คำประกาศิตของสามี

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางกรุงเทพฯ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวพิมมาดาผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม สายตานับสิบคู่ที่พุ่งตรงมายังเธอกลับทำให้แผ่นหลังบางรู้สึกราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเข็มเล่มเล็กๆ "ดูเหมือนว่าดีไซเนอร์คนเก่งของเรา จะเนื้อหอมเป็นพิเศษในงานนี้นะคะ คุณพิมมาดา" เสียงหวานเยาะของไฮโซสาวตระกูลดังดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ พิมปรายตามองอีกฝ่ายด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่ได้สะทกสะท้านต่อคำแซะที่จงใจปล่อยออกมาให้คนรอบข้างได้ยินแม้แต่น้อย มือเรียวยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบนิดๆ ก่อนจะวางลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านอย่างใจเย็น "ถ้าการเป็นที่สนใจ แปลว่าผลงานของฉันมันโดดเด่นจนกลบเสียงนินทาไร้สาระได้... ฉันก็ถือว่าตัวเองทำหน้าที่ได้ดีค่ะ" พิมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมจนคู่สนทนาหน้าเจื่อนลงถนัดตา มีนที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบยกนิ้วโป้งให้เงียบๆ ด้วยความสะใจ ขณะที่กรณ์ซึ่งยืนกอดอกอยู่ไม่ไกลทำได้เพียงส่ายหัวเบาๆ กับความปากเก่งที่ไม่เคยลดลงเลยสักนิดของภรรยาเจ้านาย แต่แล้ว อุณหภูมิในห้องจัดเลี้ยงก็คล้ายจะดิ่งฮวบลงทันตาเห็น เมื่อบานประตูไม้สักทองสลักลายวิจิตรถูกผลักเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปของกวินท์ก้าวเข้ามาด้วยก้าวเท้าที่ทรงพลังและดุดัน รัศมีอันเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจนผู้คนโดยรอบต้องรีบถอยร่นเปิดทางให้โดยอัตโนมัติ สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของคีย์กวาดมองไปทั่วงาน ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของภรรยาตนเอง ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างรวดเร็ว หัวใจของพิมกระตุกวูบไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น แม้ปากจะบอกว่าไม่เกรงกลัวใคร แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ายามที่ 'สามี' ในนามคนนี้แสดงอาการหึงหวงอย่างไร้เหตุผล รังสีความน่ากลัวรอบตัวเขาก็ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้องเช่นกัน คีย์สาวเท้าเข้ามาประชิดตัวพิมในเวลาไม่ถึงพริบตา มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอโดยไม่ต้องขออนุญาต แรงดึงที่กระชับเข้ามาทำให้ร่างของเธอลอยติดกับแผงอกแกร่งทันที กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและน้ำหอมราคาแพงระคนกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก "ทำอะไรของคุณเนี่ย คีย์!" พิมกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดตัวออกจากการเกาะกุม แต่มีหรือที่คนตัวโตจะยอมปล่อย เขากลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น จนแทบจะหลอมรวมร่างเป็นเนื้อเดียว "ฉันควรเป็นคนถามเธอมากกว่านะ พิมมาดา" คีย์ก้มลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "ยืนให้ผู้ชายพวกนั้นแทะโลมด้วยสายตาอยู่ได้นานเท่าไหร่แล้ว หืม? หรือว่าสนุกจนลืมไปแล้วว่ามีสามีคอยยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้" "พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย ใครให้ใครแทะโลม ฉันแค่คุยงาน!" พิมเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนวงหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ "ปล่อยนะ คนมองกันทั้งห้องแล้ว!" "ให้มองไปสิ ฉันไม่ได้ปิดบังอะไรนี่..." คีย์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตาดุร้ายมองกราดไปยังกลุ่มไฮโซและนักธุรกิจที่แอบมองมาทางพวกเขา ทุกคนต่างรีบเบือนหน้าหนีความน่ากลัวนั้นทันที ก่อนที่พิมจะได้อ้าปากเถียงอะไรกลับไป คีย์ก็หันกลับมาหาเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์และจริงจังในคราเดียวกัน "ประกาศให้ชัดเจนตรงนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่มีแมลงวันตัวไหนกล้าบินมาตอมของๆ ฉันอีก" "นี่คุณ—!" ยังไม่ทันที่พิมจะได้ปฏิเสธ คีย์ก็รวบเอวเธอแน่นขึ้น มืออีกข้างประคองท้ายทอยทุยไว้ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากนุ่มของเธออย่างรวดเร็วและหนักแน่น! เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบบริเวณทันที หลายคนตาค้างกับภาพที่เห็น ประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและหยิ่งทะนง กลับแสดงความรัก (หรือความหึงหวง) อย่างเปิดเผยกลางงานสังคมพรีเมียมเช่นนี้ พิมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมดชั่วขณะ แรงปะทะจากริมฝีปากที่บดขยี้ลงมาทั้งเอาแต่ใจและเร่าร้อนทำให้เธอแทบยืนไม่อยู่ มือบางเผลอขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัว ความหวานปนดุดันที่เขาถ่ายทอดมาทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แม้จะพยายามทุบไหล่ประท้วงเบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตจะสะท้าน เขายิ่งเพิ่มน้ำหนักจูบให้ลึกล้ำและยาวนานขึ้น ราวกับจะประทับตราจองเธอไว้ต่อหน้าสักขีพยานนับร้อย เมื่อคีย์ยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง พิมก็หอบหายใจเบาๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตค้อนขวับใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย "คนบ้า..." เธอกระซิบด่าเสียงเบา คีย์ยกยมุมปากขึ้นอย่างผู้ชนะ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยินชัดเจน "จำใส่ใจไว้นะพิม... ผู้หญิงคนนี้เป็นของกวินท์แต่เพียงผู้เดียว ใครกล้าแตะ... ฉันไม่เอาไว้แน่" ท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตาทึ่งแกมริษยาของคนในงาน กรณ์ที่ยืนอมยิ้มอยู่มุมเสาถึงกับส่ายหัวด้วยความหมั่นไส้ในความคลั่งรักแบบไม่เนียนของเจ้านายตัวเอง มีนทำท่าทำทางคลื่นไส้ใส่ความหวานเลี่ยนนั้น แต่ทว่า... บรรยากาศที่กำลังชื่นมื่นและเต็มไปด้วยเคมีอันร้อนแรงกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาต้นใหญ่ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ... คุณกวินท์" คีย์ชะงัก ร่างสูงตึงเครียดขึ้นในทันที ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองผู้มาใหม่ และเมื่อพิมเงยหน้าขึ้นมองตาม พิมก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อพบว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร—คนที่เธอคิดว่าไม่มีทางกลับมาเหยียบประเทศไทยได้อีกแล้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ รักที่สุดค่ะ!