จื่อเวยถูกจองจำ

เศษเสี้ยวโลหิตหยดลงบนพื้นศิลาหยกขาว เกิดเสียงดัง "ติ๋ง" กังวานบาดแก้วหู ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่วาระสุดท้ายของความตาย กลิ่นอายมรณะแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณค่ายกลดารา ท้องนภามืดครึ้มไร้ซึ่งแสงดาว มีเพียงกลุ่มควันสีชาดที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่นขนาดมหึมา กดทับร่างของคนทั้งสองจนกระดูกข้อต่อส่งเสียงลั่นกรอบ ฉินเยี่ยกัดฟันแน่นจนโลหิตสีแดงฉานซึมผ่านมุมปาก "ฉินเยี่ย... เจ้าคิดว่าการก้าวข้ามด่านนี้จะทำให้เจ้ารอดพ้นจากเงื้อมมือของสำนักเงาโลหิตได้งั้นหรือ?" เสียงแหบพร่าดั่งมาจากขุมนรกดังขึ้นเสียดแทงประสาท พร้อมกับที่เงาร่างในชุดคลุมทมิฬยกเคียวมหึมาขึ้นชี้ตรงมายังพวกเขา พลังกดดันระดับหลอมรวมวิญญาณแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง บีบอัดห้วงอากาศจนบิดเบี้ยวเป็นรอยแยกสีดำสนิท "สิบปีที่ตามล่า เจ้าเป็นเพียงเหยื่อ... และบัดนี้ ได้เวลาเก็บเกี่ยววิญญาณแล้ว!" ฉินเยี่ยไม่เอ่ยคำใด ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่จ้องมองไปยังร่างของเงาทมิฬเบื้องหน้า มือขวาที่กุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์สั่นเทาเล็กน้อย หาใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะเพลิงโทสะที่ลุกโชนอยู่ในอกจนถึงขีดสุด เขาคือนักกระบี่ผู้ทะนงตน ปลายทางวิถีกระบี่ของเขาคือการฝืนลิขิตฟ้าดิน ไฉนเลยจะยอมก้มหัวให้สุนัขรับใช้แห่งสำนักเงาโลหิต ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะแผדพุ่งพลังปราณกระบี่ทะลวงค่ายกล แสงดาราเจิดจ้าสายหนึ่งก็พุ่งลงมาจากฟากฟ้า ราวกับกรงขังมรกตที่ถูกสร้างขึ้นจากเสาหลักสวรรค์เจ็ดต้น *เปรี้ยง!* "อึก..." เซียนจื่อเวยครางแผ่วเบา ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะท้อนแสงประกายมุกทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น บาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่จากการปะทะก่อนหน้าทำให้เลือดสีแดงตัดกับชุดขาวจนน่ากลัว ปราณเหมันต์นิรันดร์ที่เคยแผ่ความเย็นเยียบปกป้องนาง บัดนี้กลับถูกกดทับด้วยค่ายกลดาราจนแทบมอดดับ "จื่อเวย!" ฉินเยี่ยแผดเสียงคำรามลั่น พลังปราณทั่วร่างระเบิดออกราวกับภูเขาไฟระเบิด เขาพุ่งทะยานเข้าไปหมายจะประคองร่างนาง "อย่าเข้ามา... ฉินเยี่ย!" เสียงหวานเอ่ยห้ามอย่างเด็ดขาด แม้ใบหน้านางจะซีดเซียวไร้สีเลือด แต่แววตายังคงมีความเย่อหยิ่งดั่งเซียนผู้สูงส่ง "นี่คือ 'ค่ายกลกักดาราเจ็ดทิศ' เป้าหมายของมันไม่ใช่เจ้า... แต่คือพลังเหมันต์ในตัวข้า" สิ้นคำพูดของนาง เสาแสงดาราทั้งเจ็ดก็พุ่งทะยานขึ้นจากพื้น ล้อมรอบร่างของจื่อเวยไว้ตรงกลาง อักขระโบราณนับหมื่นตัวลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ก่อนจะพุ่งเข้าสู่ร่างของนางราวกับลูกศรนับพันดอก "อาร์...!" เซียนจื่อเวยส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดล้ำลึก พลังปราณในตันtian (จุดตันเถียน) ของนางปั่นป่วนอย่างรุนแรง เส้นชีพจรทั่วร่างถูกตรึงด้วยโซ่ตรวนแห่งดาราจักร นางพยายามรวบรวมจิตใจโคจรเคล็ดวิชาเหมันต์นิรันดร์เพื่อต่อต้าน ทว่า ยิ่งขัดขืน ค่ายกลยิ่งรัดแน่นขึ้น ปราณดาราแผดเผาพลังชีวิตของนางทีละน้อย ราวกับเอาน้ำแข็งพันปีไปย่างบนกองไฟ "ฮ่าๆๆๆ นังเซียนผู้เย็นชา เจ้าเคยเหยียบย่ำสาวกสำนักเงาโลหิตของเราไว้เท่าไหร่ บัดนี้จงลิ้มรสชาติของการถูกจองจำในค่ายกลดาราดูบ้าง!" เงาทมิฬหัวเราะลั่นอย่างสะใจ เคียวในมือหมุนวนสร้างพายุโลหิตปิดกั้นเส้นทางถอยร่นทั้งหมด ฉินเยี่ยยืนนิ่งอยู่เบื้องนอกค่ายกล ร่างกายของเขาสั่นสะท้อน สายตาที่มองไปยังหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจในยามนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสำนึกในความไร้พลัง ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนซ้อนทับเข้ามาในห้วงความคิด—ภาพที่อาจารย์ของเขาต้องดับสูญไปต่อหน้าต่อตาโดยที่เขาไม่สามารถปกป้องสิ่งใดไว้ได้เลย และบัดนี้คนที่เขารักที่สุดกำลังจะถูกพรากไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง? *ไม่... ข้าไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด!* ดวงตาของฉินเยี่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายปลดปล่อยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนห้วงอากาศรอบตัวเกิดรอยร้าว เสียงกระบี่ในฝักส่งเสียงร้องคำรามดังก้องราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังตื่นจากการหลับใหล "ฉินเยี่ย... ถอยไป..." จื่อเวยเงยหน้าขึ้นมองเขา หยดน้ำตาใสไหลรินอาบแก้มคู่สวย แต่มันกลับกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงสู่พื้นก่อนจะสัมผัสถึงผิว "ค่ายกลนี้... ผูกพันธะกับจิตวิญญาณของข้า หากเจ้าฝืนทำลายมันจากภายนอก แรงสะท้อนจะบดขยี้วิญญาณของเจ้าให้แตกสลายไปด้วย..." "ต่อให้วิญญาณของข้าต้องแตกสลายเป็นจุล... ข้าก็ไม่มีวันยอมยืนดูเจ้าถูกจองจำอยู่ที่นี่!" ฉินเยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดเดี่ยว ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยความทะนงตน เขาไม่ได้มองนางเป็นเพียงสตรีที่ต้องปกป้อง แต่นางคือจิตวิญญาณ คือครึ่งหนึ่งของวิถีกระบี่ที่เขาเพียรพยายามบำเพ็ญมาตลอดชีวิต เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง มือข้างหนึ่งเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์แน่น "วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์... กระบวนท่าที่หนึ่งร้อยเจ็ด: ตัดสิ้นดารา!" สิ้นเสียงคำราม ฉินเยี่ยชักกระบี่ออกจากฝัก! ประกายแสงกระบี่เจิดจ้าเสียดแทงฟ้าดิน พลังปราณที่บริสุทธิ์และทรงพลังถึงขีดสุดพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกม่านเมฆสีชาดจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ แรงกดดันของค่ายกลดาราถูกพลังกระบี่เข้าปะทะจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหุบเขา เงาทมิฬผู้ควบคุมค่ายกลสีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มันไม่คาดคิดว่าจอมยุทธ์หนุ่มผู้นี้จะมีพลังกล้าแข็งถึงเพียงนี้ แม้แต่ค่ายกลดาราเจ็ดทิศยังสั่นคลอนอย่างรุนแรง "คิดจะทำลายค่ายกลเรอะ ฝันไปเถอะ!" เงาทมิฬแผดเสียงกรีดร้อง มันสะบัดมือซัดแผ่นยันต์โลหิตนับร้อยแผ่นพุ่งเข้าเสริมพลังให้แก่เสาแสงดารา ทันใดนั้น ร่างของเซียนจื่อเวยที่อยู่ใจกลางค่ายกลก็กระอักเลือดคำใหญ่สดๆ ออกมา ปราณเหมันต์ในร่างแตกซ่าน โซ่ตรวนดาราพุ่งรัดแน่นยิ่งกว่าเดิมจนผิวเนื้อของนางปริแตก "อ๊ากกก!" "จื่อเวย!" ฉินเยี่ยหัวใจแทบสลาย พลังกระบี่ในมือชะงักไปชั่วเสี้ยวลมหายใจ ความลังเลเพียงชั่วพริบตาทำให้พลังสะท้อนกลับซัดเข้าใส่ร่างของเขาเต็มรัก *อึก!* ฉินเยี่ยกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว กระอักโลหิตออกมาคำโต ร่างกายโซเซเกือบทรุดลงกับพื้น แต่เขายังคงใช้ปลายกระบี่ค้ำยันพื้นดินไว้ สายตายังคงจับจ้องไปที่หญิงสาวด้วยความห่วงหาอาทร ในขณะที่สถานการณ์กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย จู่ๆ ห้วงมิติเบื้องบนค่ายกลดาราก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เสียงคำรามดังกึกก้องราวกับเสียงคำรามของมังกรบรรพกาลดังทะลุผ่านม่านเมฆลงมา เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีทองอร่าม ปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบเหนือค่ายกลดาราโดยที่ไม่มีใครทันรู้ตัว มือข้างหนึ่งถือกระบี่โบราณที่สลักลวดลายสุริยันจันทรา แววตาคมปลาบดุจพญาอินทรีทอดมองลงมาเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง "หึ... สำนักเงาโลหิตช่างกล้าดีนัก กล้ามาลอบกัดถึงอาณาเขตของสำนักกระบี่สวรรค์เช่นนี้เชียวหรือ?" ฉินเยี่ยและเงาทมิฬเบิกตาโพรงขึ้นพร้อมกันเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังกดดันระดับทะลวงขอบเขตเซียนที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้มาใหม่ผู้นั้น! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาและวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ