ตำนานกระบี่ที่สาบสูญ

กลิ่นอายโลหิตยังไม่ทันจางหายจากปลายกระบี่ ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมผืนป่าไผ่เหมันต์ เสียงหัวเราะเยือกเย็นเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ดั่งภูตผีจากขุมนรกที่ตามหลอกหลอนผู้ฝึกตนซึ่งเดินอยู่บนเส้นทางแห่งความเป็นความตาย ฉินเยี่ยไม่ได้หันกลับไปมองซากศพของมือสังหารสำนักมารโลหิตที่นอนเกลื่อนกลาด ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่จดจ้องไปยังเศษกระดาษสีชาที่ถูกทิ้งไว้ต่างหน้า บนนั้นมีรอยหมึกสีชาดเขียนด้วยลายมือตวัดตวัดอย่างเร่งรีบ ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันดุร้าย—*“ศิรินทร์แห่งเหมันต์อยู่ในเงื้อมมือ หากช้าแม้แต่ลมหายใจเดียว ร่างนางจะกลายเป็นเถ้าธุลี”* ความโกรธเกรี้ยวไม่ได้ทำให้ฉินเยี่ยสูญเสียความสุขุม หากแต่มันกลับหลอมรวมจิตสังหารของเขาให้กลายเป็นคมดาบที่คมกริบยิ่งขึ้น ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์รอบตัวสั่นระริกจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก เขาแค่นเสียงลอดไรฟัน "สำนักมารโลหิต... พวกเจ้ากล้าแตะต้องเกล็ดมังกรของข้า รนหาที่ตายแท้ๆ" ในมิติของวิถีกระบี่ ไม่มีที่ว่างให้กับความลังเล ทว่าครั้งนี้... หัวใจของจอมยุทธ์ผู้เยชาและทะนงตนกลับไหววูบดั่งผิวน้ำต้องลมพายุ ภาพของเซียนจื่อเวย หญิงงามผู้สูงศักดิ์ดั่งเทพเซียนผู้ครองหอคอยเหมันต์นิรันดร์ ผู้ซึ่งซ่อนความอ่อนโยนไว้ภายใต้ใบหน้าน้ำแข็ง นางผู้ยอมมอบดวงใจและลมหายใจทั้งหมดให้แก่เขาแต่เพียงผู้เดียว บัดนี้กำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู ฉินเยี่ยสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกดข่มคลื่นอารมณ์ เขาก้าวเท้าเดินลึกเข้าไปในเขตหวงห้ามของซากโบราณสถานบรรพกาล สถานที่ที่บรรพบุรุษแห่งวิถีกระบี่เคยใช้บรรเพ็ญเพียร ที่นี่... คือจุดเริ่มต้นที่เขาเคยค้นพบร่องรอยของวิชาบรรพกาล ทว่ายังไม่เคยล่วงรู้ถึงแกแท้ที่แท้จริง ผนังหินโบราณสลักด้วยอักขระเต๋าโบราณที่เลือนรางตามกาลเวลา เมื่อหยดโลหิตจากปลายนิ้วของฉินเยี่ยสัมผัสลงบนศิลา อักขระเหล่านั้นก็พลันเปล่งแสงสีทองเจิดจ้า ราวกับมังกรฟื้นคืนชีพจากห้วงนิทรา *ครืนนน—!* พื้นดินสั่นสะเทือน เลือดในกายของฉินเยี่ยพลุ่งพล่าน เคล็ดวิชาในคัมภีร์ไร้ลักษณ์ที่เขาฝึกฝนมาตลอดชีวิตเริ่มแปรเปลี่ยนไปตามสัจธรรมที่ปรากฏเบื้องหน้า ภาพเหตุการณ์ในอดีตนับหมื่นปีไหลทะลักเข้าสู่ห้วงนิตยจิตของเขาดั่งกระแสน้ำป่า นั่นคือวิชาบรรพกาลที่สูญหาย... "กระบี่พิชิตสวรรค์สลายวิญญาณ" วิชาที่ไม่ได้ใช้กระบี่เพื่อฆ่าฟันศัตรู หากแต่ใช้จิตวิญญาณและฟ้าดินเป็นฝักกระบี่ ผู้ที่บรรลุถึงแก่นแท้จะไม่เพียงแต่ไร้พ่าย แต่สามารถตัดขาดกระทั่งกฎเกณฑ์แห่งวัฏสงสาร! "ที่แท้... กระบี่ไร้ลักษณ์ก็คือการไร้ซึ่งตัวตน เพื่อผสานเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน..." ฉินเยี่ยพึมพำกับตัวเอง แววตาส่องประกายความกระจ่างแจ้ง พลังปราณในตันtian (ตันเถียน) ของเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ทะลวงผ่านจุดชีพจรที่อุดตันทีละจุด เสียงคำรามดั่งสายฟ้าฟาดดังขึ้นในร่างกาย ขอบเขตพลังยุทธ์ของเขาพุ่งทะยานจากขั้นรวมจิตสู่ขั้นผสานสวรรค์ในชั่วพริบตา! ทว่า ในวินาทีที่เขาบรรลุเคล็ดวิชาสูงสุด แผ่นดินเบื้องล่างกลับแยกออก ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะอันน่าขนพองสยองเกล้า "ฮ่าๆๆๆ... ฉินเยี่ย เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการได้วิชาบรรพกาลมาจะช่วยนางได้?" เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันดำ ร่างนั้นสะพายกระบี่โบราณที่อาบด้วยโลหิตสีดำสนิท แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและริษยา และที่สำคัญยิ่งกว่า... ในมือของมัน กำลังถือปิ่นหยกสลักลายดอกเหมันต์ ซึ่งเป็นของประจำกายที่ฉินเยี่ยจำได้ไม่มีวันลืม ปิ่นที่เขาเคยบรรจงปักลงบนเรือนผมของเซียนจื่อเวยด้วยมือตนเอง! ฉินเยี่ยหยุดชะงัก ลลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยเยือกเย็นและมั่นคงดั่งหินผา บัดนี้มีรอยร้าวปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน "ส่ง... ปิ่นนั้นมา" สุ้มเสียงของฉินเยี่ยต่ำทุบและแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งจนหินผารอบกายแตกละเอียดเป็นผุยผง ชายลึกลับแสบรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม มันชู Pinned หยกนั้นขึ้นสูง ก่อนจะใช้เรียวนิ้วบีบมันจนรอยร้าวปรากฏขึ้น พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "อยากได้คืนกระนั้นหรือ? เช่นนั้นก็เอาชีวิตของเจ้า... และหัวใจที่ถือดีในวิถีกระบี่ของเจ้า มาแลกกับเศษซากวิญญาณของนางซะ!" กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือของฉินเยี่ยส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง ราวกับรับรู้ถึงโทสะอันไร้ขอบเขตของผู้เป็นนาย ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่คอหอยของศัตรู โดยที่ความตายอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ปลายนิ้ว... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ