คำสารภาพครึ่งๆ กลางๆ

กระดาษแผ่นเล็กบนโต๊ะทำงานตัวนั้นยังคงนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ข้อความที่ปรากฏอยู่บนนั้นทำเอากวินท์และพิมถึงกับหน้าถอดสีในพริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สะดุดกึกของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันในห้องทำงานส่วนตัว "คุณหมายความว่ายังไง... คีย์" พิมเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของเธอยังคงพยายามรักษาความแข็งกร้าวเอาไว้ ทว่าปลายนิ้วที่กำลังกำกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่กลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด กวินท์ขบกรามแน่นจนสันนัดนูนเด่น ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบจะระเบิดออกมา เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า ร่างเพรียวบางที่เขาเผลอเอาแต่ใจใส่มาตลอด ร่างกายที่เคยคิดว่าควบคุมได้ทุกตารางนิ้ว ตอนนี้กลับทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด "ก็หมายความตามที่ตาเห็นนั่นแหละค่ะ... เอ้ย! หมายถึง... ตามที่เขียนนั่นแหละ!" กวินท์เผลอหลุดปากเสียงดังกลบเกลื่อนความประหม่า ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีเพื่อซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชาที่สร้างขึ้นมา "หึ! พูดจาไม่รู้เรื่อง..." พิมแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหมั่นไส้ "ถ้าคิดจะเขียนอะไรไร้สาระแบบนี้ขึ้นมาเล่นๆ ล่ะก็ บอกไว้ก่อนนะคะว่าฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมประสาทเสียกับคุณหรอก!" "ใครเล่นเกม?" กวินท์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้พิมต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง "คุณคิดว่าผมว่างมากหรือไง ถึงได้เอาเรื่องพวกนี้มาล้อเล่นกับคุณ พิมมาดา!" "ถอยไปนะ คีย์! คุณเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว!" พิมเอามือยันแผงอกกว้างของเขาเอาไว้ กล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เสื้อเชิ้ตราคาแพงส่งไอความร้อนแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือของเธอ จนเธอต้องรีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก ดวงตาสีเข้มของมาเฟียหนุ่มจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอยากจะดึงเข้ามาจูบให้หายปากเก่ง และที่สำคัญ... เขากำลังจะพูดมันออกไปแล้ว ความรู้สึกบ้าๆ ที่คั่งค้างอยู่ในใจมานานจนเกือบจะทนไม่ไหว "เมื่อกี้... ที่ผมเกือบจะบอกคุณ..." กวินท์เริ่มเสียงอ่อนลง สายตาคมกริบกวาดมองแพขนตางอนและแก้มใสที่ขึ้นสีเรื่อโดยไม่รู้ตัว "คือ... จริงๆ แล้ว..." "อะไรคะ? จะบอกว่าคุณเกลียดฉันนักหนา หรือจะไล่ฉันออกจากบ้านหลังนี้อีกรอบล่ะ?" พิมรีบสวนกลับทันทีด้วยความระแวง เธอกลัวเหลือเกินว่าถ้าฟังต่อ หัวใจเจ้ากรรมจะเผลอไปหลงเชื่อคำพูดของผู้ชายปากร้ายคนนี้เข้าจริงๆ "นี่คุณช่วยหยุดพูดแล้วฟังผมสักนาทีจะได้ไหม!" กวินท์ขึ้นเสียงอย่างเหลืออด ความซึนเดะและฟอร์มจัดที่สะสมมานานนับปีทำให้เขาไม่รู้จะเรียบเรียงคำสารภาพอย่างไรให้มันดูเท่และไม่เสียฟอร์ม "ผมไม่ได้จะพูดเรื่องนั้น!" "แล้วเรื่องอะไรล่ะคะ?!" พิมเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทาย "ถ้าไม่ใช่เรื่องพวกนั้น ทำไมคุณต้องหน้าแดงแล้วก็อึกอักขนาดนี้ด้วยล่ะ หรือว่า... คุณกลัวความจริงบางอย่าง?" "ผมเนี่ยนะกลัว?!" กวินท์สวนกลับทันควัน ความอีโก้สูงลิ่วทำให้เขาไม่มีวันยอมรับคำว่า 'กลัว' เด็ดขาด "คนอย่างกวินท์ไม่มีทางกลัวอะไรทั้งนั้น! โดยเฉพาะเรื่อง... เรื่องที่..." ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามราวกับเสียงกลองศึก เขาดันตัวเข้าไปชิดเธอมากกว่าเดิมจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้ามือเล็กมาจับไว้เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ทว่า... "อุ๊ย์! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะสวีทหวานนะคะ พอดีประตูมันไม่ได้ล็อก..." เสียงแหลมสูงของมีนดังแทรกขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับร่างโปร่งของลูกพี่ลูกน้องจอมจุ้นที่ผลักประตูห้องทำงานเข้ามาหน้าตาเฉย โดยมีกรณ์ยืนกอดอกทำหน้าเอือมระอาอยู่ด้านหลัง กวินท์สะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากพิมราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ส่วนพิมก็รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบ้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายที่เกือบจะถูกคนนอกจับได้ว่ายืนใกล้ชิดกันเกินงาม "มีน! ใครใช้ให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะประตู!" กวินท์หันไปตวาดแว้ดใส่ลูกพี่ลูกน้องทันทีเพื่อระบายความหงุดหงิดที่ค้างคา "แหม คีย์ ก็ฉันเคาะแล้วตั้งสามครั้ง แต่พวกคุณมัวแต่... เอ่อ สบตากันปิ๊งๆ จนไม่ได้ยินเองนี่นา" มีนลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ยักคิ้วหลิ่วตาให้พิมที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ข้างๆ "แล้วนี่... บรรยากาศมาคุแปลกๆ นะคะเนี่ย กำลังสารภาพรักอะไรกันอยู่หรือเปล่าเอ่ย?" "สารภาพบ้าอะไร! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" กวินท์ชี้มือไล่เสียงเข้ม ใบหน้าคมคายแดงก่ำด้วยความโกรธปนความอายที่เกือบจะเสียฟอร์ม "โอ๊ะๆ อย่าเพิ่งไล่กันสิคะท่านประธาน พอดีฉันมีเรื่องด่วนกว่านั้นต้องรายงาน..." มีนหุบยิ้มทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาจนน่าตกใจ หันไปสบตากับกรณ์ที่พยักหน้ารับช้าๆ "เรื่องที่พวกคุณต้องรู้ตอนนี้เลย ไม่อย่างนั้น... แผนการทั้งหมดที่เราเตรียมไว้ อาจจะพังไม่เป็นท่า" พิมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ลืมความขัดแย้งกับกวินท์ไปชั่วขณะเมื่อเห็นท่าทีเคร่งเครียดของมีนและกรณ์ กวินท์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธ ดวงตาดุร้ายหันกลับมามองลูกน้องคนสนิท "มีเรื่องอะไรอีก?" กรณ์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน สีหน้าเคร่งเครียดจนเห็นรอยย่นที่หน้าผาก "สายของเราเพิ่งรายงานเข้ามาครับนาย... ตอนนี้ 'คนคนนั้น' กำลังเดินทางมาที่นี่ และคาดว่าน่าจะมาถึงหน้าคฤหาสน์ภายในสามนาทีนี้ครับ" สิ้นคำพูดของกรณ์ กวินท์และพิมก็ชะงักค้างไปพร้อมกัน ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดหน้าคฤหาสน์ทันที ภาพบนหน้าจอเผยให้เห็นรถยนต์หรูสีดำคันคุ้นเคยแล่นผ่านประตูรั้วเข้ามาจอดสนิทอยู่ที่ลานกว้างหน้าบ้าน และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูรถด้านหลังก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเท้าลงมา... คนคนนั้นคือคนที่กวินท์ไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ และเป็นคนที่จะมาพลิกเกมทุกอย่างให้พังทลายลงในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยหัวใจนะคะ ไวโอเล็ตการ์เด้นซาบซึ้งใจมากๆ ค่ะ!