คืนเดือนหงาย

เงาตะคุ่มของอดีตที่คืบคลานเข้ามาในค่ำคืนนี้ไม่ได้ทำให้โลกของพิมมาดาพังทลายลงอย่างที่เคยหวาดกลัวอีกต่อไปแล้วค่ะ เมื่อผู้ชายคนที่ยืนอยู่หลังกรอบประตูห้องทำงานกระจกใส—คนในข่าวลือว่าถูกเนรเทศให้หายสาบสูญไปจากแผ่นดินไทยอย่างถาวร—กลับกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่เธอเขี่ยทิ้งลงถังขยะไปนานแล้ว แต่ก่อนที่พิมจะได้เอ่ยปากขับไล่แขกไม่ได้รับเชิญ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของกวินท์ที่ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้นพอดี "คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเดินเข้ามาในพื้นที่ของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต" น้ำเสียงของประธานหนุ่มมาเฟียเยียบเย็นจนอุณหภูมิในห้องปรับอากาศลดฮวบลงทันที กวินท์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงดวงตาสีนิลคู่คมที่หรี่แคบลงอย่างอันตราย ร่างกายกำยำขยับบังพิมมาดาไว้มิดชิดโดยสัญชาตญาณของการปกป้อง—การกระทำที่ปากบอกว่ารำคาญ แต่ร่างกายกลับซื่อตรงต่อหัวใจเสมอ "ไง กวินท์ ไม่เจอกันนานนะ... ดูท่าทางนายจะดูแลของเล่นชิ้นนี้ได้ดีทีเดียว ถึงได้กลกล้าต่อปากต่อคำกับฉัน" ผู้ชายคนนั้นยิ้มเยาะ ดวงตาส่อแววเจ้าเล่ห์ "ของเล่นงั้นเหรอ?" พิมมาดาแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าพ้นจากไหล่กว้างของกวินท์ ออกมาเผชิญหน้าด้วยสายตาคมกริบไม่แพ้กัน "ถ้าหมายถึงฉัน... เสียใจด้วยนะคะ คุณมันก็แค่ฝันร้ายที่ฉันตื่นขึ้นมาแล้วลืมไปตั้งนานแล้วต่างหาก อย่าสำคัญตัวผิดเลยค่ะ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบมีประกายไฟแลบแปล๊บ กรณ์ที่เพิ่งวิ่งตามขึ้นมาสมทบรีบก้าวเข้ามาจัดการทันท่วงทีพร้อมบอดี้ว่าร์ดนับสิบชีวิต "เชิญครับ... ทางเราไม่ได้ต้อนรับแขกที่ไร้มารยาท" กรณ์ผายมือออกอย่างสุภาพ แต่แววตากลับเฉียบคมและกดดันจนผู้บุกรุกหน้าเสีย ก่อนจะจำใจยอมถอยร่นออกไปตามแรงผลักดันอันเงียบเชียบแต่เด็ดขาด ประตูห้องปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความระอุทางอารมณ์ พิมถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดที่อดีตอันน่ารำคาญตามมารังควานในวันที่บรรยากาศกำลังเป็นใจ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้หันไปเอ่ยปากขอบคุณสามีในนาม กวินท์ก็คว้าข้อมือเธอด้วยแรงที่หนักหน่วงแต่ไม่ถึงกับเจ็บ แล้วดึงร่างบางเข้ามาชิดจนแผ่นอกกว้างแนบสนิทกับลาดไหล่ของเธอ "ใครอนุญาตให้เธอไปยืนแลกฝีปากกับมันใกล้ขนาดนั้น" น้ำเสียงดุๆ เจือความหงุดหงิดชัดเจน แววตาสีเข้มฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "แล้วใครใช้ให้คุณมาทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวเล่าคะ ฉันจัดการเองได้น่า" พิมเชิดหน้าขึ้นเถียง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "หรือว่า... ประธานกวินท์ผู้ยิ่งใหญ่เกิดอาการหึงขึ้นมาจริงๆ ถึงได้ทำหน้ายักษ์ใส่ฉันแบบนี้" "เพ้อเจ้อ" กวินท์แค่นเสียงปฏิเสธทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาเบือนหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความพิรุธ "ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาทำลายชื่อเสียงบริษัทผ่านผู้หญิงปากเก่งอย่างเธอต่างหาก" "ปากเก่งแล้วรักไหมล่ะคะ?" ประโยคคำถามที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มทำเอาคนปากแข็งถึงกับชะงัก กวินท์หันขวับกลับมามองหน้าเธอ ดวงตาสีนิลไหววับวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามฟอร์ม แต่มือหนาที่ยังคงกุมข้อมือเธออยู่กลับเผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "พิมมาดา..." "เงียบไปเลยค่ะ ไม่ต้องมาแก้ตัว" พิมยิ้มเยาะอย่างผู้เหนือกว่า ปลายนิ้วเรียวเล็กเอื้อมขึ้นไปแตะเบาๆ ที่สันจมูกโด่งเป็นสันของคนปากแข็ง "ปากบอกว่าไม่แคร์ แต่ตอนที่ผู้ชายคนนั้นเข้ามา ตาคุณนี่แทบจะกินเลือดกินเนื้อเขาอยู่แล้วนะคะ" กวินท์ก้มมองคนตัวเล็กที่กล้าต่อปากต่อคำเขาไม่เลิกรา แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับของความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้น ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา—ความกลัวที่จะสูญเสีย ความปรารถนาที่จะครอบครอง และความรักที่มันล้นปรี่จนเจ็บหน้าอก—บัดนี้มันพังทลายลงอย่างไร้ท่า มือหนาเลื่อนจากข้อมือขึ้นมาประคองแก้มเนียนนุ่ม ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มที่ชอบต่อล้อต่อเถียงกับเขาอย่างแผ่วเบา ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวเราทั้งคู่ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางแสงไฟสลัวจากตึกสูงระฟ้าที่สะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ "เธอมันร้ายกาจ... พิม" น้ำเสียงของกวินท์เปลี่ยนเป็นทุุ่มต่ำและแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "รู้ทั้งรู้ว่าฉันแพ้... แต่ก็ยังจะแกล้งยั่วให้ฉันคลั่งอยู่เรื่อย" "ก็ถ้าคุณไม่ปากแข็ง ยอมพูดความจริงออกมาตั้งแต่แรก ฉันต้องเหนื่อยมานั่งหยอกให้คุณบ้าคลั่งแบบนี้เหรอคะ" พิมกระซิบตอบ เสียงของเธอเบาหวิวแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ หัวใจในอกเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "งั้นก็พิสูจน์สิ..." กวินท์โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มแดงระเรื่อ "พิสูจน์ให้ฉันเห็นที ว่าสิ่งที่อยู่ในใจเธอตอนนี้... มันมีแค่ฉันคนเดียวจริงๆ" ไม่ต้องมีคำพูดใดหลุดออกมาอีกเมื่อริมฝีปากหนาประทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่าง สัมผัสแรกนุ่มนวลและอ่อนหวานราวกับเป็นการตัก ตวงความรู้สึกที่อดกลั้นมาเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักและความเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ พิมเผยริมฝีปากออกรับสัมผัสอันลึกซึ้งนั้นอย่างเต็มใจ มือเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งร่างสูงให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นจนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ค่ำคืนนี้ไม่มีสัญญาแต่งงาน ไม่มีผลประโยชน์ทางธุรกิจ ไม่มีอดีตที่น่ารังเกียจ และไม่มีมาเฟียผู้เย่อหยิ่ง มีเพียงคนสองคนที่หัวใจยอมจำนนต่อกันอย่างหมดรูป ความสัมพันธ์ที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความยินยอมพร้อมใจ ถักทอความรู้สึกรักที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาบรรยาย เนิ่นนานกว่าที่กวินท์จะยอมผละริมฝีปากออกด้วยความเสียดาย ดวงตาสีนิลคู่นั้นฉายแววปรารถนาและประกายความรักที่ชัดเจนจนพิมต้องหลบตาด้วยความเขินอาย เธอก้มหน้าลงซบกับแผงอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันกับเธอ "ฉันรักเธอ... ยัยตัวแสบ" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนซึนเดะทำเอาพิมถึงกับอมยิ้มแก้ม ปริแตก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาพร้อมกับจะเอ่ยปากแซวกลับ ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของกวินท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็แผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศโรแมนติกในทันที กวินท์ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขากวาดตามองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ—ชื่อของคนที่ไม่ควรจะโทรมาในเวลานี้เด็ดขาด ดวงตาคมกริบของกวินท์หันกลับมามองพิมแวบหนึ่ง ก่อนที่ความตึงเครียดจะกลับมาฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้งเมื่อเขากดรับสาย และเสียงปลายสายก็เอ่ยขึ้นด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของพิมเย็นเฉียบลงทันที "บอสครับ... แผนกนิรภัยแจ้งว่า มีคนแอบเข้าไปในห้องเซิร์ฟเวอร์ลับ... และคนที่ถือรหัสผ่านนั้น คือคุณมีนครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ มาลุ้นไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!