รุ่งอรุณแห่งความหวาน

"คุณบอกว่าใครเข้าไปในห้องเซิร์ฟเวอร์ลับนะกรณ์?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของกวินท์ไม่ได้ดังเกินกว่าระดับกระซิบ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มยืนค้ำโต๊ะทำงานในห้องพักส่วนตัว สันจมูกโด่งเป็นคมรeflectกับแสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพวงจรปิดแบบเรียลไทม์ ดวงตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นจนน่ากลัว กรณ์ มือขวาคนสนิทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เขาจะผ่านสมรภูมิธุรกิจและดงกระสุนมากับเจ้านายหนุ่มมานับไม่ถ้วน แต่รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างสูงในยามเช้าตรู่นี้ มันชวนให้รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลย "มีนครับ... เอ่อ บอสครับ รหัสผ่านระดับมาสเตอร์คีย์นั้นถูกใช้งานเมื่อสี่นาทีที่แล้ว และIP Address ก็ยืนยันชัดเจนว่าเป็นโน้ตบุ๊กส่วนตัวของคุณมีนครับ" กรณ์รีบแก้คำสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นหางตาคมกริบตวัดกลับมามอง กวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนกรณ์ต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว ให้ตายสิ... เจ้าเด็กแสบ, พิมมาดาเพิ่งจะยอมใจอ่อนให้เขากอดกุมมือไว้เมื่อคืนหลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายมาแท้ๆ เช้าวันนี้วันแรกที่ควรจะเป็นรุ่งอรุณแห่งความหวานตามจินตนาการบ้าๆ ในหัว กลับถูกทำลายลงด้วยแผนการบ้าบิ่นของลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่ชอบทำตัวเป็นก้างขวางคอระดับพรีเมียม "จัดการล็อกระบบทั้งหมด อย่าให้มันก้าวขาออกนอกตึกได้แม้แต่ก้าวเดียว... และที่สำคัญที่สุด" กวินท์หรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ "อย่าเพิ่งให้พิมรู้เรื่องนี้เด็ดขาด ฉันจะจัดการเอง" "รับทราบครับบอส" กรณ์โค้งศีรษะรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปเพื่อปฏิบัติการทันที ประตูห้องนอนปิดลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวกลับมาอีกครั้ง กวินท์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่ยังชื้นน้ำจากการอาบน้ำลวกๆ ดวงตาสีเข้มฉายแววครุ่นคิดสลับกับความเอือมระอาในความซุกซนเกินพิกัดของมีน แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวเท้าออกจากห้องเพื่อไปปฏิบัติการจับกุมจารชนจำเป็น ร่างบางในชุดนอนผ้าไหมสีมุกก็เดินงัวเงียออกมาจากห้องน้ำพอดี พิมมาดาขยี้ตาเล็กน้อย เรือนผมยาวสลวยยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ทว่าภาพนั้นกลับทำให้หัวใจที่กำลังร้อนรุ่มของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่อนยวบจนน่าประหลาด "คุยอะไรกันแต่เช้าเสียงดังเชียว... เสียงลอดเข้ามาถึงในห้องน้ำแน่ะ" เสียงหวานติดแหบเล็กน้อยเอ่ยทักขึ้นด้วยความงัวเงีย พิมกอดอกมองชายหนุ่มที่ยืนขวางทางเดินอยู่ สายตาสาวมั่นสำรวจสภาพของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมั่นไส้ "แล้วทำไมทำหน้าเหมือนยักษ์กินเมืองแบบนั้นล่ะคุณกวินท์ ใครไปทำอะไรให้คุณหงุดหงิดแต่เช้าอีก หึ?" กวินท์ไม่ได้ตอบทันที เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างบางอย่างรวดเร็ว ชนิดที่พิมยังไม่ทันได้ตั้งตัว แผ่นหลังบางก็ถูกดันให้แนบชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ โดยมีแขนแกร่งทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ตรงกลาง "คุณ..." พิมเบิกตากว้าง หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ทำอะไรเนี่ย หลบไปเลยนะ ฉันจะไปล้างหน้า" "ยังไม่ได้มอนิ่งคิสเลย จะรีบไปไหนล่ะครับ คุณภรรยาป้ายแดง" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดแก้ว noul ทำให้เลือดในกายของพิมสูบฉีดจนร้อนผ่าว "ใครภรรยาคุณ ปากพล่อยจริง!" พิมค้อนขวับ พยายามใช้มือดันแผงอกเปลือยเปล่าที่มีหยดน้ำเกาะพราวออกห่าง แต่มีหรือที่แรงแค่นี้จะระคายเคืองคนตัวโตกว่า กวินท์กลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปากหยัก "เมื่อคืนใครนะที่ร้องบอกว่า... 'คุณคีย์ขา พอแล้ว' หืม? ความจำสั้นเหรอครับให้ผมช่วยทวนความจำให้ไหม" "ไอ้... คนฉวยโอกาส!" ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู พิมกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเขินอายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี คำพูดหน้าไม่อายพวกนั้นหลุดออกมาจากปากเขาได้อย่างหน้าตาเฉยได้อย่างไรกัน! "ปล่อยเลยนะ เช้าแล้วนะคุณ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า..." "ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก ถ้าผมไม่อนุญาต" กวินท์กดเสียงต่ำ ดวงตาคมกrivกวาดมองพิมมาดาตั้งแต่รอยสีจางๆ ที่ลำคอระหงฝีมือเขาเมื่อคืน ไล่ต่ำลงมาถึงเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ "แต่ถ้าจะมีใครมาเห็น... ก็ให้รู้ไปเลยสิครับว่าคุณเป็นของใคร" "คนบ้า..." พิมทุบอกเขาเบาๆ หมั่นไส้รอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ดูหล่อร้ายจนใจสั่น ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งและละลายใจ เสื้อคลุมอาบน้ำของกวินท์ก็หลุดรุ่ยลงเล็กน้อยเผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและกล้ามเนื้อแน่นฟิตปั๊ง พิมรีบเบือนหน้าหนีทันทีแต่ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานด้านหลัง หน้าจอที่ยังเปิดค้างคาไว้... ภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องเซิร์ฟเวอร์ลับ และร่างของใครบางคนที่กำลังงัดแงะตู้เก็บข้อมูลความลับระดับองค์กร! รอยยิ้มเขินอายบนใบหน้าของพิมหายวับไปในพริบตา ประกายตาหวานเชื่อมแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมทันที "เดี๋ยวก่อนนะกวินท์..." พิมหรี่ตาลง เอื้อมมือไปดันไหล่กว้างให้ออกห่างอย่างแรงจนมาเฟียหนุ่มถึงกับชะงัก "นั่นมันอะไรน่ะ?" กวินท์ชะงักไปเล็กน้อย รีบหันกลับไปมองหน้าจอแท็บเล็ตที่เขาลืมปิดไว้ ขบกรามแน่นอย่างหัวเสีย เจ้ามีนตัวแสบ... ทำไมต้องมาพังจังหวะเวลาดีๆ แบบนี้ด้วยวะ! พิมไม่รอให้ชายหนุ่มอธิบาย เธอแทรกตัวหลุดจากการกัก ก้าวฉับๆ ไปหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่อยู่ในห้องเซิร์ฟเวอร์ชัดเจนผ่านจอภาพ "มีนเหรอ?!" พิมหันขวับมามองหน้าสามีป้ายแดง น้ำเสียงตื่นตระหนกเจือความตกใจระคนฉุนเฉียว "ยัยมีนแอบเข้าไปทำอะไรในห้องเซิร์ฟเวอร์ลับของคุณ นั่นมันข้อมูลลับโปรเจกต์ใหม่นะ! คุณปล่อยให้หล่อนเข้าไปได้ยังไง!" "ผมไม่ได้ปล่อย..." กวินท์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นกุมขมับ "ยายตัวแสบตื่นเช้ามาวางแผนก่อเรื่องอีกแล้วสิ ยัยนั่นคงแฮกผ่านระบบเข้ามา..." "แฮกบ้าอะไร รหัสผ่านระดับนั้นมีแค่คุณกับฉันไม่ใช่เหรอ!" พิมแหวใส่เสียงดังลั่นห้อง แววตาตื่นตระหนกเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นเอาเรื่อง "ฉันจะไปลากคอเด็กดื้อนี่ออกมาเดี๋ยวนี้ กล้าดียังไงถึงมาเล่นกับระบบความปลอดภัยของบริษัทเรา!" พิมหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องนอนทันที ทว่าข้อมือเล็กกลับถูกมือหนาคว้าเอาไว้เสียก่อน "เดี๋ยวสิพิม..." กวินท์ดึงรั้งร่างบางให้หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสคมกริบมองภรรยาตัวน้อยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะกำลังวุ่นวาย แต่เขากลับรู้สึกสนุกที่ได้เห็นภรรยาของตนเองสวมวิญญาณสาวยอดนักสู้แบบนี้ "เรื่องยัยมีน เดี๋ยวผมจัดการเอง คุณไปแต่งตัวสวยๆ รอทานมื้อเช้าดีกว่า" "ปล่อยนะกวินท์! เรื่องงานปล่อยไว้ไม่ได้หรอก ยัยมีนมันแสบจะตาย เดี๋ยวทำระบบพังหมดพอดี!" พิมดึงข้อมือกลับแต่ไม่เป็นผล เธอเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "อย่ามาทำเป็นทองไม่รู้ร้อนนะ คุณเป็นสามีประสาอะไรถึงตามใจน้องจนเสียคนแบบนี้!" คำว่า 'สามี' ที่หลุดออกมาจากปากบาง ทำให้กวินท์ชะงักไป ดวงตาสคมพราวระยับด้วยประกายความสุขที่เอ่อล้นในอก เขาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ... สามีเหรอ?" พิมหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป เธอเม้มปากแน่น ถลึงตาใส่ร่างสูงแก้เก้อ "ไม่ได้พูดสักหน่อย หูฝาดไปแล้วมั้ง ปล่อยฉันนะ!" "ไม่ได้หูฝาดแน่ๆ" กวินท์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูเล็ก เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นชวนใจสั่น "งั้นถือว่าทวงสิทธิ์ความเป็นภรรยาแล้วนะ... ตามผมมา เดี๋ยวผมพาไป 'จับโจร' ด้วยกัน" พิมสะดุ้งเฮือกเมื่อมือหนาเปลี่ยนจากการกักขังมาเป็นกอบกุมมือเรียวของเธอไว้แน่น ผสานปลายนิ้วเข้าหากันอย่างอบอุ่น ก่อนที่ร่างสูงจะจูงมือเธอเดินออกจากห้องนอนไปด้วยกัน ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าที่ไม่ได้มีแค่ความหวานละมุนอย่างที่คิด แต่กลับเต็มไปด้วยความท้าทายและหัวใจที่เต้นรัวแรงเป็นจังหวะเดียวกัน ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินไปตามทางเดินยาวเพื่อมุ่งหน้าสู่ห้องเซิร์ฟเวอร์ลับ ทางด้านมีนที่กำลังงัดแงะตู้เซฟดิจิทัลด้วยความลุ้นระทึกก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อจู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักในห้องก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงเตือนภัยแหลมสูงที่ดังลั่นห้อง *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด!* "ชิบหายแล้ว..." มีนสบถออกมาเบาๆ ใบหน้าสวยถอดสีเมื่อหน้าจอสีดำสนิทปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นมาตัวโต **[ ACCESS DENIED: เจ้าของบัญชีมาสเตอร์กำลังมาถึงในอีก 30 วินาที ]** *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* — ไวโอเล็ตการ์เด้น