คืนพายุเข้า

แววตาที่เต็มไปด้วยความระแวง สงสัย และความจริงบางอย่างที่กวินท์ซ่อนไว้เมื่อครู่ ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิดของพิมมาดาจนน่าหงุดหงิด บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์หลังใหญ่ยามนี้ช่างอึมครึมเสียยิ่งกว่าท้องฟ้าด้านนอกที่เริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มเมฆสีนิลหนาทึบ ลมพายุลูกใหญ่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างคุกคาม เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ "ถ้ายังเอาแต่จ้องหน้าฉันด้วยสายตาจับผิดแบบนั้น ระวังตาจะค้างเอาได้นะคะคุณสามี" พิมมาดาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความประชดประชันเล็กน้อย เธอวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังพอประมาณ เพื่อดึงสติชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างตีหน้าขรึมอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ กวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายดุดันฉายแววหยันหยือก รอยยิ้มมุมปากของเขาช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะคว้าหมอนแถวนั้นมาฟาดหน้าหล่อๆ สักทีสองที "คิดว่าตัวเองสวยมากจนน่าจ้องมองนักรึไงพิมมาดา" เขาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงเยεσ็นชาและปากร้ายตามเคย "ฉันแค่กำลังคิดว่าผู้หญิงที่เก่งแต่ปากอย่างเธอ จะเอาตัวรอดจากพายุลูกนี้ยังไง... หรือจะต้องวิ่งร้องไห้มาซุกอกฉันเหมือนเด็กๆ" "ฝันไปเถอะค่ะ!" พิมตอกกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความทิฐิ "ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาตรงนี้ พิมก็ไม่มีวันไปขอความช่วยเหลือจากคนปากเสียอย่างคุณหรอกค่ะ จำใส่สมองเอาไว้ด้วย!" ปัง! เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องสะเทือนเลื่อนลั่นจนคฤหาสน์ทั้งหลังสั่นสะเทือน ชั่วพริบตาเดียว แสงไฟสว่างจ้าทุกดวงทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลงอย่างไร้สัญญาณเตือน ความมืดมิดสนิทเข้ากลืนกินทุกตารางเมตรในทันที ทิ้งให้ห้องทำงานกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันและวังเวง มีเพียงแสงสว่างวาบจากสายฟ้าด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่เป็นระยะ พิมมาดาเผลอสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความตกใจอย่างห้ามไม่อยู่ ความกลัวความมืดที่เธอพยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากสาวมั่นถูกกระชากออกมาจนหมดสิ้น ร่างบางแข็งทื่อ ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนสะقิดเข้ากับมุมโต๊ะทำงาน "อะ... อะไรเนี่ย ไฟดับเหรอ" เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก ความเก่งกาจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อความมืดเข้าประชิดตัว ไม่มีเสียงตอบรับจากชายหนุ่ม ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงที่คุ้นเคยลอยเข้าแตะจมูก ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งจะคว้าเข้าที่เอวบางของเธอแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด "ปล่อยนะ! จะทำอะไรของคุณ!" พิมร้องโวยวายพร้อมกับใช้มือเล็กทุบลงบนอกแกร่งตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว "อยู่นิ่งๆ สิยัยตัวแสบ ถ้าไม่อยากหัวฟาดโต๊ะตายซะก่อน" เสียงทุ้มต่ำดุดันกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอนิ่งง้ำไปชั่วขณะ แม้ปากจะบอกว่ารำคาญและดุเก่ง แต่สัมผัสจากอ้อมแขนที่โอบกอดเธอกลับแน่นหนาและอบอุ่นอย่างประหลาด กวินท์ไม่ได้ผลักไสเธอกลับปล่อยให้เธอยืนแนบชิดอกแกร่งเพื่อซ่อนความหวาดกลัวจากเสียงฟ้าคำรามด้านนอก มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นลูบศีรษะเธอแผ่วเบาอย่างลืมตัว เป็นการกระทำที่ขัดกับคำพูดปากร้ายโดยสิ้นเชิง แต่มันกลับทำให้หัวใจของพิมมาดากระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า "ใครบอกให้คุณมาแตะต้อง... อ๊ะ!" พิมพยายามจะงัดฟอร์มแข็งกร้าวขึ้นมาสู้ต่อ แต่เสียงฟ้าผ่าอีกระลอกก็ดังขึ้นใกล้กว่าเดิม พร้อมกับแรงลมพายุที่ซัดเข้าใส่กระจกหน้าต่างจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอสะดุ้งสุดตัวและโผเข้าซุกซบแผ่นอกกว้างของเขาแน่นโดยอัตโนมัติ สองมือเรียวขยุ้มเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาไว้ราวกับเจอที่พึ่งพิงสุดท้าย กวินท์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทาเล็กๆ จากร่างบางในอ้อมแขน ความเย่อหยิ่งและท่าทีพยศเมื่อครู่หายไปหมด เหลือเพียงลูกแมวตัวน้อยที่กำลังหวาดกลัว แววตาคมกราบในความมืดทอประกายความอ่อนโยนและความห่วงใยที่เขาไม่เคยคิดจะแสดงให้ใครเห็น "ปากเก่งนักนี่... ไหนบอกว่าต่อให้ฟ้าถล่มก็จะไม่เข้าใกล้ฉันไง หืม?" กวินท์เอ่ยแซובהด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเอ็นดูที่เจ้าตัวก็แทบไม่รู้ตัว ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างเผลอไผล "เงียบไปเลยนะ... คุณคีย์" พิมกระซิบเสียงอู้อี้อยู่กับอกเขา ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ท่ามกลางความมืดและเสียงพายุโหมกระหน่ำ หัวใจของพวกเขากลับเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์ ความใกล้ชิดนี้กำลังละลายกำแพงทิฐิที่ทั้งคู่สร้างขึ้นทีละน้อย ติณณภัทร หรือกรณ์ ที่เพิ่งวิ่งถือไฟฉายเปิดเข้ามาในห้องทำงานด้วยความตกใจ รีบชะงักฝีเท้ากึกเมื่อส่องแสงไฟไปเห็นเจ้านายหนุ่มกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับภรรยาสาว ท่ามกลางความมืดที่เพิ่งถูกแทนที่ด้วยแสงไฟสำรอง "อะแฮ่ม! ขอโทษครับคุณคีย์ คุณพิม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะสวีทนะ แค่จะเอาไฟฉายมาส่ง..." กรณ์รีบหันหลังกลับทันควันด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ทว่ายังไม่ทันที่กรณ์จะได้ก้าวขาออกไป เสียงฝีเท้าฝ่าสายฝนอันหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูคฤหาสน์ ก่อนที่บานประตูใหญ่จะถูกผลักเปิดผางอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน— หญิงสาวในชุดเปียกโชกผู้กุมความลับทั้งหมดของตระกูลกวินท์ยืนหอบหายใจโยนอยู่ที่หน้าประตู และคำพูดแรกของเธอทำเอาอุณหภูมิในห้องดิ่งฮวบทันที "กวินท์... นายต้องรู้เรื่องนี้ นายถูกหักหลังแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ รักที่สุดค่ะ!