เงามืดจากหุบเขามาร

"อาจารย์...?" เสียงครางต่ำเล็ดลอดผ่านไรฟันของฉินเยี่ย ราวกับเสียงกระซิบที่ถูกบดขยี้ด้วยความเจ็บปวดและแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า ลมหายใจของเขาติดขัดชั่วขณะ นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่หดแคบลงจนเหลือเพียงเท่ารูเข็ม เมื่อเงาร่างสีดำสนิทที่แผ่กลิ่นอายโลหิตและซากศพปรากฏขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของตำหนักเหมันต์ บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นเหน็บหนาวเสียดกระดูกยิ่งกว่าเดิม ไม่ใช่ความหนาวเย็นจากน้ำแข็งพันปีของหอคอยเหมันต์ หากแต่เป็นความเย็นยะเยือกของจิตสังหารที่ผ่านการคร่าชีวิตมานับไม่ถ้วน เงาร่างนั้นสวมหน้ากากกระดูกมารที่บิดเบี้ยว ดวงตาสสีแดงฉานลอดผ่านร่องหน้ากากจ้องมองมายังฉินเยี่ยราวกับพญาอินทรีย์มองเหยื่อในกรง "ฉินเยี่ย... เจ้ายังคงโง่เขลาและยึดติดอยู่กับอดีตเช่นเดิม" เสียงแหบพร่าดั่งเสียงโลหิตกระทบพื้นดังสะท้อนก้องในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของอาจารย์ที่ล่วงลับไปแล้ว แต่มันคือเสียงสะท้อนจากขุมนรกที่จงใจหยิบยืมความทรงจำอันเจ็บปวดที่สุดของเขามาเป็นอาวุธทิ่มแทงจิตใจ เซียนจื่อเวยที่ยืนอยู่เบื้องหลังในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะบริสุทธิ์ พลันขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเล็กน้อย รัศมีเซียนรอบกายสั่นสะท้อนอย่างรุนแรงจนเกล็ดน้ำแข็งรอบตำหนักแตกละเอียดเป็นผุยผง นางก้าวเท้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างระหงแผ่ไอเย็นเยือกแข็งที่สามารถแช่แข็งวิญญาณได้ทันที มือเรียวดุจหยกขาวเอื้อมไปจับด้ามกระบี่เซียนที่เหน็บอยู่ข้างเอว แววตาคู่สวยฉายแววสังหารอันเด็ดเดี่ยว "มารชั่วช้าจากที่ใด กล้าดียังไงถึงบังa อาจหาญก้าวเข้ามาในอาณาเขตเหมันต์นิรันดร์ของข้า!" น้ำเสียงของนางเยือกเย็นและทรงพลังดั่งระฆังทองคำที่สั่นสะเทือนฟ้าดิน มันไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความรังเกียจเดียดฉันท์ต่อสิ่งสกปรกที่กล้าเหยียบย่างเข้ามาในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ เงาร่างสวมหน้ากากมารหัวเราะเยาะในลำคอ เสียงนั้นเสียดแก้วหูจนฉินเยี่ยต้องยกมือขึ้นกดกระบี่ที่ข้างเอวไว้แน่น ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์เริ่มหมุนวนอยู่ในตันtian (จุดตันเถียน) ส่งเสียงคำรามฮึ่มฮั่มดั่งพายุFEIที่รอวันปะทุ "เซียนจื่อเวย... เจ้าคิดว่าค่ายกลเหมันต์พันปีจะปกป้องพวกเจ้าได้ตลอดไปหรือ? หุบเขามารหาได้สนใจความเป็นความตายของมดปลวกเช่นพวกเจ้าไม่ สิ่งที่พวกเราต้องการ... คือวิชากระบี่ไร้ลักษณ์ที่ซ่อนอยู่ในร่างของไอ้เด็กเหลือขอนี่ต่างหาก!" สิ้นคำพูด เงาร่างนั้นก็สลายกลายเป็นกลุ่มหมอกโลหิตสีดำทะมึน พุ่งเข้าใส่ฉินเยี่ยด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้าแลบ ปราณมารพวยพุ่งออกมาเป็นรูปหัวกะโหลกนับร้อยตัว ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ฉินเยี่ยไม่แม้แต่จะกะพริบตา สัญชาตญาณดิบของจอมยุทธ์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนตื่นตัวถึงขีดสุด ในเสี้ยววินาทีที่ความเป็นความตายทาบทับ ร่างของเขากลายเป็นภาพติดตา กระบี่ไร้ลักษณ์ถูกชักออกจากฝักด้วยประกายแสงสีเงินยวงที่สว่างวาบดั่งดาราตก *ฉ랭!* เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกส่งผลให้พื้นศิลาสีขาวของตำหนักแตกสลายเป็นวงกว้าง ฉินเยี่ยไถลถอยหลังไปสามก้าว รอยเท้าแต่ละก้าวลึกลงไปในเนื้อหินครึ่งนิ้ว เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของเขา แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความทะนงตน "วิชามารเดรัจฉาน... มีดีแค่นี้เองหรือ?" ฉินเยี่ยแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ปราณกระบี่ในร่างระเบิดออกอย่างไร้ความปรานี เคล็ดวิชาที่ร่ำเรียนมาผสานเข้ากับความแค้นในอดีต หลอมรวมเป็นกระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุด "กระบวนท่าที่หนึ่ง... เหมันต์ล้างปฐพี!" กระบี่ในมือของฉินเยี่ยไม่อาจมองเห็นรูปร่างที่แท้จริงได้อีกต่อไป เพราะมันถูกห่อหุ้มด้วยคลื่นกระบี่โปร่งแสงที่ตัดผ่านทุกสรรพสิ่ง แม้แต่มิติอากาศยังปริแตกเป็นรอยร้าว ทว่าในจังหวะที่คมกระบี่กำลังจะกวาดล้างกลุ่มหมอกโลหิตให้สูญสลาย ฉับพลันนั้นเอง... เงาร่างของเซียนจื่อเวยก็พุ่งเข้ามาแทรกกลาง นางสะบัดแขนเสื้อ มือเรียววาดออกเป็นวงกลม อักขระเซียนโบราณนับพันตัวเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้าหลอมรวมเป็นโล่ปะทะกับพลังมารที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง *ตูมมม!* แรงระเบิดทำให้ทั้งฉินเยี่ยและเซียนจื่อเวยต้องถอยหลังไปคนละก้าว ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉินเยี่ยต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือการที่หมอกโลหิตไม่ได้สลายไป แต่กลับรวมตัวกันเป็นร่างของชายชราหลังค่อมคนหนึ่ง ผู้ซึ่งสวมชุดคลุมขาดวิ่น ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกไฟเผาจนอัปลักษณ์ ชายชราผู้นั้นไม่ได้มองเซียนจื่อเวย นัยน์ตาฝ้าฟางของเขากลับจ้องตรงมาที่ฉินเยี่ยด้วยรอยยิ้มอันน่าสยดสยอง ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของจอมยุทธ์หนุ่มแทบหยุดเต้น "ศิษย์รัก... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า อาจารย์ของเจ้าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ