น้ำตาที่แช่แข็ง

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนพื้นน้ำแข็งสีคราม เกิดเป็นเสียงก้องกังวานดั่งระฆังมรณะในหอคอยเหมันต์นิรันดร์ ท่ามกลางมวลไอเย็นที่กัดกินแม้แต่จิตวิญญาณ ร่างบอบบางในอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ของเซียนจื่อเวยสั่นเทิ้มเล็กน้อย ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ของฉินเยี่ยที่แผ่พุ่งออกมาปกป้องนางในยามนี้ กลับกลายเป็นสิ่งสะท้อนภาพอดีตอันเจ็บปวดที่นางพยายามฝังกลบไว้ใต้ห้วงน้ำแข็งมานับร้อยปี "ถอยไป... ฉินเยี่ย เจ้าไม่เข้าใจหรอก..." เสียงของจื่อเวยแหบพร่าและสั่นเครือ แตกต่างจากภาพลักษณ์นางเซียนผู้สูงส่งเยือกเย็นดั่งเช่นเคย ดวงตาคู่งามที่เคยฉายแววดุจดั่งสระน้ำพันปีบัดนี้เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา ทว่าทันทีที่หยดน้ำตานั้นร่วงหล่นลงมา มันกลับมิได้ระเหยหายไปตามกฎเกณฑ์ของอากาศธาตุ หากแต่กลผลึกเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีม่วงเข้ม แผ่ไอสังหารและกลิ่นอายแห่งความโศกเศร้าออกมาจนแม้แต่จิตวิญญาณของฉินเยี่ยยังต้องสั่นสะท้าน นี่คือ "น้ำตาที่แช่แข็ง" มรดกแห่งความแค้นและพันธนาการโลหิตที่นางต้องแบกรับไว้แต่ผู้เดียว ฉินเยี่ยไม่ถอย เขาก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยฝีเท้าที่มั่นคง แม้ความเย็นยะเยือกจะเริ่มกัดเซาะเกราะปราณคุ้มกายจนเกิดเสียงรบกวนในโสตประสาท ดาบไร้ลักษณ์ในมือยังคงส่งเสียงครางฮัมเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงจิตสังหารที่ไร้ตัวตนรอบทิศทาง เขากุมกระบี่ในมือแน่นขึ้น สายตาที่มองนางเต็มไปด้วยความลุ่มลึกและเด็ดเดี่ยว "ข้าอาจไม่เข้าใจวิถีแห่งหอคอยเหมันต์..." ฉินเยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับทรงพลังราวกับค้อนอัคคีที่ทุบลงบนจิตใจ "แต่ข้ารู้จักความเจ็บปวดจากการสูญเสีย และข้าไม่มีวันยอมให้สตรีที่ข้า... ยอมใช้ชีวิตปกป้อง ต้องมาแบกรับมันไว้เพียงลำพังเด็ดขาด" จื่อเวยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่นั้นสะท้อนความเจ็บปวดระคนตื่นตระหนก ภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติที่สำนักสลายตระกูล นิกายมารโลหิตโหมกระหน่ำเผาผลาญอาจารย์และสหายร่วมสำนักจนมอดไหม้ วนกลับมาหลอกหลอนนางอีกครั้งในรูปแบบของเศษเสี้ยวปราณกระบี่ที่แทรกซึมอยู่ในร่างกาย "เจ้าคนโง่..." จื่อเวยแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา หยาดน้ำตาเม็ดต่อมาหลั่งไหลออกมาและกลายสภาพเป็นคมกระบี่น้ำแข็งนับหมื่นเล่ม พุ่งเข้าใส่ฉินเยี่ยในพริบตาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้าแลบ "ข้าคือคำสาป! ใครก็ตามที่เข้าใกล้ข้า... ล้วนต้องจบลงด้วยความตาย!" *ช้ง! ช้ง! ช้ง!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ฉินเยี่ยไม่แม้แต่จะเบี่ยงตัวหลบ เขาตวัดกระบี่ไร้ลักษณ์ออกเป็นวงโค้ง คลื่นพลังกระบี่แปรเปลี่ยนเป็นมังกรอัคคีทมิฬที่แผดเผาคมกระบี่น้ำแข็งจนละลายสลายกลายเป็นไอหมอกหนาทึบ ปราณกระบี่ทั้งสองสายปะทะกันจนมิติรอบด้านเกิดรอยปริร้าวสีดำสนิท แรงสะท้อนทำให้กระอักเลือดออกมาทั้งคู่ แต่ฉินเยี่ยยังคงฝ่าพายุคมน้ำแข็งเข้าไปประชิดตัวนางได้สำเร็จ เขายื่นมือออกไปคว้าข้อมือเรียวบางที่กำลังสั่นเทาเอาไว้ ความเย็นจากตัวนางทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงหัวใจของเขา แต่มือของฉินเยี่ยกลับอบอุ่นมั่นคงราวกับเตาหลอมโลหะสวรรค์ "ถ้าความตายคือโชคชะตา..." ฉินเยี่ยกระซิบข้างใบหูของนาง เสียงของเขาดังก้องกังวานทะลุผ่านเสียงคำรามของพายุหิมะภายนอกหอคอย "งั้นวันนี้ ข้าผู้นี้จะใช้กระบี่ในมือ... ตัดขั้วฟ้าดิน และฝืนลิขิตสวรรค์เพื่อเจ้าเอง!" สิ้นคำพูดนั้น พลังปราณขอบเขตสวรรค์ขั้นสมบูรณ์ของฉินเยี่ยก็ทะลักทะลายออกมาจากจุดตันเถียนราวกับเขื่อนแตก ออร่ากระบี่สีทองเจิดจ้าแผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งชั้นบนสุดของหอคอยเหมันต์ แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับจนโครงสร้างโบราณส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ จื่อเวยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางสัมผัสได้ถึงกระแสพลังอันยิ่งใหญ่ที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างผ่านทางการกุมมือ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าสู่เส้นชีพจรที่เคยถูกแช่แข็งมานานนับปี ความเจ็บปวดจากอดีตค่อยๆ เลือนรางลง ทว่า... ในวินาทีที่หัวใจของนางกำลังจะเปิดรับความอบอุ่นนั้น เสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ *ตึง!* ประตูหอคอยเหมันต์ที่ปิดตายมาสามร้อยปีระเบิดออกเป็นจุล เศษซากน้ำแข็งกระเด็นว่อนไปทั่วทิศทาง ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายอัคคีโลหิตก้าวเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างช้าๆ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนหิมะสีขาวเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท "นึกไม่ถึงเลยว่า เจ้าสำนักเหมันต์ผู้สูงส่ง จะกำลังซบไหล่บุรุษผู้ต่ำต้อยเพื่อหาเศษเสี้ยวความอบอุ่น... ช่างน่าสมเพชเสียจริง" เงาร่างลึกลับหยุดฝีเท้าลง ห่างจากทั้งสองคนเพียงสิบก้าว พร้อมกับดึงหน้ากากโลหิตออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัว และดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยจิตสังหารล้ำลึก ฉินเยี่ยหรี่ตาลงทันที เขารู้จักกลิ่นอายนี้ดี มันคือกลิ่นอายของคนจาก "นิกายอัคคีทมิฬ" ผู้เป็นต้นเหตุแห่งโศกนาฏกรรมเมื่ออดีต... และมันกำลังพุ่งเป้ามาที่จื่อเวยในยามที่นางอ่อนแอที่สุด ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฝันมรสุมอักษรมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ