั่นสะท้าน ดวงตากลมโตสีอำพันวาวโรจน์ด้วยความกังวล หูยาวๆ ของมันลู่ลงแนบหัวขณะที่ส่งเสียง 'กริ๊ก... กริ๊ก...' เบาๆ ในลำคอ นั่นไม่ใช่เสียงปกติของมัน แต่มันคือการพยายามเชื่อมต่อคลื่นพลังงานผ่านเน็ตเวิร์กที่กำลังจะล่มสลาย "เรน... ถ้าเธอทำแบบนี้ พลังชีวิตของเธอจะถูกดึงไปใช้เป็นตัวเชื่อมต่อแทนมานาของระบบนะ!" ฟลัฟฟี่ร้องเตือนผ่านกระแสจิตที่สั่นไหว "มันไม่ใช่แค่ในเกม แต่มันจะส่งผลถึงร่างกายจริงๆ ของเธอด้วย!" เรนหลับตาลงแน่น กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ "ถ้าฉันไม่ทำ... พวกเขาก็จะหายไปหมด ทั้งมอนสเตอร์ที่ฉันผูกพัน ทั้งคนที่รักเกมนี้... ฉันเคยโดดเดี่ยวมานานเกินกว่าจะปล่อยให้สิ่งที่ฉันรักถูกลบหายไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง ฟลัฟฟี่... เชื่อใจฉันนะ" หญิงสาวสูดหายใจลึก พลังงานในร่างเธอไม่ได้พุ่งพล่านเหมือนนักรบผู้กล้า แต่มันกลับค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาอย่างอ่อนโยนเหมือนสายน้ำ นี่คือ 'ทักษะพิเศษ' ที่เธอไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้... ทักษะการสื่อสารด้วยหัวใจที่เชื่อมโยงถึง 'ตัวตน' ไม่ใช่แค่ 'ไอดี' เรนเริ่มรวบรวมสมาธิ ไม่ใช่เพื่อร่ายเวทมนตร์โจมตี แต่เพื่อ 'ตะโกน' ออกไปในทุกช่องทางของเซิร์ฟเวอร์ เธอจินตนาการถึงมอนสเตอร์ทุกตัว ตั้งแต่สไลม์ตัวจิ๋วในทุ่งหญ้าเริ่มต้น ไปจนถึงมังกรอัคคีที่เฝ้าภูเขาสูงชัน *“ได้ยินฉันไหม... เพื่อนตัวน้อยของฉัน”* กระแสจิตของเธอพุ่งทะลุทะลวงผ่านรหัสคอมพิวเตอร์ผ่านเข้าสู่จิตสำนึกของมอนสเตอร์ทุกชีวิตในเกม บรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบสงัดด้วยความหวาดกลัวเริ่มเปลี่ยนไป ฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังแตกตื่นหยุดชะงัก พวกมันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเสมือนได้ยินเสียงกระซิบที่อบอุ่นและคุ้นเคยที่ดังอยู่ภายในใจ เรนรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปตามเส้นประสาท เมื่อเธอพยายามเชื่อมต่อหัวใจของมอนสเตอร์หลายล้านตัวเข้าด้วยกัน ความทรงจำของมอนสเตอร์แต่ละตัวไหลย้อนเข้ามา... ความเหงาตอนที่ไม่มีใครเล่นด้วย, ความภูมิใจตอนที่ได้ร่วมต่อสู้กับผู้เล่น, และความอบอุ่นตอนที่ได้รับอาหารมื้อแรก "ได้โปรด... ร่วมแรงกับฉัน" เรนพึมพำ น้ำตาใสๆ ร่วงหล่นลงบนศิลา "พวกเราไม่ได้เป็นแค่ข้อมูล... พวกเราคือชีวิต!" ทันใดนั้น แสงจากศิลาศักดิ์สิทธิ์ก็ระเบิดออก ไม่ใช่แสงสีฟ้าที่เย็นชา แต่เป็นแสงสีทองสว่างจ้าที่โอบอุ้มไปทั่วทั้งทวีป มอนสเตอร์ทุกตัวเปล่งแสงออกมาจากร่างกายของพวกมัน แสงเหล่านั้นพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า รวมกันเป็นสายธารพลังงานที่แข็งแกร่งมหาศาล ต้านทานความมืดมิดของบัคและไวรัสที่พยายามกัดกินระบบ ฟลัฟฟี่ตาสว่างวาบ มันกางปีกเล็กๆ ของมันออกแล้วบินขึ้นไปกลางอากาศ ส่องแสงสว่างไสวเป็นแกนกลางให้กับพลังทั้งหมด “พวกเขารับรู้แล้วเรน! ทุกคนกำลังส่งพลังให้เธอ!” เรนรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกสลาย พลังที่ไหลผ่านตัวเธอเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับได้ แต่ในวินาทีที่เธอคิดจะถอดใจ ภาพของมอนสเตอร์ตัวน้อยที่เธอเคยช่วยไว้ในตอนเริ่มต้นเกมก็ปรากฏขึ้นมา ทั้งแววตาที่ขอบคุณและอุ่นใจ ทำให้เธอยิ้มออกมาได้แม้ในวินาทีแห่งความเป็นตาย "ฉันจะไม่ยอมให้มันจบแค่นี้" เธอโหมพลังครั้งสุดท้าย อัดฉีดตัวตนและความมุ่งมั่นของเธอทั้งหมดลงไปในฐานข้อมูลที่กำลังพังทลาย หวังจะซ่อมแซมรอยรั่วที่เกิดขึ้นในระดับลึกที่สุด แต่ขณะที่แสงกำลังจะชนะความมืด จู่ๆ อุณหภูมิรอบข้างก็ลดฮวบลงอย่างประหลาด เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกและไม่เหมือนเสียงของมอนสเตอร์ตัวใดในเกมดังแทรกเข้ามา "ช่างเป็นความพยายามที่น่าซาบซึ้ง... แต่ลืมไปแล้วหรือว่า ใครกันที่เป็นคนสร้าง 'เสียงเรียก' เหล่านี้ขึ้นมาตั้งแต่แรก" เรนลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเงาร่างสีดำสนิทที่ไม่ใช่บัคหรือมอนสเตอร์ก้าวออกมาจากใจกลางความมืด ร่างนั้นมีเค้าโครงที่คุ้นตาอย่างประหลาด และในมือนั้น... กำลังถือคริสตัลชิ้นสุดท้ายที่เธอคิดว่าหายสาบสูญไปแล้ว "ยินดีด้วยนะแม่มดน้อยที่สื่อสารกับสัตว์อสูรได้..." ร่างนั้นยกยิ้มที่ทำให้เรนต้องหยุดหายใจ "แต่เธอกำลังกู้คืนระบบ... หรือกำลังเปิดประตูให้สิ่งที่แย่กว่าเข้ามากันแน่?" ฟลัฟฟี่หยุดกะทันหันก่อนจะร่วงตกลงมาในอ้อมแขนของเรน ขณะที่หน้าจอตรงหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากสีทองเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความที่เขียนว่า 'ระบบถูกแทรกแซงโดยผู้เข้าถึงภายนอก' เรนมองดูเงาร่างนั้นที่ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้ฮู้ดสีดำ ซึ่งนั่นไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากคนคนเดียวที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิตจริง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!