เกมประสาท

เสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งเงินของเซเลบริตี้สาวสังคมวงไฮโซดังแทรกผ่านความจอแจของห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหรา ภายใต้แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวง แต่สำหรับพิมมาดาแล้ว บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เมื่อสายตาคมกริบของบรรดาแขกเหรื่อระดับ V.I.P. ต่างจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว หลังจากการเผชิญหน้าอันดุเดือดเมื่อครู่ที่เกือบทำให้เธอตกเป็นเป้าโจมตีของสื่อมวลชนสายซุบซิบ ทว่า แผ่นหลังกว้างของกวินท์ที่ก้าวออกมายืนบังเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที กลับสร้างความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่กระชากความสนใจของเธอไปจนหมดสิ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากกายหนาที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าสูทสั่งตัดพิเศษ ทำเอาหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ พลเปลี่ยนจังหวะไปอย่างสิ้นเชิง พิมมาดาชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมาเมื่อมือใหญ่ของสามีในนามเอื้อมมาโอบกระชับรอบเอวบางของเธออย่างแนบเนียน พร้อมทั้งกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่ได้ยินกันแค่สองคน "อย่าทำหน้าโง่เง่าแบบนั้นออกสื่อ... จำไม่ได้หรือไงว่าคุณเป็นใครในงานนี้" คำพูดปากร้ายตามสไตล์ของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมลดราวาศอกให้ใคร ทำให้พิมมาดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างหมั่นไส้ทันที แต่กระนั้น เธอก็ฉลาดพอที่จะปรับสีหน้าและแววตาให้แปรเปลี่ยนเป็นความหวานหยดย้อยได้อย่างรวดเร็วดั่งพลิฝ่ามือ "จำได้สิคะ สามีขา..." พิมมาดาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหวานฉ่ำชนิดที่หากใครได้ยินคงคิดว่าเป็นภรรยาผู้คลั่งรักสามีจนโงหัวไม่ขึ้น มือเรียวเนียนยกขึ้นคล้องแขนแกร่งไว้อย่างแนบชิด พร้อมกับส่งยิ้มพิมพ์ใจให้กับบรรดาไฮโซสาวที่กำลังมองมาด้วยสายตาริษยา "ในเมื่อคุณสามีอุส่าห์ปกป้องเมียรักจากพวกปากหอยปากปูทั้งที มีหรือที่พิมจะทำให้คุณเสียหน้า" กวินท์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาพลิกล็อกของภรรยาตัวแสบ นัยน์ตาคมกริบสีนิลฉายแววทึ่งระคนระแวงอย่างปิดไม่มิด เขาไม่คิดว่าผู้หญิงปากเก่งคนนี้จะสวมบทบาทภรรยาหลวงผู้แสนอ่อนหวานและภาคภูมิใจในตัวสามีได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที "แสดงเก่งดีนี่..." กวินท์เค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่ริมฝีปากหยักยังคงคลี่ยิ้มสุภาพรับแขกที่เดินเข้ามาทักทาย "ระวังตัวไว้เถอะ อย่าเผลออินกับบทบาทนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นก็แล้วกัน" "ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะคุณประธาน..." พิมกระซิบตอบเสียงเบาโดยไม่ขยับริมฝีปากมากนัก รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงงดงามหยาดเยิ้มในสายตาคนนอก แต่สายตากลับจิกกัดสามีตัวเองอย่างไม่ยอมแพ้ "เพราะถ้าคืนนี้คุณทำคะแนนได้ไม่ดีพอ พิมอาจจะพิจารณาหย่าขาดแล้วไปหาเด็กหนุ่มหน้าตาดีกว่าคุณมาเป็นสามีใหม่แทน" คำขู่ที่แฝงความท้าทายทำเอาเส้นเลือดขมับของกวินท์กระตุกวูบ มือหนาที่โอบเอวบางอยู่แกล้งออกแรงบีบกระชับจนพิมต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ แต่เธอก็ยังคงรักษาฟอร์ม ยืนเคียงข้างเขาด้วยท่าทางสง่างามราศีกุลสตรีผู้สูงศักดิ์ "กล้าดีนี่พิมมาดา..." กวินท์ขบกรามแน่นด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดู เขาอยากจะจับภรรยาตัวดีมาเขย่าแรงๆ สักทีข้อหาต่อปากต่อคำไม่เลิก แต่ติดตรงที่รอบตัวพวกเขายเวลานี้เต็มไปด้วยนักข่าวและพันธมิตรทางธุรกิจรายใหญ่ "อุ๊ย! คุณคีย์ขา ทางนี้ค่ะ ทางนี้!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับการปรากฏตัวของมีน ลูกพี่ลูกน้องจอมจุ้นที่เดินตรงดิ่งเข้ามาพร้อมกับแก้วแชมเปญในมือ สายตาเจ้าเล่ห์ของเธอพุ่งตรงมาที่พิมด้วยความตั้งใจจะสร้างความปั่นป่วนตามเคย พิมหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักออกแบบผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะบอกทันทีว่าแม่นี่กำลังจะเล่นไม่ซื่อเพื่อเปิดศึกประสาทให้เธอกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ "อ้าว คุณมีน..." พิมชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาก่อน พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษไปให้ "ดีจังเลยนะคะที่เห็นคุณยังเดินลอยชายอยู่ในงานนี้ได้ นึกว่าอายจนมุดแผ่นดินหนีไปตั้งแต่ตอนที่คุณพยายามจะเข้ามาแย่งสามีคนอื่นกินกลางงานแล้วเสียอีกค่ะ" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมรอบบริเวณนั้นในเสี้ยววินาที บรรดาแขกที่ยืนอยู่ใกล้เคียงต่างสูดปากหายใจเข้าลึกๆ กับคำพูดจาเชือดเฉือนแต่ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอย่างงดงามของพิมมาดา มีนหน้าถอดสีทันที ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธจนพูดไม่ออก กวินท์เหลือบมองภรรยาตัวเองด้วยหางตา แววตาคมปลาบฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด เขาลอบยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นเมื่อเห็นว่าภรรยาในนามของเขาไม่ได้อ่อนแอและถูกรังแกง่ายๆ อย่างที่ใครหลายคนคิด ผู้หญิงคนนี้มีความฉลาดเป็นกรดและรู้จักวิธีตบหน้าคนอื่นแบบสุภาพแต่เจ็บแสบถึงทรวงใน "พิม..." กวินท์เอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความเอ็นดูไว้อย่างแนบเนียน "อย่าไปถือสาคนไม่มีมารยาทเลยครับ เสียเวลาเปล่า... ไปดื่มทางโน้นกันดีกว่า ผมมีคนสำคัญอยากให้คุณรู้จัก" พูดจบ ประธานหนุ่มก็ไม่รอช้า เขาพาพิมเดินปลีกตัวออกมาจากจุดเกิดเหตุทันที ปล่อยให้มีนยืนหน้าชาอยู่ท่ามกลางเสียงซุบซิบของแขกเหรื่อคนอื่นๆ ที่มองมาด้วยสายตาสมเพช ระหว่างที่เดินลัดเลาะผ่านผู้คน พิมพยายามบิดเอวออกจากวงแขนของกวินท์ แต่คนตัวโตกลับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับจงใจไม่ให้เธอหลุดรอดไปไหน "ปล่อยได้แล้วค่ะงานเลิกแล้วมั้งคะคุณกวินท์" พิมกระซิบเสียงเขียว เมื่อเดินมาถึงมุมระเบียงด้านนอกที่ค่อนข้างเงียบสงบและเป็นส่วนตัว "ยังไม่เลิก..." กวินท์ก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนอ่อนลุกชันไปหมด "เมื่อกี้ทำได้ดีนี่... เกินความคาดหมายไปเยอะเลยสำหรับคนที่ไม่เคยเข้าสังคมไฮโซแบบนี้" "ชมหรือประชดคะ?" พิมเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย "ถ้าจะชม กรุณาเพิ่มเงินค่าจ้างในสัญญาให้ด้วยนะคะ เพราะการแสดงเป็นภรรยาหลวงผู้แสนดีตบตาชาวบ้านเนี่ย มันเปลืองพลังงานชีวิตมากค่ะ" กวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าว จนหลังบางชนเข้ากับกระจกใสกั้นระเบียง ไร้ทางหนี ดวงตาคมกريบจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มควบคุมยากขึ้นทุกที "เงินน่ะมีจ่ายแน่..." เสียงทุบต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก "แต่ตอนนี้... ฉันสนใจรางวัลอย่างอื่นมากกว่า" พิมชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุเมื่อเห็นสายตาแพรวพราวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นนั้น "ระ... รางวัลอะไรของคุณคะ ถอยไปเลยนะ!" กวินท์ไม่เพียงแต่ไม่ถอย แต่เขากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเย้ายวนจากตัวเธอที่รัญจวนใจจนน่าหงุดหงิด ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้ทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มตามความตั้งใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูระเบียงกระจกด้านหลังก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงของกรณ์ดังแทรกเข้ามาด้วยความร้อนรน พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง "หลักฐานที่เราตามหา... ตอนนี้มันอยู่ในมือของศัตรูแล้วครับ!" กวินท์ผละออกจากร่างบางทันที ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงฉับพลันด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ขณะที่พิมเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปสบตากับกรณ์ที่ยืนหอบหายใจโยนเอกสารแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะข้างตัว ข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นทำเอากวินท์และพิมถึงกับหน้าถอดสีในพริบตาเดียว... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้นะคะ <3