ความลึกลับของแดนเซียน

"เจ้าคิดว่าเซียนคือสิ่งใดกันแน่ ฉินเยี่ย? คือผู้ที่อยู่เหนือสามภพภูมิ หรือเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่พยายามหนีจากกงล้อแห่งกรรม?" น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปีของเซียนจื่อเวยดังก้องไปทั่วโถงศิลาลับใต้หอคอยเหมันต์ นางไม่ได้หันมามองเขา ทว่าร่างโปร่งบางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์กลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาเก่าแก่ที่สลักลวดลายดาราจักร ซึ่งบัดนี้กำลังส่องแสงเรืองรองดุจมีชีวิต ฉินเยี่ยยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง ด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือเขาสั่นไหวเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศ พลังปราณรอบตัวเขาควบแน่นจนกลายเป็นไอหมอกสีเงิน เขากระชับฝักกระบี่แน่น สายตามองแผ่นหลังของนางด้วยความสงบที่ซ่อนความรุ่มร้อนไว้ภายใน "สำหรับข้า..." ฉินเยี่ยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวานดุจคมเหล็กกระทบหิน "เซียนคือผู้ที่กล้าก้าวข้ามขีดจำกัดของชีวิต เพื่อไขว่คว้าความจริงที่ฟ้าดินปกปิดไว้ หากเส้นทางนี้ต้องแลกด้วยการเป็นปีศาจหรือเทพ ข้าก็มิสนสนอง สนเพียงแค่ว่า... ข้าจะถือกระบี่นี้ไปจนสุดทางหรือไม่" จื่อเวยหมุนตัวกลับมาช้าๆ ดวงตาสีครามเข้มของนางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉินเยี่ย ในแววตานั้นมีทั้งความเวทนาและชื่นชมระคนกัน นางยื่นมือที่ขาวผ่องดุจหยกแตะลงบนแผ่นอกของเขา ตรงตำแหน่งที่หัวใจเต้นจังหวะเดียวกับวิถีกระบี่ "ความลึกลับของแดนเซียนมิใช่การเพิ่มพูนพลังปราณจนไร้เทียมทาน" นางกระซิบ ใกล้จนฉินเยี่ยได้กลิ่นหอมเย็นของดอกเหมันต์ที่มิอาจหาได้ในโลกมนุษย์ "แต่คือการ 'ตัดขาด' ทุกสายใยที่พันธนาการตัวตนเจ้าไว้... แม้กระทั่งความอาฆาตแค้นต่ออาจารย์ที่จากไป หรือแม้แต่ความผูกพันที่เจ้ามีต่อข้า" ฉินเยี่ยชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำในวันที่อาจารย์สิ้นใจบนยอดเขามรณะฉายชัดในหัวเหมือนคมมีดบาดลึก แต่นางเซียนผู้นี้กลับเปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวที่ทำให้อารมณ์ด้านมืดของเขาเริ่มสั่นคลอน "หากต้องตัดขาดเพื่อเป็นเซียน แล้วการมีชีวิตอยู่จะเหลือความหมายใด?" ฉินเยี่ยถามพลางก้าวประชิดตัวนาง "ข้าฝึกกระบี่มาทั้งชีวิต มิใช่เพื่อกลายเป็นรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก" "นั่นคือเหตุผลที่เจ้ายังทะลวงด่านไม่สำเร็จ" จื่อเวยแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้แม้แต่หิมะนอกหอคอยยังต้องหยุดร่วงหล่น "แท้จริงแล้ว เส้นทางสู่เซียนที่แท้จริงคือ 'การโอบกอดความไร้ลักษณ์' เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะหลอมรวมความเกลียดชัง ความรัก และความสูญเสียให้เป็นเนื้อเดียวกับวิถีกระบี่ หากเจ้าทำได้... ท้องฟ้าจะเปิดทางให้เจ้าเอง" ทันใดนั้น แท่นบูชาเบื้องหลังจื่อเวยก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อักขระเวทโบราณสีทองพุ่งขึ้นสู่อากาศราวกับมังกรเพลิง มันวนเวียนรอบตัวฉินเยี่ย บีบอัดห้วงอากาศจนกลายเป็นสุญญากาศ ความกดดันระดับมหาศาลถาโถมลงมาราวกับขุนเขาพันลูกกดทับไหล่ ฉินเยี่ยกัดฟันแน่น เลือดลมในกายปั่นป่วนจนกระอักโลหิตออกมาหยดหนึ่ง สีแดงฉานของเลือดตัดกับความขาวบริสุทธิ์ของสถานที่แห่งนี้อย่างน่าสะพรึงกลัว เขาไม่ยอมคุกเข่า มือขวาคว้าด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ดึงออกมาเพียงครึ่งฝัก แสงสีเงินพุ่งกระจายขับไล่แรงกดดันจนผนังศิลาแตกร้าว "หากฟ้าดินต้องการทดสอบความทะนงของข้า..." ฉินเยี่ยคำราม เสียงของเขาสั่นสะเทือนถึงก้นบึ้งของหอคอย "ข้าก็จะขอผ่าสวรรค์ด้วยกระบี่เล่มนี้ให้เจ้าดู!" เขาก้าวเท้าออกไปท่ามกลางวงล้อมของอักขระเวท ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนไป ออร่าสีดำขุ่นมัวจากปมในอดีตหลอมรวมเข้ากับปราณกระบี่อันบริสุทธิ์ กลายเป็นกระแสพลังที่ไม่มีในตำราเล่มใดในยุทธภพ จื่อเวยเบิกตากว้าง ความเย็นชาที่นางสะสมมานับพันปีสั่นไหวอย่างรุนแรง นางไม่ได้ถอยหนี แต่กลับก้าวเข้าไปหาเขา ท่ามกลางพายุพลังที่พร้อมจะฉีกกระชากวิญญาณ นางเอื้อมมือไปคว้าคมกระบี่ของฉินเยี่ยไว้ด้วยมือเปล่า เลือดสีใสของนางซึมออกมาแตะคมกระบี่ไร้ลักษณ์ "เจ้าคนบ้า... หากเจ้าจะฝืนลิขิตฟ้า ข้าก็จะขอเป็นผู้ที่ยื่นกระดูกและวิญญาณให้เจ้าเหยียบย่ำไปถึงจุดสูงสุดนั้นเอง!" ฉินเยี่ยตื่นตะลึง มือที่จับด้ามกระบี่สั่นเทา พลังของนางและเขาประสานกันเป็นสายธารที่บ้าคลั่ง ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่เลือนรางดุจภูตผีก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางพายุพลังนั้น—มันคือเงาของอาจารย์ผู้ล่วงลับที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น พร้อมกับเงื้อกระบี่ฟาดฟันลงมายังหัวใจของฉินเยี่ย! ฉินเยี่ยต้องเลือกระหว่างการหันกระบี่ไปป้องกันภาพหลอนแห่งอดีต หรือการปล่อยให้มันเสียบทะลวงอกเพื่อทะลวงผ่าน 'ด่านสุดท้าย' ของการเป็นเซียนที่จื่อเวยกล่าวไว้ ท่ามกลางวินาทีแห่งความเป็นความตาย ฉินเยี่ยตัดสินใจทิ้งฝักกระบี่ลงพื้น เสียงโลหะกระทบหินดังกังวานไปทั่วทิศทาง เขาปล่อยวางทุกสิ่ง... รวมทั้งความแค้นที่สั่งสมมาตลอดชีวิต! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันมรสุมอักษรมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ