สัมผัสแห่งสายลม

กระบี่ในมือมิใช่เหล็กกล้า หากแต่เป็นจิตวิญญาณที่ถูกหล่อหลอมด้วยความโดดเดี่ยว ความเงียบงันภายในถ้ำศิลาเหมันต์หนาแน่นเสียยิ่งกว่ากำแพงเหล็ก ฉินเยี่ยหลับตาลง ปล่อยให้จิตสำนึกดำดิ่งสู่ห้วงทะเลปราณอันเวิ้งว้าง ที่นี่ไม่มีกาลเวลา ไม่มีเสียงคำรามของฟ้าดิน มีเพียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สะท้อนก้องกังวานดั่งเสียงกลองศึกในยุทธภพ วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ของเขาเดินทางมาถึงทางแยกอันเปราะบาง ดุจดังการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ขึงผ่านหุบเหวไร้ก้นบึ้ง หากก้าวพลาดเพียงนิดเดียว วิญญาณจะแตกดับ กลายเป็นเพียงธุลีดินที่ถูกกลบฝังใต้พายุหิมะ ในระยะไกลแสนไกล ทว่ากลับรู้สึกใกล้ชิดราวกับอยู่เบื้องหน้า เซียนจื่อเวยกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหยกน้ำแข็งพันปี ร่างระหงของนางถูกห่อหุ้มด้วยอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ไอน้ำแข็งเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากร่างจนเกิดเป็นผลึกเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นราวกับหิมะโปรยปราย ทว่า ในแววตาคู่คมกริบที่เคยเยชาดั่งเทพเซียนไร้หัวใจ บัดนี้กลับไหววูบคล้ายผิวน้ำในยามที่สายลมพัดผ่าน "ฉินเยี่ย..." เสียงทุมนุ่มดั่งกระซิบผ่านสายลมปราณลอยเข้าสู่โสตประสาทของหญิงสาว มิใช่เสียงพูดด้วยวาจา แต่เป็นการสื่อสารผ่านสายใยแห่งจิตที่เชื่อมโยงสองวิญญาณเข้าไว้ด้วยกัน จื่อเวยสะท้านเฮือก เปลือกตาสีมุกกะพริบไหว นางตระหนักดีว่าการสื่อจิตในยามที่ต่างฝ่ายต่างอยู่ในยุดของการทะลวงคอคอดพลังเช่นนี้อันตรายเพียงใด เพียงแค่จิตสะดุดแม้แต่นิดเดียว ธาตุไฟเข้าแทรกย่อมเป็นจุดจบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ *‘เจ้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว...’* จื่อเวยส่งกระแสจิตตอบกลับ น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความกังวลที่พยายามเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน *‘การทะลวงด่านเซียนขั้นที่เก้า เหตุใดจึงต้องดึงจิตของข้าเข้าไปเกี่ยวโยงด้วย?’* *‘เพราะข้ามิอาจเดินบนเส้นทางนี้โดยปราศจากเงาของเจ้า’* ฉินเยี่ยตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่มั่นคงดุจขุนเขา *‘วิถีกระบี่ของข้าคือความโดดเดี่ยว แต่หัวใจของข้า... ปรารถนาไออุ่นจากเจ้า จื่อเวย จงปล่อยให้ลมปราณของเราหลอมรวมกัน ชักนำดาราจักรทั้งเก้าให้โคจรตามวิถีแห่งเต๋า!’* สิ้นคำประกาศิตนั้น ฉินเยี่ยไม่รอช้า เขาโคจรเคล็ดวิชากระบี่ไร้ลักษณ์ถึงขีดสุด พลังปราณสีครามเข้มพวยพุ่งออกจากร่าง ทะลวงทะะลานขึ้นสู่เพดานถ้ำจนหินผาสั่นสะเทือน ในขณะเดียวกัน ที่หอคอยเหมันต์เบื้องบน เซียนจื่อเวยพลพลอยสะท้านไปทั้งร่าง นางรู้ดีว่าปฏิเสธไม่ได้ และ... นางไม่ต้องการปฏิเสธ หญิงสาวหลับตาลง ยอมเปิดประตูหัวใจและเส้นชีพจรปราณทั้งหมดให้สายลมแห่งจิตของชายหนุ่มไหล เกลือกกลั้วเข้าสู่ห้วงลึกแห่งพลังของตน วูบ! คลื่นพลังอัคคีและเหมันต์ปะทะกันอย่างรุนแรงในห้วงจิตสำนึก ความเย็นเยือกดั่งน้ำแข็งพันปีของจื่อเวยเข้าหักล้างกับความร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงแห่งวิถีกระบี่ของฉินเยี่ย ความเจ็บปวดราชาถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แผ่ซ่านไปทั่วสรรพang ทั้งสองต่างกัดฟันอดกลั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก แต่ไม่มีใครยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว มือทั้งสองข้างที่ประสานกันผ่านห้วงมิติแห่งจิต บีบกระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆ ถ่ายทอดความเชื่อใจ พลังใจ และความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยายด้วยคำพูดใดในใต้หล้า *“จื่อเวย... เชื่อใจข้า”* *“ข้าฝากวิญญาณไว้ในมือเจ้าแล้ว ฉินเยี่ย”* ท่ามกลางพายุพลังปราณที่หมุนวนราวกับมหาสمุทร์คลั่ง ภาพอดีตอันรวดร้าว ภาพการสูญเสียอาจารย์ ภาพวันเวลาอันโดดเดี่ยวในยุทธภพ และภาพรอยยิ้มอันหายากยิ่งของนางเซียนผู้เย็นชา ต่างไหลผ่านเข้ามาในห้วงความคิดราวกับภาพฉายภาพยนตร์ ฉินเยี่ยคำรามในลำคอ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้น รัศมีกระบี่รอบกายระเบิดออกเป็นประกายแสงเจิดจ้า แผ่ขยายอาณาเขตออกไปนับร้อยลี้ ยอดเขาหิมะทั้งลูกสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น พลังปราณของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์แบบ! กำแพงขอบเขตที่ขวางกั้นมาเนิ่นนานกำลังจะพังทลายลงในชั่วพริบตา! ทว่า... ในวินาทีที่เส้นแบ่งเขตระหว่างความเป็นมนุษย์และเซียนกำลังจะถูกก้าวข้าม บรรยากาศโดยรอบกลับเย็นยะเยือกจนถึงขั้วกระดูกดำ เสียงหัวเราะเยียบเย็นอันน่าสะพรึงกลัวดังแว่วมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง พร้อมกับกลิ่นอายโลหิตที่พวยพุ่งขึ้นมากลบกลิ่นไอเหมันต์จนหมดสิ้น *“ฮ่าๆๆ... ช่างเป็นการหลอมรวมพลังที่งดงามยิ่งนัก ฉินเยี่ย เจ้าเด็กโง่ คิดหรือว่าการทะลวงด่านครั้งนี้ จะมีเพียงเจ้ากับนางเซียนผู้นี้เท่านั้นที่รู้?”* ร่างของบุรุษชุดดำสนิทผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียงที่ปากทางเข้าถ้ำศิลา ในมือของมันถือกระบี่โลหิตที่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับวิญญาณนับล้านตน! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันมรสุมอักษรมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ