ไข้หวัดตัวร้าย

"ถ้ายังดื้อดึงไม่ยอมกินยา ฉันจะใช้วิธีป้อนยาด้วยวิธีที่เธอไม่มีวันลืมแน่ พิมมาดา!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องนอนกว้าง กวินท์ หรือ 'คีย์' ประธานหนุ่มมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ยืนค้ำหัวอยู่ข้างเตียงนอนขนาดคิงไซส์ ในมือถือแก้วน้ำและเม็ดยาพาราเซตามอลด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่ขัดกับภาพลักษณ์มาเฟียผู้เยือกเย็นลิบลับ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่นอนขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา พิมมาดาปรือตาขึ้นช้าๆ พิษไข้เล่นงานจนใบหน้าหวานซูบเซوپ ลิมฝีปากแห้งผากระႀอႀႀยยิ้มหยันออกมาได้อย่างน่าหมั่นไส้ แม้ในยามที่เรี่ยวแรงหดหาย เธอก็ยังไม่วายที่จะต่อปากต่อคำ "วิธีอะไรคะ... จะจ้างคนมาจับฉันกรอกปาก หรือจะขู่ว่าจะไล่ฉันออกจากบ้านตามสัญญาแต่งงานปัญญาอ่อนนั่นอีก" พิมถามเสียงแหบพร่า ไอความร้อนแผ่ออกจากร่างกายจนคนฟังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ "ปากดีไม่เปลี่ยน ถึงตัวจะสุมไปด้วยไข้สูงจนสมองเพ้อเจ้อไปหมดแล้วก็เถอะ" คีย์ก้าวขึ้นมานั่งลงบนขอบเตียง แรงยุบยวบทำให้อากาศรอบตัวขยับ พิมขยับตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ทันที "อย่าดื้อ พิม! ลุกขึ้นมาทานยาแล้วก็นอนซะ" "ปล่อยนะ... ฉันดูแลตัวเองได้ คุณออกไปจากห้องฉันเถอะค่ะ ไม่อยากเห็นหน้า" "คิดว่าฉันอยากมานั่งเฝ้าคนดื้อตาใสอย่างเธอรึไง!" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดซ่อนความกังวลเอาไว้ภายใต้ท่าทีเกรี้ยวกราด "ถ้ากรณ์ไม่โทรศัพท์มารายงานว่าติดต่อเธอไม่ได้ตั้งแต่เมื่อวาน และฉันไม่ได้บังเอิญเปิดประตูเข้ามาเจอเธอนอนหมดสปิริตอยู่บนพื้นห้องน้ำ ป่านนี้เธอคงช็อกตายคาห้องไปแล้วมั้ง!" พิมชะงักไปเล็กน้อย เธอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากราวกับมีกระดาษทรายสากๆ มาถูไถ ยอมรับตามตรงว่าเมื่อคืนเธอฝืนทำงานดีไซน์คอลเลกชันใหม่จนดึกดื่น ท่ามกลางอากาศเย็นจัดของเครื่องปรับอากาศ จนร่างกายที่อ่อนล้าอยู่แล้วพังทลายลงในพริบตาเดียว แต่มีหรือที่คนอย่างพิมมาดาจะยอมอ่อนข้อให้เขาง่ายๆ "ก็ดีค่ะ... ถ้าฉันตาย คุณจะได้เป็นอิสระจากพันธนาการบ้าๆ นี่สมใจอยากไงคะ" "พิมมาดา!" คีย์ตวาดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่นที่ผสมปนเปไปกับความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น ผู้ชายที่สั่งคนตายได้ด้วยปลายนิ้วอย่างเขา กลับต้องมานั่งหัวเสียเพราะผู้หญิงดื้อรั้นคนเดียวที่ไข้ขึ้นสูงถึงเกือบสี่สิบองศา ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความจำยอม เขาวางแก้วน้ำและยาลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นมาพิงกับอกแกร่งของตนเองอย่างถือวิสาสะ พิมตกใจจนเบิกตากว้าง พยายามขัดขืนแต่เรี่ยวแรงกลับทรยศ ปล่อยให้วงแขนแข็งแกร่งรวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดอุ่นได้อย่างง่ายดาย "อื้อ... ปล่อยนะ คีย์! ฉันหนัก..." "อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากให้ฉันปล้ำเธอทั้งที่ไข้ขึ้นแบบนี้" ขู่ด้วยน้ำเสียงคาดโทษ แต่มือหนากลับประคองแผ่นหลังเธอไว้อย่างทะนุถนอม เขายื่นเม็ดยาเข้าปากเธอตามด้วยการป้อนน้ำอุ่นอ้อยอิ่งจนหมดแก้ว "กินยาซะ แล้วก็นอนหลับตาลงเสียที" ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาปะทะ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ พิมแหงนมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ เธอเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าชัดเจนที่หางตาของเขา ขอบตาดำคล้ำบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าผู้ชายปากร้ายคนนี้ไม่ได้นอนมาทั้งคืน "คุณ... ไม่ได้นอนเลยเหรอคะ" เสียงแหบเอ่ยถามเบาหวิว "คิดว่าฉันมีอารมณ์จะไปนอนหลับสบายในขณะที่ภรรยาตัวเองนอนหายใจรวยรินอยู่หรือไง" คีย์ตอบเสียงห้วน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงอก พลางใช้มือหนาเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้พิมนิ่งง้างไปชั่วขณะ "แปลกจัง..." พิมพึมพำ ดวงตากลมโตมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม "ฉันนึกว่าคุณจะดีใจเสียอีกที่ฉันป่วย" "ฉันไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น พิม" คีย์สบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงทุ้มลึกเจือความอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่ง "ต่อให้เราจะแต่งงานกันด้วยสัญญาบ้าๆ นั่น แต่เธอ... ก็คือคนของฉัน จำใส่สมองเอาไว้ด้วย" คำพูดนั้นทำเอาพิมรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษไข้หรือเพราะหัวใจมันทรยศกันแน่ เธอยอมหลับตาลงซบใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้างของเขา ปล่อยให้ความอบอุ่นและกลิ่นกายสะอาดสะอ้านโอบล้อมร่างเอาไว้ คีย์นั่งพิงหัวเตียงโดยมีร่างบางนอนหนุนตักและซบอยู่กับอก เขาปล่อยให้เธอนอนหลับไปอย่างปลอดภัย ตลอดทั้งคืนนั้น มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลไม่ยอมขยับไปไหน แม้แขนข้างหนึ่งจะชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก เขาก็ยังคงนั่งเฝ้าไข้เช็ดตัวป้อนยาให้เธอด้วยความใส่ใจที่เจ้าตัวไม่เคยรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งแสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาในยามสาย เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนในอ้อมกอดบ่งบอกว่าพิษไข้เริ่มทุเลาลงแล้ว คีย์ก้มมองใบหน้ายามหลับใหลของพิม รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนมุมปากหยักอย่างเผลอไผล มือหนากำลังจะเอื้อมไปจัดหมอนให้เธอเข้าที่ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของใครบางคน "พี่คีย์! แย่แล้วครับ! คนที่พี่สั่งให้ผมไปสืบเรื่อง... เขามาปรากฏตัวที่หน้าคฤหาสน์แล้วครับ!" เสียงของกรณ์ที่ดังลั่นห้องทำลายความเงียบสงบลงในพริบตาเดียว คีย์หน้าถอดสี นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนเคร่งเครียด เพราะบุคคลที่ก้าวเข้ามาในเวลานี้... คือคนเดียวกับที่เขาพยายามปิดบังซ่อนเร้น และเป็นตัวแปรสำคัญที่จะพังทลายทุกอย่างในชีวิตของเขาและพิมมาดาให้พินาศย่อยยับในพริบตาเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักแบบซึนๆ ของพี่คีย์กับน้องพิมนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!