ย้ายเข้าบ้านเสือ

เสียงล้อกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมบด A ลากผ่านพื้นหินอ่อนนำเข้าเงาวับในโถงรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลคณินทร์ ดังสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงประกาศศึก พิมมาดากวาดสายตามองความโอ่อ่าอลังการสไตล์นีโอคลาสสิกตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับประเมินทุกตารางเมตรอย่างรวดเร็ว สมกับเป็นรังของเสือร้ายผู้กุมอำนาจมืดในกำมือจริงๆ ค่ะ บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบด้วยระบบปรับAอากาศชั้นดี และยิ่งเย็นยะเยือกขึ้นไปอีกเมื่อเจ้าของบ้านยืนกอดอกพิงกรอบประตูกลั้นสายตาคมกริบมองมาที่เธอราวกับเธอเป็นผู้บุกรุกที่น่ารำคาญ "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของฉัน... ยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบสนิทแต่แฝงความเย้ยหยัน กวินท์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละน้อย ขายาวๆ ในกางเกงสแลคเข้ารูปทำให้เขาดูทรงอำนาจจนคนมองต้องเผลอกลั้นหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักบึ้งตึงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางใบโตถึงสองใบของเธอ "ขอบคุณค่ะสำหรับคำต้อนรับที่แสนจะอบอุ่นจนขนลุก" พิมมาดายิ้มหวานหยด ยิ้มชนิดที่ถ้าเอาน้ำตาลไปโรยคงมดขึ้น แต่แววตาคู่สวยกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว "หวังว่าห้องนอนของฉันจะกว้างพอที่จะไม่ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด... เหมือนเจ้าของบ้านนะคะ" กวินท์แค่น A หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุหรี่ลงอย่างอันตราย ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงมาต่อปากต่อคำกับเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในอาณาเขตของเขา สัญญาแต่งงานทางธุรกิจบ้าบออะไรนี่มันเหมือนการเอาชนวนระเบิดมาไว้ใกล้ตัวชัดๆ "เธอไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรทั้งนั้น พิมมาดา" กวินท์ก้าวเข้าไปประชิดตัวจนเธอต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนพิมต้องขยับตัวหนี "จำกฎสามข้อที่ฉันเคยบอกไว้ให้ขึ้นใจ หนึ่ง... อย่าล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของฉัน สอง... อย่าทำตัวน่ารำคาญ และสาม... ห้ามหลงรักฉันเด็ดขาด" พิมมาดาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับความมั่นอกมั่นใจระดับร้อยของพ่อมาเฟียหนุ่ม เธอช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบอย่างไม่หลบเลี่ยง ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ "ข้อแรก ฉันไม่อยากเข้าใกล้คุณหรอกค่ะถ้าไม่จำเป็น ข้อสอง ฉันเป็นดีไซเนอร์ งานฉันเยอะกว่าจะมานั่งน่ารำคาญใส่คุณ และส่วนข้อสาม..." พิมจงใจเว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะชนกับปลายคางได้รูปของเขา "วางใจเถอะค่ะ ผู้ชายปากร้าย เย่อหยิ่ง และเอาแต่ใจตัวเองแบบคุณ ต่อให้ชาติหน้าฉันก็ไม่มีวันพิศวาสหรอกค่ะ" คำพูดสวนกลับแบบหมัดฮุกทำให้กวินท์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก ชายหนุ่มไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนกล้าท้าทายอำนาจของเขาแบบนี้มาก่อน ยัยนี่มันอวดดีจนน่าจับมาฟาดสักทีสองทีให้เข็ด! "ปากดีให้ได้ตลอดเถอะ..." กวินท์กระซิบเสียงลอดไรฟัน แววตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่พิมอ่านไม่ออก "กรณ์! พาแขกที่ไม่ได้รับเชิญนี่ไปส่งที่ห้องปีกซ้าย แล้วเอาเอกสารสัญญามาให้ฉันเซ็นต่อ" "ครับ นาย" กรณ์มือขวาคนสนิทก้าวเข้ามารับช่วงต่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามมารยาท ก่อนจะผายมือเชิญพิมมาดา "เชิญทางนี้ครับคุณพิม ห้องพักถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ" พิมปรายตามองกวินท์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินตามกรณ์ไปโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ทิ้งให้ประธานหนุ่มยืนกำหมัดแน่นมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนปั่นป่วนในอกอย่างประหลาด บรรยากาศในห้องนอนปีกซ้ายกว้างขวางและตกแต่งด้วยโทนสีเข้มตามรสนิยมของเจ้าของบ้าน พิมมาดาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนนุ่มมือหลังจากกรณ์ขอตัวออกไปแล้ว เธอนวดขมับเบาๆ เพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและสงครามประสาทขนาดย่อมเมื่อครู่ *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสั้นๆ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มหน้าตาดีอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มีน ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของกวินท์ที่ชอบแวะเวียนมาสร้างความปวดหัวให้เจ้าบ้านอยู่เสมอ "สวัสดีครับคุณพี่สะใภ้ ผมมีนนะ เป็นน้องชาย... เอ๊ย ลูกพี่ลูกน้องของไอ้คีย์มัน" มีนทักทายด้วยน้ำเสียงทะเล้น กวาดสายตามองพิมมาดาด้วยความสนใจ "ไม่นึกเลยว่าไอ้เสือหิวอย่างมันจะยอมพาผู้หญิงเข้าบ้าน แปลว่าคุณต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ" "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณมีน" พิมยิ้มรับตามมารยาท แม้จะพอเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ใช่คนธรรมดาเช่นกัน "แต่ฉันว่าเราคงต้องปรับความเข้าใจกันใหม่นะคะ ฉันไม่ใช่ภรรยาจริงๆ ของเขาหรอกค่ะ เราแค่..." "อุ๊ย! ไม่ต้องอธิบายหรอกครับ ผมเข้าใจๆ" มีนโบกมือปฏิเสธยิ้มๆ "เรื่องแบบนี้มันดูกันออกน่า ดูสิเนี่ย ขนาดพึ่งมาวันแรก หน้าตานายคีย์มันยังบึ้งตึงเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลา แสดงว่าคุณกำลังทำให้หัวใจมาเฟียรวนเรเข้าแล้วล่ะ" พิมกำลังจะอ้าปากเถียงกลับ แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเสียก่อน ร่างสูงของกวินท์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาดุราวกำลังจะกินเลือดกินเนื้อเมื่อเห็นมีนกำลังยืนยิ้มแป้นอยู่ใกล้ภรรยาในนามของตน "มีน แกมาทำอะไรที่ห้องนี้ ออกไป!" กวินท์เอ่ยเสียงเขዳ ตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังลูกพี่ลูกน้องตัวดี "โห พี่คีย์ ใจคอจะไมให้ผมต้อนรับพี่สะใภ้หน่อยเลยหรือไง หวงก้างชะมัด" มีนลอยหน้าลอยตาตอบอย่างไม่สะทกสะทราน ก่อนจะหันมาขยิบตาให้พิม "งั้นผมไม่กวนละครับ ไว้เราค่อยคุยกันใหม่นะคุณพิม ระวังตัวด้วยล่ะ ช่วงนี้แถวนี้หมาป่ามันดุ" พูดจบร่างสูงก็เดินผิวปากออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้บรรยากาศในห้องคุกกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง กวินท์หันขวับมามองพิมมาดาที่ยังคงนั่งกอดอกมองเขาด้วยรอยยิ้มมุมปากเย้าแหย่ "เธอร่านเสน่ห์ใส่คนในบ้านฉันตั้งแต่ยังไม่ทันข้ามวันเลยรึไง พิมมาดา" ประธานหนุ่มพ่นคำพูดร้ายกาจออกมาด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมรับตัวเอง พิมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินเข้าไปประชิดตัวร่างสูงใหญ่ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดุของเขาอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวยื่นขึ้นไปแตะที่ปกเสื้อสูทของเขาเบาๆ ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกช้าๆ "ปากเสียจังนะคะ... คุณคีย์" พิมกระซิบเสียงหวานข้างหูเขา ลลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอจนคนตัวAใหญ่สะท้านวาบ "ถ้าฉันจะร่านเสน่ห์ใส่ใครสักคนจริงๆ คนแรกที่ฉันจะเลือก... ก็คงไม่ใช่ลูกน้องคุณหรอกค่ะ" กวินท์ชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วเรียวของเธอลากไล้ผ่านแผงอกผ่านลงมาถึงกระดุมเสื้อเม็ดบนสุด ก่อนที่พิมจะผละถอยหลังออกไปพร้อมรอยยิ้มเย้ายวนใจ "แต่ถ้าคุณยังเอาแต่พูดจาหาเรื่องฉันแบบนี้... ระวังหัวใจตัวเองไว้ให้ดีเถอะค่ะ ว่าอาจจะตกหลุมรักยัยตัวแสบคนนี้เข้าจริงๆ สักวัน" คำพูดทิ้งท้ายทำเอากวินท์ยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาป สายตาคมกริบมองตามร่างบางที่หมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างถือดี ทว่าในวินาทีที่ประตูกระจกห้องน้ำปิดลง หัวใจที่เคยด้านชามาตลอดหลายปีของมาเฟียหนุ่มกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก... และก่อนที่เขาจะได้ตั้งสติ ประตูห้องนอนใหญ่ด้านนอกก็ถูกเปิดผางเข้ามาพร้อมเสียงตื่นตระหนกของกรณ์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาตะโกนลั่นห้อง! "นายครับ! แย่แล้ว! คนจากตระกูลศัตรูบุกเข้ามาถึงหน้าคฤหาสน์แล้วครับ!" --- (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้ไวโอเล็ตการ์เด้นเสมอนะคะ ❤️