ความลับในเรือนพัก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนคละคลุ้งไปทั่วเรือนพักหลังน้อย แม้ภายนอกพายุจะสงบลงแล้ว ทว่าภายในห้องนอนกลับยังคงหลงเหลือระลอกคลื่นแห่งความตึงเครียดที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างยิ่ง "ดูท่า... ข้าจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของพวกเจ้าสินะ, น้องสาวตัวดี?" หลินเฟยหรงไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอนิ่งค้างมือที่กำลังถือผ้าชุบน้ำอุ่นอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มเยาะหยันบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป ความเย่อหยิ่งในอดีตถูกขัดเกลาจนกลายเป็นความสุขุมลุ่มลึก ดวงตากลมโตคู่สวยหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว ร่างสูงโปรดปรานของ "หลินซūเยี่ยน" พี่ชายต่างมารดาผู้เหี้ยมเกี้ยมและจมปลักอยู่กับความโลภก้าวล่วงเข้ามาในเขตเรือนพักด้วยรองเท้าบูทเปื้อนโคลน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับสุนัขป่าที่กำลังสำรวจถ้ำเหยื่อ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าคมสันที่ถอดแบบความเจ้าเล่ห์มาจากบิดาไม่มีผิดเพี้ยน "พี่ใหญ่... ดึกดื่นปานนี้ ลมพัดหอบท่านมาไกลถึงชายแดนกันดารเช่นนี้ คงไม่ใช่เพราะคิดถึงน้องสาวคนนี้หกระมังคะ?" เฟยหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสลมหนาวที่พร้อมเชือดเฉือนทุกเมื่อ ฉินอวี้ที่นอนพิงหัวเตียงอยู่ รีบขยับกายแม้บาดแผลที่หัวไหล่จะยังคงส่งความเจ็บแปลบแล่นริ้ว เขาดึงตัวภรรยามาไว้ด้านหลังสัญชาตญาณนักรบตื่นตัวเต็มพิกัด ดวงตาคมปลาบจ้องเขม็งไปยังผู้มาเยือนราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมกระโจนขย้ำคอหอยผู้บุกรุก "ที่นี่ไม่ใช่ตระกูลหลิน ถ้าท่านมาเพื่อหาเรื่อง... เกรงว่าประตูทางออกจะต้อนรับท่านเร็วกว่าที่คิด" ซูเยี่ยนหัวเราะหึๆ ในลำคอ สายตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองสภาพทรุดโทรมของเรือนพัก ก่อนจะหยุดนิ่งที่รอยเปื้อนเลือดบนผ้าห่มและอ่างน้ำอุ่น "โอ๊ะๆ น้องเขย ใจเย็นก่อนสิ ข้าแค่มารเยี่ยมเยียนตามประสาญาติสนิท... อีกอย่าง ข้าได้ข่าวว่ากิจการแปลงเกษตรและการทำปุ๋ยสูตรลับของพวกเจ้ากำลังไปได้สวยนี่นา คนตระกูลหลินเรา... ไม่เคยใจร้ายกับคนในครอบครัวหรอกนะ หากเจ้าสองคนยอมมอบสิทธิ์การถือครองที่ดินและสูตรลับนั้นให้ข้าแต่โดยดี ข้าอาจจะเมตตาช่วยพูด ‑ล‑ พูดกับท่านพ่อให้ยกโทษเรื่องที่พวกเจ้าหนีตามกันมาก็ได้" ความโลภฉายชัดในแววตาของซูเยี่ยน มันไม่ใช่การมาเยี่ยมเยียน แต่มันคือการปล้นชิงในคราบนักบุญ เฟยหรงแค่นหัวเราะเบาๆ เธอค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังของฉินอวี้ มือเรียวบางวางผ้าลงในอ่างน้ำอย่างนุ่มนวล ทว่าเสียงกระทบของผิวน้ำกลับดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน "ยกโทษหรือคะ?" เฟยหรงทวนคำ น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือก "ท่านพี่... ท่านคงจำผิดแล้วกระมัง คนที่ควรคุกเข่าขอขมา ไม่ใช่พวกเรา... แต่เป็นพวกท่านที่สูบเลือดสูบเนื้อตระกูลหลินจนแทบไม่เหลือซากต่างหาก เลิกเล่นละครตบตาแล้วไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน" ซูเยี่ยนหุบยิ้มทันที แววตาฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง "นังตัวดี ปากคอเราะร้ายขึ้นนะเจ้าคะ! คิดว่ามีไอ้สุนัขรับใช้คนนี้คอยปกป้องแล้วจะปีกกล้าขาแข็งได้งั้นรึ?" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดขาด ฉินอวี้ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้บาดแผลจะทำให้ใบหน้าคมคายซีดเซียว แต่รัศมีกดดันของอดีตองครักษ์ผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนกลับแผ่ซ่านออกมาจนซูเยี่ยนถึงกับชะงักถอยหลังไปครึ่งก้าว ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เฟยหรงกลับยกมือขึ้นห้ามสามีไว้ เธอยิ้ม... รอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกกุหลาบอาบยาพิษ "ถ้าท่านอยากได้มันนัก..." เฟยหรงก้าวเข้าไปใกล้ซูเยี่ยนทีละน้อย กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรป่าลอยวนรอบกายเธอ "พรุ่งนี้เช้า... เชิญท่านไปที่ตลาดกลางหมู่บ้านด้วยตนเองสิคะ แล้วท่านจะได้เห็นกับตาว่า... สิ่งที่ท่านอยากได้นักหนา มันมีค่ามหาศาลแค่ไหน... และมันไม่มีวันเป็นของคนตระกูลหลินอย่างพวกท่านแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว" ซูเยี่ยนหรี่ตามองน้องสาวต่างมารดาอย่างไม่ไว้วางใจ "เจ้าเล่นตุกติกอะไรอีก?" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" เฟยหรงเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาระยิบระยับด้วยความมั่นใจที่เหนือกว่า "แค่จะแสดงให้ดูว่า... คนที่พวกท่านเคยเหยียบย่ำอย่างไร้ค่า บัดนี้เขาสามารถสร้างอาณาจักรด้วยมือเปล่าได้อย่างไร และในทางกลับกัน... สุนัขที่วิ่งตามกลิ่นเงินอย่างพวกท่าน จะต้องชดใช้ด้วยอะไรบ้าง" ซูเยี่ยนกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ สะบัดชายเสื้อแล้วหันหลังเดินกระแทกเท้าออกไปจากเรือนพัก พร้อมกับเสียงทิ้งท้ายที่ลอดไรฟัน "ดี! งั้นพรุ่งนี้เช้า ข้าจะไปรอรับของขวัญจากพวกเจ้าที่ตลาด!" ปัง! ประตูไม้ถูกกระแทกปิดลงอย่างแรงจนฝุ่นตลบ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องนอนอีกครั้ง ฉินอวี้ถอนหายใจยาว พลางดึงร่างบางของภรรหาเข้าสู่อ้อมกอดอย่างทะนุถนอม "เจ้าไม่ควรยั่วโมโหมันต่อหน้าตรงๆ แบบนั้น อันตรายเกินไป" เฟยหรงซบหน้าลงกับอกแกร่ง สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่มั่นคงและหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น เธอยิ้มบางๆ พลางส่ายหัวเบาๆ "ข้าไม่ได้ยั่วโมโหค่ะท่านพี่... ข้าแค่กำลังเปิดฉากต้อนรับแขกไม่速เชิญ... สู่หลุมพรางที่พวกมันขุดไว้เองต่างหาก" ภายใต้แสงตะเกียงริบหรี่ เฟยหรงบรรจงใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดรอยแผลตามกรอบหน้าและหัวไหล่ของฉินอวี้อย่างพิถีพิถัน ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความละเมียดละマイที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเด็ดเดี่ยว แผลฉีกขาดเริ่มได้รับการดูแลอย่างดี สมุนไพรสมานแผลกลิ่นหอมละมุนถูกทาลงบนผิวเนื้ออย่างเบามือ ความอบอุ่นในห้องพักหลังน้อยช่างตัดกับความหนาวเหน็บภายนอกอย่างสิ้นเชิง รสชาติของชีวิตคู่ที่ร่วมสุขร่วมทุกข์กำลังเบ่งบานอย่างงดงาม ทว่า... ในยามวิกาลที่ความมืดปกคลุม ท่ามกลางความเงียบสงบก่อนรุ่งอรุณ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเงาดำหลายสายกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมเรือนพักของพวกเขาเอาไว้โดยที่ทั้งสองยังไม่ทันรู้ตัว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความเด็ดเดี่ยวและหัวใจที่งดงามของหลินเฟยหรงนะคะ!