เคลียร์ใจริมระเบียง

"คุณจะยืนเป็นหินทื่อๆ อยู่ตรงนั้นอีกนานแค่ไหนคะ ถ้าแค่อยากมาสูบบุหรี่เฉยๆ ก็เชิญกลับเข้าไปข้างในเถอะค่ะ กลิ่นมันรบกวนจมูกฉัน" น้ำเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อยดังขึ้น ทลายความเงียบงันยามราตรีริมระเบียงกว้างชั้นบนสุดของคฤหาสน์หรู พิมมาดาปรายตามองร่างสูงสง่าของสามีในนามที่กอดอกพิงขอบระเบียงอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาคู่สวยฉายแววขุ่นเคืองระคนตัดพ้อ แม้ว่าลึกๆ หัวใจเจ้ากรรมจะเต้นรัวยามเมื่อแผ่นอกกว้างนั้นไหว กวินท์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรยามไร้แสงจันทร์ เขายังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมปริปากแก้ตัวเรื่องข่าวหน้าหนึ่งที่หลุดลอดออกมาเมื่อช่วงเย็น—ภาพดินเนอร์ลับระหว่างเขากับดาราสาวไฮโซรุ่นน้องที่ถูกตัดต่อมุมกล้องเสียจนดูสนิทสนมเกินงาม ทั้งที่ความจริงเขาไปเคลียร์เรื่องสัญญาหุ้นส่วนธุรกิจต่างหาก สำหรับผู้ชายปากแข็งอย่างกวินท์แล้ว การอธิบายคือความอ่อนแอ... แต่สำหรับพิมมาดา ความเงียบคือการยอมรับ "ถ้าไม่มีอะไรจะพูด งั้นฉันขอตัวค่ะ ไม่อยากหายใจร่วมกับคนที่มีความลับเยอะแยะ" ดีไซเนอร์สาวสะบัดหน้าหนี เตรียมจะหมุนตัวเดินกลับเข้าสู่ความอบอุ่นภายในห้องนอน แต่ทว่า— พรึบ! เรียวแขนแกร่งพุ่งเข้ามาคว้าเอวคอดกิ่วของเธอไว้ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ก่อนจะดึงรั้งเข้ามาชิดแนบแผ่นอกกว้างอย่างไม่ทันตั้งตัว แรงกระแทกเบาๆ ทำให้พิมมาดาต้องใช้มือทั้งสองข้างยันแผงอกเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบชิด ระยะห่างระหว่างลมหายใจแทบไม่มีเหลือ "ปล่อยนะคะคุณคีย์! บ้าที่สุด คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" พิมมาดาโวยวายพร้อมกับออกแรงดิ้นขัดขืน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลได้ กวินท์กระชับวงแขนให้แน่นขึ้นราวกับต้องการกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาตลอดกาล "ดื้อด้าน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบพักตร์เนียนใสที่บัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเขินอาย เขาก็ไม่อยากเข้าข้างตัวเองนัก) "ใครอนุญาตให้เดินหนีสามีตอนยังเคลียร์ไม่จบครับ" "สามี? เพิ่งจำได้เหรอคะว่าเป็นสามี นึกว่าแต่งงานกับนางเอกสาวคนนั้นไปแล้วซะอีก!" พิมมาดาเชิดหน้าขึ้นสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "ถ้าห่วงชื่อเสียงและภาพลักษณ์ตอนโสดขนาดนั้น จะมาแต่งงานกับฉันทำไมแต่แรกคะ ปล่อยค่ะ อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" กวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับน้ำหอมแบรนด์โปรดของผู้ชายร่างสูงลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยของพิมมาดากระหน่ำเต้นรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก "หึง?" คำถามสั้นๆ แต่ทรงพลังพุ่งตรงเข้ากลางใจ "เปล่าค่ะ! ใครหึงคุณ อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย" พิมมาดาปฏิเสธเสียงสูงทันควัน พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่เริ่มปั่นป่วนสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย "ฉันแค่รำคาญที่ชื่อฉันต้องไปพัวพันกับข่าวไร้สาระพวกนั้น ทำให้แบรนด์เสื้อผ้าของฉันเสียหายต่างหากเล่า!" "ปากแข็ง" กวินท์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงทีละนิดโดยที่เจ้าตัวก็แทบไม่รู้ตัว "ข่าวบ้าบอพวกนั้น... ผมจัดการเคลียร์ให้เรียบร้อยตั้งแต่ก่อนเหยียบเข้าบ้านแล้ว ยัยเด็กโง่" พิมมาดาชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ" "ผมไม่ได้สนใจผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น พิมมาดา" นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้พิมมาดาแทบหยุดหายใจ "ข่าววันนั้นมันเป็นเกมของคู่แข่งทางธุรกิจที่จงใจปล่อยออกมาเพื่อดิสเครดิตบริษัทเรา และที่สำคัญ... เพื่อแยกเราออกจากกัน" ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการสื่อสารความรู้สึกทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยชาชาและท่าทีปากร้ายมาตลอดหลายเดือน "คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไง ผมไม่ชอบอธิบายอะไรซ้ำซาก... แต่ถ้าคนคนนั้นคือคุณ ผมยอมทำทุกอย่าง" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำให้บรรยากาศริมระเบียงเงียบงันลงชั่วขณะ ลมหนาวพัดผ่านผิวกาย แต่หัวใจทั้งสองดวงกลับร้อนรุ่มราวกับมีเปลวไฟแผดเผา พิมมาดาอ้าปากค้างเล็กน้อย พูดไม่ออก ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความอึดอัดขัด "คุณคีย์..." เสียงของเธอนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด ความเข้าใจผิดที่เคยเกาะกินใจมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ กวินท์เห็นเธอยอมสงบลง รอยยิ้มมุมปากจึงปรากฏขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับริมฝีปากอิ่มของเธอ "ทีนี้... หายโกรธผมหรือยังครับ คุณภรรยา" พิมมาดากะพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นหลุดจากอก เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างประหม่า ยามเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ริมฝีปาก "ใครบอกว่าฉันจะหายโกรธใครง่ายๆ กันคะ..." เธอยังคงพยายามรักษาฟอร์ม เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยทั้งที่แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำลามไปถึงใบหู "เรื่องนี้คุณต้องมีของมาง้อฉันชุดใหญ่เลยนะ ไม่งั้นฉันไม่ยอม—อุ๊บ!" ประโยคต่อมาถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อกวินท์ฉวยโอกาสกดริมฝีปากลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างรวดเร็วและแม่นยำ ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ต่อว่าหรือปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น สัมผัสแรกเป็นเพียงการกดทับแนบแน่น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและร้อนแรงที่ทำเอาสติของพิมมาดาแตกกระเจิงในพริบตา มือแกร่งรั้งท้ายทอยเธอให้รับองศาจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความหวานล้ำที่ถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบอ่อนโยนแต่แฝงความเรียกร้องทำให้เรียวขาของพิมมาดาแทบอ่อนแรง เธอกำเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไว้ ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับห้วงเสน่หาที่ชายหนุ่มจงใจมอบให้อย่างเต็มใจ เนิ่นนานกว่ากวินท์จะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความสุขที่ปิดไม่มิด ขณะที่พิมมาดายืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าแดงก่ำซบลงกับแผงอกกว้างด้วยความเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและลงตัวที่สุดนั้นเอง "อุ๊י! ขอโทษค่ะ! นึกว่าระเบียงนี้ไม่มีคน!" เสียงใสแจ๋วของ 'มีน' ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบดังแทรกขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงเปิดประตูกระจกผางใหญ่ ร่างเพรียวบางของมีนยืนกอดอกพิงกรอบประตู ทำหน้าล้อเลียนส่งมาให้อย่างหมั่นไส้ "แหม! นึกว่ามาสูบบุหรี่ ที่แท้ก็มาสวีทเคลียร์ใจกันนี่เอง เห็นใจคนโสดบ้างสิคะคุณพี่คีย์ คุณพิม!" กวินท์ขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวพ่อมาเฟียหนุ่มทันทีที่ถูกขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม พิมมาดารีบผละออกจากอ้อมแขนกว้างด้วยใบหน้าแดงก่ำ หันไปถลึงตาใส่ลูกพี่ลูกน้องจอมจุ้นทันที แต่ก่อนที่กวินท์จะได้เอ่ยปากไล่ตะเพิดตัวป่วนให้ออกไปให้พ้นทาง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกางเกงของเขาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศซ้ำซาก ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าเคร่งขรึมลงในพริบตา นัยน์ตาดำขลับตวัดมองหน้าพิมมาดาก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศชื่นมื่นเมื่อครู่เย็นเฉียบลงทันที "พิม... ทางโกดังสินค้าใหญ่ของเราที่ท่าเรือ... โดนถล่มแล้ว" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะฟินและอินไปกับตอนนี้ค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!