ห้องนอนเดียวกัน?

กุญแจคีย์การ์ดในมือของพิมสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางข้ามประเทศมาหมาดๆ แต่เป็นเพราะข้อความเสียงจากกรณ์มือขวาตัวแสบที่เพิ่งส่งตรงเข้ามือถือเมื่อสามนาทีที่แล้ว— *“ขอโทษทีครับคุณพิม พอดีเกิดความผิดพลาดทางเทคนิคเรื่องการจองห้องพักในรีสอร์ตเครือเรา ห้องสวีท VIP มีปัญหา เหลือห้องใหญ่สุดห้องเดียวที่ระบบล็อกไว้ให้ท่านประธานกับคุณพิมเรียบร้อยแล้วครับ”* ให้ตายสิ... ระบบบ้าบออะไรจะบังเอิญได้ขนาดนี้! พิมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังตีรวน เธอผลักบานประตูไม้สักทองหนักอึ้งเข้ามาในห้องพักสุดหรู กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมผสานกับความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับใบหน้า แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอกลับไม่ใช่ความอลังการของห้องโถงที่มองเห็นวิวทะเลสาบได้แบบพาโนรามา ทว่ามันคือร่างสูงสมส่วนของกวินท์ที่กำลังยืนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อลอนสวยที่ขับเน้นบรรยากาศรอบตัวให้ร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น “อุ๊ย! ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันเข้าห้องผิด... เอ้ย ไม่ใช่!” พิมรีบหันหลังขวับ ฝ่ามือเรียวบางยกขึ้นปิดตาตัวเองอัตโนมัติ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู สมองประมวลผลแทบไม่ทันกับภาพชวนเลือดกำเดาไหลเมื่อครู่ “นายช่วยใส่เสื้อให้มันเรียบร้อยก่อนจะออกมาเดินโชว์หุ่นแถวนี้ได้ไหม มากองกันอยู่ตรงนี้ทำไมเนี่ย!” เสียงทุ้มต่ำหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน กวินท์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด เขายังคงสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบกริบราวกับเสือดาวที่กำลังล่าเหยื่อ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเขาลอยเข้ามาแตะจมูกจนพิมต้องถอยหลังกรูด กระทั่งแผ่นหลังบางไปชนเข้ากับบานประตูที่เธอเพิ่งปิดลงกลอนไปเมื่อครู่ “เธอเป็นภรรยาตามกฎหมายของฉันนะพิม... จะตกใจอะไรนักหนา กับแค่เห็นแผงอกสามีตัวเอง” เสียงทุ้มติดจะเย้าแหย่ดังอยู่ใกล้แค่เอื้อม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่บริเวณลาดไหล่เปลือยเปล่าจนขนลุกซู่ พิมลืมตาขึ้นแล้วตวัดสายตาดุๆ ใส่คนตัวโตทันที เธอยืดอกเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ “ภรรยาในนามต่างหากล่ะคุณกวินท์ กรุณาจำสถานะตัวเองให้แม่นๆ ด้วยนะคะ อีกอย่าง... ฉันเพิ่งรู้ว่าประธานบริษัทใหญ่โตอย่างคุณ จะซุ่มซ่ามจนถึงขนาดจองห้องพักพลาดได้ หรือว่านี่คือแผนการสกปรกที่คุณกับกรณ์ร่วมมือกันหลอกฉัน!” กวินท์เลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบราวกับเหยี่ยวทอดมองใบหน้าบึ้งตึงของหญิงสาวด้วยความรู้สึกสนุกสนาน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ไม่ว่ายัยตัวแสบคนนี้จะทำหน้าหงุดหงิดหรือพยายามทำตัวเก่งใส่เขาสักแค่ไหน มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณความอยากเอาชนะในตัวเขาให้พุ่งพล่าน “แผนการอะไรกันล่ะ ฉันไม่ใช่คนว่างงานขนาดนั้น” กวินท์ก้าวเข้าไปประชิดตัวมากขึ้น ใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งยันบานประตูไว้ กักขังร่างเพรียวบางให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง “ในเมื่อโรงแรมนี้เป็นของเครือเรา และห้องพักก็เต็มทุกห้อง... เธอก็มีทางเลือกแค่สองทาง คือนอนร่วมห้องกับฉัน หรือจะออกไปนอนรับลมหนาวรับยุงป่าที่ระเบียงด้านนอก... เลือกเอาสิ” “คุณมัน... ทุเรศที่สุด!” พิมกัดริมฝีปากอิ่มด้วยความเจ็บใจ มือเรียวพยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่าเขากลับนิ่งสนิทราวกับกำแพงหินผา แถมกล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้ฝ่ามือเธอยังให้สัมผัสที่ร้อนผ่าวจนเธอต้องรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน “ปากเก่งจังนะ... แต่ตัวเล็กนิดเดียว” กวินท์โน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่มไปเพียงนิดจนพิมแทบหยุดหายใจ หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นรัวโครมครามราวกับจะกระโจนออกมานอกอก “ถ้าไม่อยากนอนรับลมหนาว ก็รีบไปอาบน้ำซะ... หรืออยากให้ฉันเข้าไปอาบเป็นเพื่อน?” “คนฉวยโอกาส! ถอยไปเลยนะ!” พิมเหวี่ยงค้อนวงใหญ่ใส่ร่างสูงด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เขากำลังเผลอ มุดลอดแขนแกร่งแล้ววิ่งหนีเตลิดเข้าห้องน้ำพร้อมกับคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าติดมือไปด้วยอย่างทุลักทุเล เสียงล็อกประตูห้องน้ำดัง ‘คลิก’ ทันที พร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของคนที่เพิ่งรอดพ้นจากสถานการณ์อันตรายมาได้ พิมยกมือขึ้นทาบอกตัวเองที่กำลังกระหน่ำเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ความรู้สึกร้อนรุ่มเมื่อครู่ยังคงตกค้างอยู่ในความรู้สึก ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ เมื่อนึกถึงแววตาวาววับและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของเขา ให้ตายเถอะ... ผู้ชายบ้าอะไร อันตรายต่อหัวใจเป็นบ้า! ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง พิมในชุดนอนผ้าแพรสีเทายาวคลุมเข่าเรียบร้อย เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความระแวดระวัง เส้นผมยาวสลวยถูกเป่าจนแห้งสนิทและปล่อยสยายเคลียแผ่นหลัง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนกว้างขวาง ปรากฏว่าร่างสูงของกวินท์ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว มีเพียงไฟหัวเตียงสีส้มสลัวที่เปิดทิ้งไว้ และเตียงนอนคิงไซส์หนานุ่มที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ โล่งอกไปที... อย่างน้อยเขาก็ยังมีมารยาทพอที่จะไม่มานั่งจ้องหน้าเธอตอนแต่งตัวล่ะนะ พิมพรูลมหายใจออกมาเบาๆ เดินย่องเบาไปยังฝั่งตรงข้ามของเตียงนอนตั้งใจจะล้มตัวลงนอนเพื่อพักผ่อนให้จบๆ ไป แต่ทว่า... ทันทีที่เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายและเอนหลังลงนอน แขนแกร่งคู่หนึ่งก็ตวัดเข้าเอวบางของเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างเธอเข้ามาชิดแนบแผ่นอกกว้างในเสี้ยววินาที! “ว이! ทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยฉันนะ!” พิมสะดุ้งสุดตัว พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง แต่แรงผู้ชายหรือจะสู้แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ กวินท์พลิกร่างเธอกลับมาเผชิญหน้า พร้อมกับใช้ร่างหนาทาบทับลงมาครึ่งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนเปรยรดอยู่เหนือริมฝีปากเธอ “ดึกดื่นค่ำคืนแล้ว จะเสียงดังทำไม เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก” กวินท์กระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธและ... ความเขินอายอย่างปิดไม่มิด มือหนาถือวิสาสะเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับบุคลิกเยชาชาโดยสิ้นเชิงทำเอาพิมถึงกับสมองขาวโพลน “คุณกวินท์! คุณบอกว่าจะแยกกันนอนไง ทำไมถึง...” “ฉันพูดตอนไหนว่าเราจะแยกเตียงกัน” กวินท์ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ “ในเมื่อห้องมันมีห้องเดียว และเตียงก็มีเตียงเดียว... เรามาเคลียร์เรื่อง ‘สัญญาแต่งงาน’ ของเราให้มันเคลียร์ๆ ดีกว่าไหม ว่าทำไมภรรยาที่ดีถึงชอบทำตัวดื้อรั้นกับสามีนัฃ” พิมเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคมดุที่ฉายแววปรารถนาบางอย่างชัดเจนจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันดังสะท้อนก้องในความมืด... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นขัดจังหวะความหวานชวนใจเต้นรำ พร้อมกับเสียงโวยวายคุ้นหูของลูกพี่ลูกน้องจอมจุ้นดังลอดเข้ามาจากด้านนอก “พี่คีย์! คุณพิม! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้เลยนะ! ผมรู้ว่าพวกคุณแอบอยู่ในห้องนั้น รีบออกมาเคลียร์เรื่องที่พี่สั่งให้คนเอาเอกสารบ้าบอมาให้ผมตรวจตอนตีสองเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!” ดวงตากลมโตของพิมเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น เธอดันอกกว้างของกวินท์สุดแรงด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างสูงสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะสำคัญในค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ หวังว่าจะฟินและจิกหมอนไปกับความซึนของพี่คีย์กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!