รอยแผลในอดีต

"ถ้าคิดว่าการหนีปัญหาด้วยการเดินหนีออกไปกลางดึกจะทำให้คุณดูเท่ล่ะก็... บอกเลยว่าคุณคิดผิดถนัดค่ะ คุณกวินท์!" เสียงหวานใสที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบในห้องทำงานหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลคิรากร ทำให้ร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวเท้ากลับเข้ามาทางประตูลับหยุดชะงักลงทันที คีย์ (กวินท์) ปรายตามองหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม แววตาคมกริบฉายประกายความหงุดหงิดระคนแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเธอยังไม่นอน แถมยังมาดักรอเขาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวยามตีสองครึ่งเช่นนี้ เสื้อสูทราคาแพงถูกโยพาดไว้ที่พนักเก้าอี้อย่างไร้ความปรานี เจ้าตัวปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกด้วยท่าทีหงุดหงิด ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มขณะจ้องมองคนปากเก่งที่ไม่เคยคิดจะเกรงกลัวอำนาจมืดของเขาเลยสักครั้ง "ดึกดื่นป่านนี้ทำไมยังไม่นอน หรือว่าติดใจรสจูบเมื่อหัวค่ำจนนอนไม่หลับ ถึงต้องมานั่งรอให้ฉันมาซ้ำรอยเดิมล่ะครับ... อ๊ะ!" คีย์แกล้งเอ่ยปากแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกปั่นป่วนในอก แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยคดี เขาก็ต้องรีบเบี่ยงตัวหลบแฟ้มเอกสารหนาปึ้กที่ถูกปาใส่หน้าด้วยความเร็วสูงอย่างเฉียดฉิว "ปากเสีย!" พิม (พิมมาดา) ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ฉันไม่ได้ว่างงานจนต้องมานั่งรอผู้ชายใจร้ายอย่างไร้เหตุผลแบบคุณหรอกนะคะ! ที่ฉันนั่งรอ... เพราะฉันต้องการเคลียร์ให้มันจบ คุณเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ถึงได้สติแตกวิ่งหนีออกจากห้องไปดื้อๆ แบบนั้น!" บรรยากาศในห้องทำงานพลันคุกรุ่นขึ้นมาทันที เคมีอันร้อนแรงและแรงปะทะระหว่างคนทั้งสองพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างไร้การควบคุม คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมแบรนด์โปรดโชยเข้าแตะนาสิกจนพิมต้องผถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ "ฉันไม่ได้หนี..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบก้มลงมองเรียวปากอิ่มที่ยังคงเถียงฉอดๆ ไม่หยุด "ฉันแค่ไม่อยากทนฟังเรื่องไร้สาระจากผู้หญิงที่ไม่มีแม้แต่ความจริงใจให้กันต่างหากพิม เธอกำลังเล่นเกมอะไรอยู่หึ? แต่งงานกับฉันเพื่อปกป้องบริษัทใกล้เจ๊งของครอบครัว แต่ลับหลังกลับทำตัวเป็นปริศนา มีความลับบ้าบออะไรที่เธอปิดบังฉันไว้อีก!" พิมชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง คำพูดแทงใจดำของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงบนรอยแผลเป็นที่เธยายามปกปิดมาตลอดหลายปี เธอยกยิ้มเยาะหยันให้กับตัวเอง แววตาดื้อรั้นเมื่อครู่ไหววับด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเข้มแข็ง "ความจริงใจเหรอคะ? คุณเรียกร้องหาความจริงใจจากฉัน ทั้งที่คุณเองก็ปิดตายหัวใจแล้วทำตัวเป็นเจ้าชีวิตฉันเนี่ยนะ!" พิมเค้นหัวเราะออกมาเบาๆ แต่นัยน์ตากลับรื้นไปด้วยหยดน้ำใสที่เธอพยายามกะพริบไล่กลับเข้าไป "คุณคิดว่าฉันอยากเอาชีวิตเข้ามารlarงกับมาเฟียจอมเผด็จการอย่างคุณนักหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะ... ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเคยพลาดพลั้งไว้ใจคนเลวๆ จนเกือบเอาชีวิตไม่รอดในอดีตล่ะก็..." น้ำเสียงของเธอขาดห้วງไปกะทันหัน เมื่อเผลอหลุดปากพูดเรื่องที่เก็บงำไว้เป็นความลับดำมืดที่สุดออกมา คีย์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ประกายความตึงเครียดในแววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนระคนอยากรู้ ร่างสูงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือหนาไปควաբจับข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันตั้งตัว "เธอพูดเรื่องอะไร... ใครทำอะไรเธอในอดีต?" น้ำเสียงของคีย์อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ แรงบีบที่ข้อมือนั้นอบอุ่นและมั่นคง จนพิมเผลอสะท้านเฮือก "ปล่อยค่ะ!" พิมสะบัดข้อมือหนีสุดแรง พร้อมกับหันหน้าหนีเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างสุดจะกลั้น "มันเป็นเรื่องของฉัน เป็นอดีตเฮงซวยที่ฉันไม่อยากพูดถึง! คุณไม่มีสิทธิ์มาซักไซ้ไล่เลียงอะไรทั้งนั้น เพราะเราสองคนก็แค่... ฮึက်... ก็แค่คนแปลกหน้าแต่งงานกันด้วยผลประโยชน์ไม่ใช่หรือไงคะ!" ภาพของหญิงสาวแกร่งผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยามนี้กลับสั่นเทาด้วยแรงสะอื้นไห้ รอยแผลในอดีตที่ฝังรากลึกในใจของพิมถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจ คีย์ยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอย่างรุนแรง ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกเจ็บแปลบแปลกประหลาดที่แล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่ชอบน้ำตาของเธอ... ไม่ชอบเลยจริงๆ ร่างสูงตัดสินใจก้าวเข้าไปรวบร่างบางเข้าสู่อ้อมอกกว้างอย่างรวดเร็ว ก่อนที่พิมจะทันได้ผลักไส คีย์ก็ใช้ท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดเธอไว้แน่น ฝ่ามือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยแผ่วเบาอย่างเก้ๆ กังัง เป็นการปลอบโยนที่ไม่ประสีประสาเอาเสียเลยสำหรับเจ้าพ่อมาเฟียผู้เยือกเย็น "ฉันขอโทษ..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะัดผ่านพวงแก้มแดงก่ำ "อย่าร้องไห้... ฉันไม่ชอบน้ำตาของเธอ พิม" พิมนิ่งอึ้งไป หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ไออุ่นจากอ้อมกอดของเขาช่างทรงพลังจนเธอเผลอซบหน้าลงกับอกแกร่งโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกปลอดภัยที่โหยหามานานแล่นพล่านไปทั่วร่าง จนกระทั่ง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ทำให้คนทั้งสองผละออกจากกันแทบไม่ทัน "คุณคีย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! สายรายงานมาว่า..." เสียงใสแจ๋วของมีน ลูกพี่ลูกน้องจอมจุ้นที่ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองเห็นภาพชวนช็อก ภาพที่ประธานมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับดีไซเนอร์สาวคนสวยกลางห้องทำงานยามตีสาม! คีย์ตวัดสายตาดุจคมมีดมองผู้มาใหม่ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ ส่วนพิมรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเขินอายและตกใจสุดขีด และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของคีย์ก็เหลือบไปเห็นข้อความแจ้งเตือนด่วนบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ข้อความสั้นๆ แต่ทำเอาลมหายใจของเขาแทบสะดุด— *"เป้าหมายที่ตามหา... ปรากฏตัวที่โกดังหมายเลข 4 แล้วครับนาย!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนของพี่คีย์และน้องพิมนะคะ! เลิฟยูว์ค่ะ!