ข่าวลือสะพัด

"ทิ้งไว้ตรงนั้นแหละค่ะ... ขยะน่ะ" เสียงเรียบเฉยของพิมมาดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของแบรนด์แฟชั่นระดับไฮเอนด์ เธอโยนแท็บเล็ตเครื่องบางลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบดัง ‘ปึก’ อย่างไม่เบามือนัก ดวงตาสวยคมกริบที่เคยฉายแววมั่นใจยามตรวจแบบเสื้อผ้า บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความสั่นไหวที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง มือถือเครื่องหรูบนโต๊ะสว่างวาบขึ้นด้วยการแจ้งเตือนจากบัญชีโซเชียลมีเดียที่ส่งภาพถ่ายมุมกล้องล่อแหลมระหว่างกวินท์กับหญิงสาวปริศนาในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่มุมมืดของคลับส่วนตัว มันไม่ใช่ครั้งแรกที่มีข่าวลือ แต่ครั้งนี้มันชัดเจนเกินกว่าจะปัดตกได้ว่าเป็นแค่การสร้างกระแสธุรกิจ "พิม... ฟังก่อน" กวินท์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นฉายแววหงุดหงิดระคนยุ่งยากใจ "เธอไปเอาอะไรมาจากไหนอีก" พิมแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ต้องเอามาจากไหนเหรอคะ ถึงจะสาสมกับความไร้ยางอายของคุณ? คืนที่บอกว่าไปเคลียร์เรื่องหุ้นที่มาเก๊า แต่ความจริงแล้วไปเคลียร์เรื่อง 'ความสัมพันธ์' กับนางแบบคนนั้นเหรอคะคุณกวินท์?" ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มก้าวฉับเข้ามาหา เขากระชากแขนหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้าแรงพอที่จะทำให้เธอนิ่วหน้า แต่ไม่ใช่เพราะความเจ็บ พิมสะบัดมือเขาออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นท้าทาย "อย่ามาแตะต้องตัวพิม ถ้ามือของคุณยังไม่สะอาดพอ" "พิมมาดา! อย่าทำตัวไร้สาระ" กวินท์กัดฟันกรอด นิสัยซึนเดเระที่มักจะปกปิดความรู้สึกด้วยความเย็นชาของเขากำลังทำให้เรื่องราวลุกลามไปไกลกว่าที่ควรจะเป็น "ฉันกับผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรทั้งนั้น เธอจะเชื่อข่าวลือโง่ๆ ที่คนสร้างขึ้นมาทำลายความน่าเชื่อถือฉันมากกว่าเชื่อใจผัวตัวเองหรือไง?" "ผัว?" พิมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่พยายามกดทับ "คุณเคยให้เกียรติสถานะนี้ด้วยเหรอคะ ในเมื่อในสายตาคุณ พิมก็แค่เครื่องมือธุรกิจที่ขวางทางความสนุกของคุณ" "ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น!" "แต่คุณทำ!" พิมตะคอกกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด "ตั้งแต่วันนี้ เราแยกห้องนอนกันค่ะ เอกสารหย่าที่พิมเตรียมไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานที่บ้าน... คุณเซ็นให้พิมเถอะนะคะ ถือว่าเห็นแก่เวลาที่ผ่านมา" กวินท์ชะงักไป คำว่า 'หย่า' เหมือนมีดเล่มคมที่กรีดลงบนอีโก้ของมาเฟียหนุ่ม เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาคำล้อเล่น แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชาที่เขาสร้างมันขึ้นมาเอง "เธอคิดจะไปจากฉันจริงๆ เหรอพิม" เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ "ถ้าอยู่ที่นี่แล้วใจพิมต้องตายซ้ำซาก... พิมก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่ค่ะ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ กรณ์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล แต่เมื่อเห็นบรรยากาศมาคุระหว่างเจ้านายกับภรรยาสาว เขาก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ "คุณกวินท์ครับ... มีคนติดต่อมาเรื่องรูปถ่ายชุดนั้น เขาบอกว่าถ้าไม่จ่ายเงินตามจำนวนที่ต้องการ พรุ่งนี้เช้าหน้าหนึ่งสำนักข่าวบันเทิงจะมีรูปที่ชัดกว่านี้... เป็นรูปที่ 'ถึงเนื้อถึงตัว' กว่าเดิมครับ" พิมขยับยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "เห็นไหมคะ? ความจริงมันฟ้องออกมาเรื่อยๆ เลย" กวินท์หันไปมองกรณ์ด้วยสายตาดุดันราวกับจะฆ่าคนก่อนจะหันกลับมามองพิมที่กำลังจะเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง เขาตัดสินใจก้าวเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้แน่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้กักขังด้วยความรุนแรง หากแต่เป็นแรงดึงที่แฝงด้วยความอ้อนวอนลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเฉยเมย "ถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่ารูปพวกนั้นเป็นของปลอม..." กวินท์โน้มหน้าลงไปกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหว "เธอต้องชดเชยที่ทำให้ฉันเสียใจด้วยการ 'ห้ามไปไหน' อีกตลอดชีวิต... เข้าใจไหม" พิมยังไม่ทันได้โต้ตอบ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเข้ามาโดยคนที่ไม่คาดฝัน "พี่คีย์คะ! รุ้งมาหาแล้วค่ะ!" หญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้นเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นกวินท์กำลังกอดรัดพิมไว้แน่นในท่าทางที่ดูไม่ออกว่ากำลังทะเลาะหรือนัวเนียกันแน่ พิมขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นใบหน้าของ 'รุ้ง' ชัดๆ เธอคือคนเดียวกับที่อยู่ในรูปถ่ายชุดนั้นเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน! กวินท์ปล่อยมือจากพิมทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบตึงราวกับหินผา ในขณะที่พิมรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน "มาที่นี่ทำไม" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่พิมเคยได้ยินมา รุ้งยิ้มหวานพลางเดินเข้ามาใกล้ "ก็พี่คีย์บอกรุ้งเองไม่ใช่เหรอคะว่า ให้มาเอา 'คำตอบ' เรื่องของเราที่นี่... ต่อหน้า 'ภรรยา' ของพี่น่ะค่ะ" พิมมองหน้ากวินท์ที่ดูเหมือนจะช็อกไปชั่วขณะ ก่อนจะหันมาสบตากับรุ้งที่เผยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ไวโอเล็ตการ์เด้นเสมอนะคะ!