มื้ออาหารเดือด

เสียงช้อนเงินกระทบจานกระเบื้องเคลือบมุกดังขึ้นเบาๆ ทว่ากลับบาดลึกเข้าไปในความเงียบอันตึงเครียดของห้องอาหารส่วนตัวสไตล์เพนต์เฮาส์หรู "หวังว่าฝีมือเชฟระดับมิชลินสามดาว คงจะพอประทังความหิวของคน... ที่ไม่ค่อยเจียมตัวได้นะ" กวินท์ หรือ คีย์ ประธานหนุ่มผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจมืดและสว่างเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นตามแบบฉบับของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตางอนหนาดั่งใบมีดโกนกวาดมองร่างบางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาสมเพชแกมท้าทาย พิมมาดา ชะืองักมือที่กำลังจะตักซุปทรัฟเฟิลเข้าปากเล็กน้อย เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะวางช้อนลงอย่างใจเย็น ท่าทีนิ่งสนิทและดวงตากลมโตที่ฉายแววรู้ทันทำให้คีย์รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "ถ้าอาหารมื้อนี้รสชาติมันจะแย่ลงจนกลืนไม่ลงจริงๆ ...ก็คงเป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวมากกว่าค่ะคุณคีย์" พิมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่คมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ "โดยเฉพาะเสียงกระแหนะกระแหนที่ดังกลบกลิ่นหอมของทรัฟเฟิลหมดเนี่ย น่ารำคาญเสียยิ่งกว่ายุงน่ารำคาญเสียอีกนะคะ" คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมวับดุจพญาเหยี่ยวหรี่แคบลง ปากหนาเหยียดยิ้มเยาะ "ปากเก่งดีนี่... หวังว่าเวลาอยู่บนเตียงจะเก่งได้อย่างนี้เถอะ พิมมาดา" "เรื่องบนเตียงไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ เอาเวลาไปหัดบริหารเสน่ห์ตัวเองไม่ให้หน้าบูดเป็นตูดลิงเวลาเจอหน้าฉันจะดีกว่านะคะ คุณสามีในนาม" พิมตอกกลับหน้าตายโดยไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย แถมยังจงใจเน้นเสียงคำว่า 'สามีในนาม' จนเส้นเลือดข้างขมับของเจ้าพ่อหนุ่มกระตุกวูบ กรณ์ ซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะในฐานะมือขวาและผู้สังเกตการณ์จำเป็น ได้แต่แอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารีบยกแก้วน้ำขึ้นจิบเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะให้กับความใจกล้าบ้าบิ่นของดีไซเนอร์สาวคนนี้ *มี Âรย์ที่ไหนกล้าต่อปากต่อคำกับนายใหญ่ระดับกระดูกเหล็กแบบนี้อีก... นอกจากคุณพิมคนนี้คนเดียวจริงๆ* กรณ์คิดในใจอย่างนึกสนุก คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างถือดี ดวงตาสีเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์เพทุบายขึ้นมาวูบหนึ่ง ในเมื่อเธอยังพยศไม่เลิก เขานี่แหละที่จะเป็นคนสยบความพยศนั้นด้วยวิธีที่เธอคาดไม่ถึง "หึ... ปากดีนักนะ" คีย์เอ่ยเสียงพร่าพลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ฝั่งตรงข้าม รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องอาหารดูจะลดฮวบลง "แต่อาหารจานหลักยังไม่ทันเสิร์ฟ... เธอก็รีบป้อนคำพูดเผ็ดร้อนใส่ฉันเสียแล้ว ระวังตัวไว้เถอะ พิมมาดา คนบางคนปากเก่งแบบนี้ สุดท้ายมักจะลงท้ายด้วยการร้องขอชีวิตใต้ร่างฉันทุกราย" พิมชะงักไปชั่ววินาที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้เมื่อปะทะกับสายตาร้อนแรงที่ราวกับจะแผดเผาเธอให้เป็นจุล เคมีอันตรายระหว่างเขากับเธอมันพลุ่งพล่านเสียจนบรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาดื้อๆ แต่มีหรือที่คนอย่างพิมมาดาจะยอมเสียฟอร์มให้เขากุมชัยชนะไปได้ง่ายๆ เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตา รอยยิ้มยั่วเย้าถูกจุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม "งั้นก็ลองดูค่ะ... ว่าระหว่างปากของฉัน กับฝีมือของคุณ อะไรมันจะแน่กว่ากัน" สิ้นคำพูดท้าทายนั้น คีย์ก็แค่นเสียงฮึในลำคอ ดวงตาดุคมเข้มลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขายื่นมือหนาหมายจะคว้าคางมนมาเชยชมให้หนสะใจ แต่ทว่า... *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าเพนต์เฮาส์ดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวราวกับจงใจ กลบทุกความตึงเครียดบนโต๊ะอาหารให้หายวับไปกับตา กรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะผุดลุกขึ้นเพื่อไปดูว่าใครกันที่กล้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญของนายใหญ่ ไม่นานนัก ประตูห้องอาหารก็ถูกผลักเปิดออกโดยมือขวาคนสนิท พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวแปลกหน้าผู้มาใหม่ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า และประโยคถัดมาที่หลุดออกจากปากเธอก็ทำเอาพิมถึงกับชะงักค้าง ส่วนคีย์... กลับมีสีหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที "พี่คีย์คะ! มีนมาเซอร์ไพรส์แล้ว... คิดถึงมีนไหมเอ่ย?" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของมีน ลูกพี่ลูกน้องจอมจุ้นที่บินตรงมาจากต่างประเทศ ปรากฏเด่นชัด พร้อมกับสายตาซุกซนที่กวาดมองมายังพิมและคีย์สลับกันไปมาอย่างจับผิด ขณะที่พิมหรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจระคนระแวง ส่วนคีย์กลับสบถเบาๆ ในลำคอเมื่อรู้ทันทีว่า... งานนี้มีแต่บรรลัยกับบรรลัยเท่านั้น! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความเดือดระอุของมื้ออาหารมื้อนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!