คำดูถูกที่ต้องเปลี่ยนใจ

“ถ้าคุณคิดว่าดีไซน์ระดับอนุบาลนี่จะผ่านตาคณะกรรมการบริษัทเครือข่ายระดับเอเชียได้ คุณก็คงประเมินมาตรฐานของผมต่ำเกินไปแล้วล่ะค่ะ คุณพิมมาดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องประชุมใหญ่ กวินท์หรือคีย์ ประธานหนุ่มผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจสีเทาและขาวสลับกันอย่างแนบเนียน ทิ้งแผ่นสเกตช์ภาพชุดคอลเลกชันล่าสุดลงบนโต๊ะกระจกหนาด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น พิมมาดาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอยืนกอดอกหลังตรงแน่ว แววตาคู่คมกริบที่มักจะซ่อนความพยศไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เฉี่ยวตวัดมองหน้าสามีในนามอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย ปากเก่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร—นั่นคือสิ่งที่กวินท์ท่องไว้ในใจเสมอเวลาที่เขาอยากจะปราบพยศผู้หญิงคนนี้ แต่ให้ตายเถอะ... ยิ่งเธอดื้อดึง เชิดหน้าสู้ และเถียงคำไม่ตกฟาก เขากลับยิ่งรู้สึกว่าหัวใจที่ด้านชาของตัวเองมันเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด “ถ้าคุณคีย์ใช้แค่ ‘ตา’ มองอย่างอคติ คุณก็จะเห็นแค่รอยเปื้อนบนกระดาษค่ะ แต่ถ้าคุณเปิด ‘สมอง’ แล้วลองพิจารณาโครงสร้างการตัดเย็บกับฟังก์ชันการใช้งานจริงที่คุณเพิ่งจะเหยียบย่ำไปเมื่อครู่ คุณจะรู้ว่าดีไซน์ที่ ‘เด็กอนุบาล’ คนนี้ทำ มันกำลังจะทำเงินให้บริษัทคุณไม่ต่ำกว่าแปดหลักในไตรมาสหน้า” พิมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมเหมือนใบมีดที่อาบยาพิษ เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย “หรือว่า... วิสัยทัศน์ของท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ มันถูกปิดกั้นด้วยอคติส่วนตัวที่มีต่อฉันกันแนคะ?” กวินท์ขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก ดวงตาสีนิลคมปลาบวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง เขาเกลียดรอยยิ้มมุมปากที่มั่นอกมั่นใจนั่นเสียจริง... แต่มันปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ในวินาทีที่แสงไฟจากโคมระย้าสะท้อนลงบนดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นนั้น หัวใจของมาเฟียร้ายกลับกระตุกวูบอย่างแรง ให้ตายสิ ผู้หญิงคนนี้อันตรายต่อระบบประสาทของเขาเกินไปแล้ว “ปากดีนักนะพิมมาดา” กวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นเต็มความสูงจนพิมต้องเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว แรงกดดันรอบตัวจากความเป็นผู้นำและกลิ่นอายอันตรายที่ติดตัวเขามาตลอดทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนชวนอึดอัด “ดี... ในเมื่อคุณมั่นใจในผลงานชิ้นนี้ของตัวเองนัก งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะ” “เดิมพันอะไรคะ?” พิมเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจ “ถ้าคอลเลกชันนี้ทำยอดขายไม่ถึงเป้าที่คุณโม้เอาไว้ คุณจะต้องเป็นคนเซ็นใบหย่าและเดินออกจากชีวิตผมไปเงียบๆ โดยไม่มีข้อแม้แม้แต่บาทเดียว” กวินท์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้สมาธิของเธอเกือบหลุด “แต่ถ้าคุณทำได้... ผมจะยอมทำตามที่คุณขอทุกอย่าง... รวมถึงเรื่องที่เราตกลงกันไว้ก่อนแต่งงานด้วย” ดวงตาของพิมไหววูบไปชั่วขณะ ข้อเสนอนั้นชวนให้หัวใจเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายความท้าทายในดวงตาคมกริบของเขาต่างหากที่กำลังแผดเผาความตั้งใจของเธอให้ลุกโชน เธอยื่นมือเรียวบางออกไปตรงหน้า ชะตากรรมของธุรกิจครอบครัวและอิสรภาพของเธอถูกแขวนไว้บนฝ่ามือคู่นี้แล้ว “ดีค่ะ... ดีล” เสียงเปิดประตูกระแทกเข้ามาอย่างแรงทำลายความตึงเครียดระหว่างคนทั้งคู่ลงในพริบตา กรณ์ มือขวาคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรนจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ตามด้วยร่างโปร่งของมีน ลูกพี่ลูกน้องจอมจุ้นที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ราวกับจงใจเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีท “นายครับ... แย่แล้วล่ะครับ เกิดเรื่องใหญ่ที่โกดังสินค้าฝั่งตะวันออกแล้วครับ!” กรณ์เอ่ยเสียงเครียด กวินท์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย เขามองหน้าพิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันไปหากรณ์ “เกิดอะไรขึ้น?” “สายของเราเพิ่งรายงานมาว่า สินค้าล็อตใหม่ที่จะส่งออกคืนนี้ถูกสับเปลี่ยน... และคนที่อยู่เบื้องหลังการเคลื่อนไหวทั้งหมดในตอนนี้ ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น ‘คนใกล้ตัว’ ที่พวกเราคาดไม่ถึงเลยครับ” พิมขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของกรณ์ ขณะที่กวินท์หันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—แววตาที่เต็มไปด้วยความระแวง สงสัย... และความจริงบางอย่างที่กำลังจะสั่นคลอนหัวใจของเขายิ่งกว่าเดิม ไวโอเล็ตการ์เด้นขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ