ด่านหุบเหวไร้ก้น

"ก้าวข้ามกาลเวลามาเพื่อเผชิญหน้ากับความตาย... เจ้าคิดว่าวิถีกระบี่ของเจ้าจะแหลกสลายคามิติแห่งนี้หรือไม่, ฉินเยี่ย" สุ้มเสียงเยียบเย็นดั่งมาจากขุมนรกน้ำแข็งดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในห้วงจิตสำนึก ความกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านกดทับลงบนบ่าของฉินเยี่ยราวกับแบกภูเขาหิมาลัยไว้ทั้งลูก เลือดลมภายในกายพลุ่งพล่านจนรสชาติคาวสนิมคละคลุ้งในโพรงปาก แต่ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทกลับยังคงยืนหยัดตรงตระหง่าน แววตาคมกริบดั่งคมกระบี่ไร้ลักษณ์ทอดมองไปยังเบื้องหน้าที่ว่างเปล่า เบื้องหน้าของเขาในเวลานี้ หาใช่ค่ายกลหรืออักขระเวทธรรมดาไม่ แต่มันคือ "หุบเหวไร้ก้น" มิติคู่ขนานที่สะท้อนภาพอดีต ความกลัว และปมในใจที่ลึกที่สุดของมนุษย์ผู้บำเพ็ญเพียร ฉินเยี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมลมปราณแท้จริงโคจรผ่านจุดชีพจรทั่วร่างเพื่อต้านทานแรงดึงดูดแห่งความตาย ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบือนจากความว่างเปล่ากลายเป็นเงาร่างของบุคคลผู้หนึ่ง—อาจารย์ผู้ล่วงลับ ผู้ถ่ายทอดวิถีกระบี่ให้แก่เขาในวัยเยาว์ ร่างนั้นถือกระบี่ไม้ไผ่ธรรมดา แต่รัศมีลมปราณกลับกดดันจนมิติรอบด้านปริร้าว "อาจารย์..." ฉินเยี่ยพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยคลื่นอารมณ์ที่สั่นไหวอย่างรุนแรงในส่วนลึกของจิตวิญญาณ "เจ้าศิษย์อกตัญญู! วิชากระบี่ที่ข้าพร่ำสอน มิได้มีไว้เพื่อใช้ฟาดฟันความแค้นส่วนตัว!" เงาร่างจำลองของอาจารย์ตวาดก้อง สะท้อนกังวานดั่งอสนีบาตฟาดผ่ากลางใจ พรินต์พรายกระบี่ไม้ไผ่พุ่งตรงเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้าแลบ ทะลวงผ่านช่องว่างแห่งกาลเวลาโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว ฉินเยี่ยไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว ร่างของเขาวับหายไปจากจุดเดิมในพริบตา วิชากระบี่ไร้ลักษณ์ถูกขับเคลื่อนด้วยเจตจำนงอันเด็ดเดี่ยว แม้ไม่มีรูป, ไร้ลักษณ์, แต่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ไร้พ่าย เสียงโลหะปะทะกันอย่างกึกก้องดังกังวานในมิติคู่ขนาน ทั้งสองร่างพุ่งทะยานเข้าหักล้างกันอย่างดุเดือด คลื่นพลังปราณสีครามและสีเงินระเบิดออกเป็นวงกว้าง แผ่นดินใต้เท้าแตกระแหงเป็นร่องลึกนับพัน丈 ในขณะเดียวกัน ณ โลกภายนอกหุบเหวไร้ก้น เซียนจื่อเวยยืนสง่างามอยู่บนยอดผาสูงชัน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปลิวไสวตามกระแสลมหนาวเหน็บ ใบหน้ารูปไข่ที่งดงามราวกับรูปสลักหยกปราศจากความรู้สึกใดๆ ทว่าดวงตาคู่งามกลับฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว นางมองดูค่ายกลมิติคู่ขนานที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไอพลังสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา เมฆหมอกปกคลุมมืดครึ้มราวกับวันสิ้นโลก "ฉินเยี่ย... ท่านต้องผ่านมันไปให้ได้" เซียนจื่อเวยรำพึงเบาๆ น้ำเสียงที่เคยเย็นชากลับสั่นเครือเล็กน้อย นางย่อมรู้ดีว่าการทดสอบในหุบเหวไร้ก้นนั้นโหดร้ายเพียงใด ผู้ใดที่ก้าวเข้าไป หากจิตใจไม่มั่นคงพอ จักต้องสูญเสียตัวตนและกลายเป็นผุยผงไปชั่วนิรันดร์ แม้แต่นางเองก็เคยเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากสถานที่แห่งนี้ ย้อนกลับมาในมิติคู่ขนาน การต่อระหว่างฉินเยี่ยและเงาร่างจำลองของอาจารย์ดำเนินมาถึงจุดแตกหัก บาดแผลฉกรรจ์ปรากฏขึ้นตามร่างกายของฉินเยี่ย เลือดสีแดงสดไหลรินอาบชุดคลุมสีดำจนชุ่มโชก แต่ประกตาของเขากลับสุกสว่างยิ่งกว่าดวงดาวบนฟากฟ้า เงาร่างของอาจารย์เงื้อมือขึ้นเตรียมเผด็จศึกด้วยกระบวนท่าสุดท้าย "วิชากระบี่พิฆาตสวรรค์!" ฉินเยี่ยหลับตาลงชั่วขณะ ในห้วงความคิด ความทรงจำทั้งหมดหลั่งไหลย้อนกลับมา—ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย, ความโดดเดี่ยวในยุทธภพ, และภาพของหญิงสาวผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีที่คอยยืนหยัดเคียงข้างเขาในยามวิกฤต มุมปากของจอมยุทธ์หนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจในสัจธรรม "อาจารย์... ข้าเข้าใจแล้ว" ฉินเยี่ยลืมตาโพนขึ้น รัศมีกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกจากร่างอย่างรุนแรงจนสะท้อนมิติคู่ขนานให้แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เขามิได้หลบเลี่ยงหรือต้าน irc ทว่าก้าวเดินผ่านเงาร่างของอาจารย์ไปตรงๆ ด้วยหัวใจที่ไร้ซึ่งความลังเลและกังวลใดๆ ตูมมมม! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม เงาร่างจำลองของอาจารย์สลายกลายเป็นละอองแสงสีทองจางหายไปในความว่างเปล่า พร้อมๆ กับกำแพงแห่งหุบเหวไร้ก้นที่พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ ฉินเยี่ยยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน พลังปราณทั่วร่างแปรเปลี่ยนเป็นความยิ่งใหญ่ที่เหนือกว่าขอบเขตเดิมอย่างสิ้นเชิง เขากำลังจะก้าวข้ามสู่ขอบเขตเซียนขั้นถัดไป ทันใดนั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เงาดำมืดมหึมาสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาจากก้นเหวที่ลึกที่สุด มันคือเงาร่างของมังกรโบราณหุ้มเกล็ดน้ำแข็งพันปี นัยน์ตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่ฉินเยี่ยด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น และสิ่งที่ทำให้ฉินเยี่ยต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงก็คือ บนหัวของมังกรยักษ์นั้น มีร่างของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่อักขระเวทสีทอง—นางคือเซียนจื่อเวย! "ฉินเยี่ย... อย่าหันกลับมา!" เสียงหวานเอ่ยเตือนด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างของนางจะถูกกลืนหายไปในเปลวเพลิงทมิฬ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฝันมรสุมอักษรมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ