แขกไม่ได้รับเชิญ

“บอกให้หมوبลงไง! หูหนวกหรือไงพิมมาดา!” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของกวินท์ดังแข่งกับเสียงกระจกนิรภัยด้านหลังที่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงปะทะจากกระสุนนัดล่าสุดทำให้เศษปูนร่วงกราวลงมาคลุมไหล่บางของพิมมาดาจนขาวโพลน แต่หญิงสาวกลับไม่ได้สนใจเศษฝุ่นพวกนั้นเลยสักนิด ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ที่ใช้แผ่นหลังของตัวเองกำบังกระสุนให้อย่างไม่คิดชีวิต หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมา ไม่ใช่เพราะความกลัวตาย... แต่เป็นเพราะความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างกะทันหัน “คุณคีย์! ระวังทางขวา!” พิมมาดาหวีดร้องลั่นเมื่อเห็นเงาดำเคลื่อนไหวอยู่หลังเสาหินอ่อน ปัง! ปัง! ไม่ต้องรอให้เตือนซ้ำ สัญชาตญาณดิบของมาเฟียหนุ่มทำงานเร็วกว่าความคิด กวินท์ตวัดปืนพกในมือกลับหลังแล้วลั่นไกสองนัดซ้อนอย่างแม่นยำ เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นตามมาด้วยเสียงร่างล้มกระแทกพื้น ก่อนที่ความเงียบงันอันน่าอึดอัดจะเข้าปกคลุมห้องรับรองพิเศษแห่งนี้อีกครั้ง มีเพียงกลิ่นดินปืนและควันจางๆ ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ชายหนุ่มหันขวับกลับมามองภรรยาในนามด้วยสายตาดุดัน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเพราะความโกรธปนความตกใจ เขาคว้าต้นแขนเรียวทั้งสองข้างแล้วดึงให้เธอลุกขึ้นยืนตามแรงกระชากอย่างไม่เบามือ “เธออยากตายนักหรือไง! บอกให้หมอบทำไมไม่เชื่อฟังห๊ะ!” กวินท์ตวาดลั่น ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความกลัวที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความเกรี้ยวกราด “ถ้าลูกกระสุนเมื่อกี้มันเฉียดหัวเธอไปสักเซนเดียว เธอคิดว่าฉันจะต้องเสียเวลาไปเซ็นใบหย่าที่อำเภอหรือไงเล่า!” “ปากเสีย!” พิมมาดาเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธผสมความน้อยใจ ทั้งที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันแท้ๆ แต่พ่อคุณก็ยังไม่วายพ่นวาจาหาเรื่องได้ไม่เว้นแต่ละนาที “ฉันไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนะคุณคีย์! แล้วอีกอย่าง... ใครใช้ให้คุณมาทำเป็นพระเอกเอาตัวมาบังให้ฉันล่ะ อยากเท่มากนักหรือไง!” “ฉันไม่ได้อยากเท่! แต่ถ้าเธอเป็นอะไรไปตอนนี้ คนที่จะโดนตาก작 (ตาแก่) ที่บ้านเฉ่งจนหูชาคนแรกก็คือฉันต่างหาก!” กวินท์เถียงกลับเสียงแข็ง ทั้งที่มือหนาที่กำลังกุมต้นแขนเธอกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด—ความจริงที่เขาไม่มีวันปริปากบอกออกไปเด็ดขาด บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดเสียจนแทบจะจุดไฟติด เคมีอันร้อนแรงและความดื้อรั้นที่ไม่มีใครยอมใครพุ่งปะทะกันกลางอากาศ จนกระทั่งเสียงฝีเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินของกรณ์และลูกน้องนับสิบคนพังประตูเข้ามาทำลายความเงียบนั้นลง “นายครับ! เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ พวกมันถูกรวบตัวไว้หมดแล้ว... เอ่อ ขอโทษครับที่เข้ามารบกวนเวลาสวีท” กรณ์ชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นท่าทางใกล้ชิดผิดปกติของนายใหญ่กับภรรยา ก่อนจะรีบเบนสายตาหนีแล้วกระแอมไอแก้เก้อ กวินท์รีบปล่อยมือจากแขนพิมมาดาอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก เขาจัดปกเสื้อสูทที่ยับย่นให้เข้าที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งสติแตกเพราะกลัวภรรยาตายมาหมาดๆ “จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือร่องรอยสาวไปถึงฝั่งนั้นได้ และตรวจสอบดูว่าไอ้หนอนบ่อนไส้ในบริษัทมันแทรกซึมเข้ามาถึงระดับไหนแล้ว” กวินท์สั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเฉียบขาด สมกับฉายาพญายมแห่งวงการธุรกิจ “รับทราบครับนาย” กรณ์รับคำอย่างแข็งขัน ก่อนจะเหลือบมองพิมมาดาด้วยสายตาโล่งอก “คุณพิมปลอดภัยดีนะครับ?” “ค่ะ ขอบคุณคุณกรณ์มากนะคะที่ส่งคนมาช่วยทัน” พิมมาดาระบายยิ้มบางๆ ให้มือขวาหนุ่ม แม้เนื้อตัวจะมอมแมมไปด้วยฝุ่นปูน แต่แววตาของเธอยังคงมีความแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวไม่เสื่อมคลาย “ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย กลับไปที่ห้องพักเดี๋ยวนี้ สภาพดูไม่ได้เลยสักนิด” กวินท์เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางถอดเสื้อสูทเนื้อดีของตนเองออกแล้วคลุมไหล่ให้ร่างบางอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะสาวเท้าเดินนำลิ่วออกไปอย่างไร้ความนุ่มนวล พิมมาดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา แต่ก็ยอมกระชับเสื้อสูทที่ยังมีไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของสามีไว้แน่น มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างรู้ทันความคิดซึนๆ ของอีกฝ่าย... *ปากบอกว่ารำคาญ แต่การกระทำสวนทางตลอด แบบนี้ไม่ให้เรียกว่าคลั่งรักแล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ* ทว่า ความสงบสุขหลังผ่านพ้นวิกฤตกลับอยู่ได้ไม่นานนัก... สามสิบนาทีต่อมา ณ เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองที่ใช้เป็นเซฟเฮาส์ชั่วคราว พิมมาดาเพิ่งเดินออกจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมอาบน้ำและกำลังเช็ดผมหมาดๆ ขณะที่กวินท์กำลังยืนคุยโทรศัพท์สีหน้าเคร่งเครียดอยู่ที่ระเบียงด้านนอก ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท พิมมาดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วหากเป็นกรณ์หรือลูกน้องคนอื่น จะต้องกดรหัสผ่านเข้ามาตามคำสั่งของกวินท์ หรือไม่ก็โทรแจ้งก่อนเสมอ จะไม่มีการเคาะประตูแบบนี้เด็ดขาด “ใครคะ?” เธอเอ่ยถามพร้อมกับเดินไปส่องตาแมวที่บานประตู ภาพที่ปรากฏผ่านเลนส์ตาแมวทำเอาพิมมาดาชะงักงัน รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านขึ้นมาตามสันหลัง เมื่อผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูคือใบหน้าอันแสนคุ้นเคยจากหน้าสังคมข่าวไฮโซ—เซเลบสาวทายาทธุรกิจอัญมณีชื่อดัง และที่สำคัญ... เธอคือ ‘อดีตคนรักเก่า’ ที่กวินท์เคยคบหาดูใจก่อนจะมาแต่งงานกับพิมมาดาตามสัญญา! แถมข้างกายของเธอยังมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาคมคายในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญที่กำลังจ้องจะฮุบโปรเจกต์ใหญ่ของกวินท์อยู่พอดี! ติ๊งหน่อง! เสียงกริ่งประตูดังซ้ำอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหวานหยดย้อยที่ดังลอดเข้ามาในห้อง “เปิดประตูหน่อยสิคะคุณกวินท์... อ้าว แปลกจัง ทำไมไม่ใช่คุณกวินท์มาเปิดล่ะคะเนี่ย” รมิตาแย้มยิ้มกว้างเมื่อบานประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำของพิมมาดา ดวงตากลมโตคู่คมกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสมเพชแกมดูแคลน “อุ๊ยตาย! หรือว่าข่าวลือเรื่องที่คุณกวินท์แต่งงานล้างหนี้จะเป็นเรื่องจริงเหเนี่ย หน้าตาเธอก็ธรรมดาไม่ได้สะดุดตาอะไรนี่นา ไม่คิดเลยว่ารสนิยมของเขาจะตกต่ำลงขนาดนี้” พิมมาดานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว—นี่ไม่ใช่ความบังเอิญอย่างแน่นอน การที่อดีตแฟนเก่าของสามีควงแขนกับคู่แข่งทางธุรกิจโผล่มาถึงหน้าประตูห้องพักส่วนตัวในยามวิกาล หลังเกิดเหตุลอบสังหารไม่ถึงชั่วโมง... มันคือการประกาศสงครามชัดๆ! มุมปากของดีไซเนอร์สาวกระตุกยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็น ความกรุ่นโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาจนดวงตากลมโตเป็นประกายวาวโรจน์ ในเมื่ออีกฝ่ายตั้งใจมาหาเรื่องถึงที่ มีหรือที่คนอย่างพิมมาดาจะยอมถอยให้เสียชื่อภรรยามาเฟีย! “นั่นสินะคะ รสนิยมของสามีฉันอาจจะเคยแย่ในอดีต ถึงได้เคยตาถั่วไปคบหากับคนไม่มีมารยาทที่เที่ยวเดินเคาะประตูห้องชาวบ้านยามวิกาลแบบนี้...” พิมมาดายกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนบาดลึกทุกคำพูด “แต่ก็นั่นแหละค่ะ... ของเก่าที่ขึ้นสนิมแล้ว ต่อให้เอามาขัดยังไงก็ไม่มีวันมีค่าเท่าของใหม่ที่อยู่ถูกที่ถูกทางหรอกจริงไหมคะ คุณรมิตา?” รมิตาหน้าถอดสีทันที รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าแข็งค้าง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านระหว่างสองสาวจนแทบจะมีประกายไฟแลบออกมาจากนัยน์ตา “ปากเก่งนักนะนังเด็กนี่!” รมิตาแค่นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนให้หายแค้น หมับ! ทว่า ข้อมือเรียวของรมิตากลับถูกมือหนาของใครบางคนคว้าหมับไว้กลางอากาศอย่างแรง พร้อมกับแรงเหวี่ยงที่ทำให้เซเลบสาวเซถลาไปด้านหลังเกือบก้มกราบพื้น “ถ้ากล้าแตะต้องตัวเมียฉันแม้แต่ปลายนิ้วเดียว... ฉันไม่รับรองความปลอดภัยของบริษัทพ่อเธอแน่ รมิตา!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เต็มไปด้วยโทสะอันคุกรุ่นดังขึ้นด้านหลังพิมมาดา กวินท์ก้าวออกมาจากมุมระเบียงด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบดุจพญายมจ้องมองแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสองคนด้วยรังสีสังหารที่แผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนาวเยือก พิมมาดาชะงัก หันกลับไปมองแผ่นหลังกว้างของสามีที่ก้าวออกมายืนบังเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธ กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่กระชากความสนใจของเธอไปจนหมดสิ้น ************************************** ไวโอเล็ตการ์เด้น : แหม คุณคีย์ขา ออกตัวแรงขนาดนี้ กลัวเมียจะสู้เขาไม่ได้หรือไงคะเนี่ย รี้ดเดอร์คะ เตรียมใจรับศึกหนักในตอนหน้ากันไว้ให้ดีนะคะ รับรองว่าแซ่บพริกสิบเม็ดแน่นอนค่ะ!