การตัดสินใจครั้งสำคัญ

"อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ ฟลัฟฟี่!" เสียงของเรนสั่นเครือจนแทบกลายเป็นเสียงสะอื้น ร่างบางทรุดลงกับพื้นเหล็กเย็นเยียบภายในแกนกลางของระบบ 'อีเทอร์เน็ต เวิลด์' ที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง แสงสีแดงฉานจากบรรทัดคำสั่งที่ไหลทะลักราวกับเลือดกำลังแผดเผาบรรยากาศจนร้อนระอุ ฟลัฟฟี่ในร่างจิ๋วที่ปกติมักจะร่าเริงและชอบกระโดดเกาะไหล่เธอ บัดนี้กำลังยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของแท่นควบคุม ดวงตาที่เคยเป็นประกายสีฟ้าใสกลับกลายเป็นสีทองสว่างจ้าจนน่าใจหาย "เรน... ฟังฉันนะ" เสียงของเจ้ามอนสเตอร์จิ๋วไม่ได้นุ่มนิ่มเหมือนเคย แต่มันกังวานและทรงพลังราวกับเสียงของเทพเจ้าที่ถูกจองจำ "ถ้าไม่ทำแบบนี้ ระบบจะรีเซ็ตทุกอย่าง ลบตัวตนของเพื่อนๆ ที่เราเคยไปผจญภัยด้วย ลบความทรงจำทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นที่นี่... เธออยากให้มันเป็นแบบนั้นจริงๆ หรือคะ?" "แต่ถ้าเธอทำไป เธอจะหายไปนะ! เธอจะเป็นแค่ข้อมูลที่แตกสลาย! ฉันยอมเสียโลกนี้ไป ดีกว่าต้องเสียเธอไปตลอดกาล!" เรนตะโกนสวนกลับพร้อมกับพยายามก้าวเท้าเข้าไปหา แต่แรงดันอากาศมหาศาลผลักเธอออกไปจนกระเด็น ฟลัฟฟี่หันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความซุกซน แต่มันคือความรักอันบริสุทธิ์ที่เรนเพิ่งจะเข้าใจในวินาทีนี้เอง มันไม่ได้เลือกที่จะเป็นมอนสเตอร์ของเธอเพราะภารกิจ แต่มันเลือกเธอตั้งแต่วันที่เธอเอื้อมมือไปหยิบขนมปังชิ้นสุดท้ายให้มันในตรอกมืดๆ ของเมืองเริ่มต้น "เรนจำตอนที่เธอเหงาในโลกความจริงได้ไหม?" ฟลัฟฟี่เอียงคอเล็กน้อยแม้ร่างของมันจะเริ่มโปร่งใส "เธอเคยบอกว่าไม่อยากเป็นคนที่ถูกลืม... ฉันก็เหมือนกันค่ะ การที่ได้รู้จักเธอ ได้เดินเคียงข้างเธอ นั่นคือชีวิตที่คุ้มค่าที่สุดของฉันแล้ว ถ้าการเสียสละพลังของฉันจะทำให้ความทรงจำของเธอ—และของทุกคน—ยังคงอยู่ มันก็คุ้มค่าไม่ใช่หรือคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามของระบบที่พยายามจะฉีกกระชากมิตินี้ เรนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในหัวใจ เธอเฝ้าถามตัวเองนับพันครั้งว่าเหตุใดเกมที่เริ่มต้นด้วยความสนุกสนาน ถึงได้กลายเป็นบททดสอบที่โหดร้ายถึงเพียงนี้ เรนค่อยๆ พยุงตัวขึ้นยืน ดวงตาที่เปียกปอนจ้องมองไปที่จุดศูนย์กลางของแท่นควบคุม ที่นั่นมี 'แกนกลางแห่งความทรงจำ' ซึ่งต้องใช้พลังของสิ่งมีชีวิตระดับตำนานในการปิดผนึกรอยร้าวของโค้ดที่ผิดพลาด เธอรู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น หากเธอยังดึงดันจะรักษาฟลัฟฟี่ไว้ ทุกสิ่งที่เธอรักในโลกเสมือนแห่งนี้จะพังทลายลงในพริบตา "ฟลัฟฟี่..." เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบขึ้น แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ถ้าฉันยอมให้เธอทำ... ฉันจะขอจำเรื่องราวของเราไว้คนเดียวได้ไหมคะ? จะไม่มีใครลืมเธอ... ฉันจะเล่าให้ทุกคนฟัง ว่าเคยมีฮีโร่ตัวจิ๋วที่กล้าหาญที่สุดในโลกนี้" ฟลัฟฟี่คลี่ยิ้ม—เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เรนเคยเห็นมา "สัญญาแล้วนะคะ... อย่าทำหน้าเศร้าสิคะนักฝึกมอนสเตอร์ของฉัน" แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจนกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เรนยกมือขึ้นป้องดวงตา ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่างกายอย่างรุนแรง เสียงระบบที่เคยดังสนั่นเริ่มเงียบลง ราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนไปพร้อมกับหัวใจของเธอที่เต้นช้าลงตามจังหวะที่ร่างของฟลัฟฟี่ค่อยๆ เลือนหายไปในแสงนั้น ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดเข้าปกคลุมและดูเหมือนทุกอย่างจะจบลง เรนกลับรู้สึกได้ถึงสัมผัสแผ่วเบาที่ปลายนิ้ว... เสียงกระซิบที่แสนคุ้นเคยดังก้องขึ้นในความว่างเปล่า "เธอลืมอะไรไปหรือเปล่าคะ... เรน?" เสียงนั้นไม่ใช่ฟลัฟฟี่คนเดิมที่เธอรู้จัก แต่มันเป็นเสียงที่ลึกลับและเยือกเย็นกว่าเดิมอย่างน่าประหลาด เมื่อเรนลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอไม่ได้พบกับหน้าต่างภารกิจที่แจ้งเตือนความสำเร็จ แต่กลับพบว่าเธอยืนอยู่ในห้องสีขาวโพลนที่ไม่มีประตูหรือหน้าต่าง และตรงหน้าเธอ... คือร่างของเด็กสาวที่มีใบหน้าเหมือนฟลัฟฟี่ในร่างจำแลงทุกประการ ทว่าดวงตาของเด็กคนนั้นกลับเป็นสีดำสนิทไร้แววตา และในมือของเธอกำลังถือ... ข้อมูลบางอย่างที่เรนคิดว่ามันถูกลบไปแล้ว "ภารกิจน่ะ... มันยังไม่จบหรอกนะคะ เพราะสิ่งที่เธอเห็น... มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการทดสอบที่แท้จริงเท่านั้น" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!