จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ

หัวใจของพิมร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น! "คุณ... พูดว่าอะไรนะ" พิมมาดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาละอองน้ำทะเลและกลิ่นกายหอมเย้ายวนประจำตัวของกวินท์ปะทะเข้ากับจมูก แต่เวลานี้ประสาทสัมผัสทุกส่วนของเธอกลับถูกแช่แข็งด้วยประโยคเมื่อครู่ ชื่อของผู้ชายคนที่เธอพยายามจะลืม และไม่คาดคิดว่าจะได้ยินจากปากของมาเฟียผู้เย่อหยิ่งอย่างเขา "ฉันบอกว่า... เธอไม่ต้องไปสนใจไอ้สารเลวนั่นอีก" กวินท์ย้ำทีละคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบภายใต้แสงจันทร์สะท้อนความกรุ่นโกรธที่ยากจะควบคุม เขาจ้องมองเธอราวกับต้องการจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว "หรือไง? แค่ได้ยินชื่อมัน หัวใจเธอก็เต้นผิดจังหวะไปแล้วหรือไง พิมมาดา" "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้นะคะ!" ดีไซเนอร์สาวสวนกลับทันควัน ความตกใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความพยศตามธรรมชาติ เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองตกเป็นรอง "เราเป็นแค่คู่สัญญาทางธุรกิจกันเท่านั้น คุณไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นเรื่องส่วนตัวของฉัน!" "คู่สัญญา?" กวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ก่อนที่ขายาวๆ คู่นั้นจะก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว บีบบังคับให้พิมต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับราวสะพานไม้ริมหาด เสียงเกลียวคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งดังซัดเซฮา แต่เสียงหัวใจของเธอดังกลบทุกสรรพเสียงรอบตัว "สัญญาบ้าบออะไรที่ทำให้ฉันต้องคอยตามเช็ดตามเช็ดเรื่องของเธอ สัญญาฉบับไหนที่สั่งให้ฉันต้องหึงจนแทบคลั่งเวลาที่เห็นผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้เธอ, หึ?" พิมเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ประโยคหลังสุดหลุดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มราวกับเขาสติหลุดไปแล้ว กวินท์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป สันจักษ์คมสันขบเข้าหากันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิมด้วยความซึนเดะขั้นสุด เขาสบถเบาๆ ในลำคอแล้วเบือนหน้าหนีไปมองทะเล ทำทีเป็นไม่ใส่ใจคำพูดเมื่อครู่ ทั้งที่ใบหูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัดในความมืด ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ปากแข็งยิ่งกว่าหินผาเสียอีก! "คุณ... พูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย" พิมพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แม้ว่าข้างในจะปั่นป่วนจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วก็ตาม "คุณไม่ได้หึงฉันสักหน่อย คุณแค่... แค่เสียหน้าที่มีภรรยาในนามอย่างฉันไปทำเรื่องให้คุณขายหน้าต่างหากล่ะคะ!" "เออ! ฉันเสียหน้ามาก!" กวินท์หันกลับมาตวาดใส่เธอด้วยความโมโหที่ถูกจับไต๋ได้ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "รู้ตัวไหมว่าเธอมันเป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญที่สุดในโลก! ปากเก่ง ไม่เคยเชื่อฟัง แถมยังชอบทำให้ฉันต้องโมโหจนแทบอยากจะจับฟาดก้นให้เข็ดอยู่เรื่อย!" "ถ้าฉันมันน่ารำคาญนัก คุณก็หย่าให้ฉันสิคะ! จะมารั้งฉันไว้ทำไม!" พิมเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน "เราต่างคนต่างอยู่ มันก็จบ—" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อกวินท์หมดความอดทนที่จะต่อปากต่อคำกับเธอแล้ว มือหนาคว้าเข้าที่ท้ายทอยของเธอรั้งเข้ามาประชิด ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มของเธออย่างไร้การปรานี! พิมเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด แรงปะทะจากสัมผัสที่ไม่ได้ตั้งตัวทำให้เธอยกมือขึ้นจะผลักอกแกร่งออก แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มผู้เอาแต่ใจได้ กวินท์ไม่ได้รุกรานด้วยความรุนแรง ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความเรียกร้องและดุดันที่แฝงไว้ด้วยความโหยหาอย่างลึกล้ำ รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานที่สูบฉีดเอาออกซิเจนในปอดของเธอไปจนหมดสิ้น ริมฝีปากหนาเคล้นคลึงกลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานจากโพรงปากอุ่น สัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง พิมรู้สึกเหมือนเข่าทั้งสองข้างอ่อนแรงลงไปดื้อๆ ร่างกายระทดระทวยจนต้องเผลอยกมือขึ้นกำเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว เสียงคลื่นซัดสาดเคล้าคลอไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ โมเมนต์หวานริมคลื่นในค่ำคืนนี้ได้ก้าวข้ามเส้นคำว่า 'คู่สัญญา' ไปไกลลิบลิ่วโดยไม่มีวันหวนกลับ กวินท์ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบฉ่ำเยิ้มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนา เขาจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของเธอด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นระริกเล็กน้อย "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน พิมมาดา" พิมหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่า... *กริ๊ก! เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟจากโทรศัพท์มือถือที่สาดส่องเข้ามาทางทางเดินไม้* "อุ๊ยตาย! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะดินเนอร์สุดสวีทของพี่คีย์กับพี่พิมหรอกนะค้า!" เสียงแหลมสูงคุ้นหูของ 'มีน' ลูกพี่ลูกน้องจอมจุ้นดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับร่างระหงที่โผล่พรวดพราดเข้ามาตรงหัวมุมสะพานไม้ โดยมี 'กรณ์' มือขวาคนสนิทเดินกุมขมับตามหลังมาติดๆ ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก พิมสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกกวินท์ให้ออกห่างทันทีด้วยความตกใจและกระอักกระอ่วนใจ ส่วนกวินท์... ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงดาร์กสนิทขึ้นมาในทันทีด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญในขณะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม! ************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ไวโอเล็ตการ์เด้น" เสมอมานะคะ!