ตลาดนัดการค้า

เสียงโลหะกระทบกันดัง “เคร้ง” สนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความมืดมิดก่อนแสงแรกแห่งวันจะมาเยือน เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระฆังใดๆ หลินเฟยหรงดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงไม้ไผ่ด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคม ดวงตากลมโตเป็นประกายวาวโรจน์ขึ้นในความมืด นางไม่มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากประสบการณ์ชีวิตในอดีต มือหนาหยาบกร้านของฉินอวี้คว้าดาบยาวข้างหมอนไว้มั่น ร่างสูงใหญ่ในชุดนอนกระชับกายพุ่งตัวมาขวางหน้าภรรยาไว้โดยอัตโนมัติ กล้ามเนื้อทุกมัดตึงเกร็งเตรียมพร้อมรับมือ การกระทำอันเด็ดเดี่ยวและมั่นคงนี้ทำให้หัวใจของเฟยหรงอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ทว่าริมฝีปากบางกลับยกยิ้มเยาะขึ้นเล็กน้อย “ดูท่า... แขกยามวิกาลกลุ่มนี้คงอดทนรอให้ถึงเวลาเปิดตลาดนัดการค้าพรุ่งนี้ไม่ไหวเสียแล้วกระมังคะ” เฟยหรงเอ่ยกระซิบเสียงเบา น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความคมกริบ “ข้าจะออกไปจัดการเอง เจ้าอยู่หลังฉากนี้ ห้ามออกไปเด็ดขาด” ฉินอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง ดวงตาคมกราบกรานมองสำรวจภรรยาด้วยความห่วงใยระคนดุดัน “ท่านพี่คิดว่าข้าเป็นสตรีอ่อนแอที่รอให้สามีปกป้องฝ่ายเดียวหรือคะ?” เฟยหรงเอื้อมมือเรียวไปแตะที่แขนแกร่งของสามีเบาๆ “พวกมันมาเพื่อทำลายอาณาจักรเกษตรที่เราเพิ่งสร้างขึ้นมาหยาดเหงื่อแรงกาย... คนพวกนี้สมควรได้รับบทเรียนที่ไม่มีวันลืมต่างหากล่ะคะ” ทันใดนั้น ประตูไม้เรือนพักก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยพละกำลังมหาศาล ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์นับสิบคนในชุดดำโพกผ้าปิดบังใบหน้า ถืออาวุธครบมือพรูเข้ามาในห้องอย่างป่าเถื่อน “จับตัวนังตัวแสบกับไอ้สวะนี่ไว้! นายท่านสั่งมาว่าข้าวของทั้งหมดในแปลงเกษตรและสูตรลับสินค้าต้องเป็นของตระกูลเรา!” เสียงแหบพร่าของหัวหน้าโจรตะโกนก้อง ฉินอวี้ไม่รอให้พวกมันได้ตั้งตัว ร่างสูงพุ่งทะยานออกไปราวกับพยัคฆ์ร้าย ดาบในมือวาดผ่านความมืดเป็นประกายแสงวับวาว เพียงพริบตาเดียว เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดก็ดังระเบิดขึ้น พร้อมกับร่างของโจรสามคนที่กระเด็นทะลุกำแพงออกไปนอนกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ทว่า เฟยหรงไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ นางสะบัดข้อมือโปรยผงสีขาวละเอียดนวลราวกับแป้งทาหน้าออกไปในอากาศอย่างเงียบเชียบ ผงสมุนไพรฤทธิ์ระงับประสาทและทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรงผสมเกสรดอกไม้พิษสูตรเฉพาะที่นางคิดค้นขึ้นเอง ทำปฏิกิริยากับลมหายใจของกลุ่มโจรที่บุกเข้ามาทันที “แค่กๆ! นี่มันกลิ่นอะไร... ทำไมขาข้าถึงไม่มีแรง...” โจรคนหนึ่งทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก เฟยหรงก้าวเดินออกมาจากเงาดื้อมืด รอยยิ้มบนใบหน้าช่างงดงามราวกับเทพเซียน แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวยมทูต นางกวาดสายตามองพวกมันด้วยท่าทีสง่างาม “ยินดีต้อนรับสู่เรือนพักของตระกูลฉินค่ะ... น่าเสียดายจริงๆ ที่พวกท่านไม่ได้เรียนรู้มารยาทในการมาเยี่ยมเยียนยามวิกาลจากบุพการีมาบ้างเลย” ฉินอวี้กวาดล้างที่เหลือจนราบคาบในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ร่างของเหล่าโจรนับสิบนอนโอโอดครวญระเกะระกะเต็มพื้นเรือน สภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก “จัดการพวกมันอย่างไรดีล่ะคะ ท่านพี่?” เฟยหรงหันไปถามสามีด้วยน้ำเสียงหวานหยด แต่แววตากลับซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้เต็มเปี่ยม “ส่งตัวไปให้ทางการ... พร้อมกับหลักฐานบัญชีการค้าที่พวกมันแอบอ้างข่มขู่ชาวบ้านด้วยดีไหม?” ฉินอวี้เสนอพลางโอบเอวบางของภรรยาเข้ามาแนบชิด สายตาที่มองนางเต็มไปด้วยความหลงใหลและภาคภูมิใจ “ไม่รีบร้อนขนาดนั้นหรอกค่ะ...” เฟยหรงยิ้มละไม “พรุ่งนี้เป็นวันเปิดตลาดนัดการค้าครั้งแรกในรอบปี... เราควรใช้พวกมันเป็น ‘พรีเซ็นเตอร์’ โปรโมทสินค้าล็อตแรกของเราให้ชาวเมืองได้เห็นประสิทธิภาพของสินค้าตระกูลฉินเสียหน่อยดีกว่านะคะ” แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณสาดส่องลงมาทาบทับผืนดินในที่สุด ขับเน้นให้เห็นภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจของอาณาจักรเกษตรที่กำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดด แปลงผักเขียวขจีทอดยาวสุดสายตา ผลไม้ฉ่ำน้ำส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนไปทั่วทิศทาง และที่สำคัญที่สุดคือ สินค้าเกษตรแปรรูปสูตรพิเศษของหลินเฟยหรง ทั้งชาสมุนไพรบำรุงกำลัง แยมผลไม้เนื้อเนียน และแป้งบำรุงผิวพรรณ ถูกจัดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ณ แผงลอยกลางตลาดนัดประจำเมือง ข่าวลือเรื่องความอัศจรรย์ของสินค้าตระกูลฉินแพร่สะพัดไปราวกับไฟลามทุ่ง ตั้งแต่เช้าตรู่ เหล่าพ่อค้าแม่ขายรายใหญ่ ขุนนางท้องถิ่น รวมถึงชาวบ้านนับร้อยชีวิตต่างเบียดเสียดกันเข้ามามุงดูสินค้าจนแน่นขนัด ทุกคนต่างแย่งชิงกันหยิบจับและส่งเสียงฮือฮาด้วยความทึ่งในคุณภาพที่เหนือกว่าสินค้าทั่วไปในท้องตลาดหลายเท่าตัว “นี่คือ ‘ชาโสมหิมะ’ ที่ช่วยปรับสมดุลธาตุในร่างกาย ดื่มเพียงจอกเดียว ร่างกายจะกระปรี้กระเป่าตลอดทั้งวันค่ะ... ส่วนกระปุกนี้คือ ‘แยมผลไม้ป่า’ ที่ผ่านกรรมวิธีหมักบ่มพิเศษ หวานละมุนลิ้นและช่วยบำรุงผิวพรรณ เหมาะสำหรับคุณหนูและฮูหยินทุกท่านนะคะ” เฟยหรงในชุดอาภรณ์เรียบง่ายแต่สง่างาม เอ่ยแนะนำสินค้าด้วยน้ำเสียงไพเราะน่าฟัง รอยยิ้มที่เป็นมิตรและความฉลาดเฉลียวในการเจรจาทำให้นางกลายเป็นจุดศูนย์กลางของสายตาทุกคู่ในตลาด “ข้าเอาชาโสมหิมะสิบห่อ! และแยมผลไม้นั่นอีกห้ากระปุก! เท่าไหร่ข้าก็จ่าย!” พ่อค้าคหบดีใหญ่คนหนึ่งรีบควักตั๋วเงินออกมาโบกสะบัดด้วยความกลัวว่าจะซื้อไม่ทันคนอื่น ยอดขายพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง สินค้าล็อตแรกที่เตรียมไว้สำหรับขายตลอดทั้งวัน กลับถูกกวาดเกลี้ยงจนหมดเกลี้ยงแผงภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง! เสียงนับเงินเหรียญกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งในกล่องไม้เป็นเพลงที่ไพเราะที่สุดสำหรับเฟยหรงในเวลานี้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคึกคักและเต็มไปด้วยความชื่น รถม้าหรูหราประดับตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลเก่าแก่ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ก็เคลื่อนตัวเข้ามาหยุดนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าแผงค้าของนาง ผ้าม่านสีทองถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและริษยาของแม่สามีเก่า พร้อมกับร่างของสตรีสูงศักดิ์ผู้เคยเหยียดหยามเฟยหรงอย่างไร้ความปรานีในอดีต ก้าวลงมาจากรถม้าด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง “นังตัวดี! กล้าดีอย่างไรถึงมาเปิดร้านค้าแข่งกับตระกูลเราแถมยังกวาดลูกคาดทั้งหมดไปคนเดียว!” เสียงแหลมสูงตวาดลั่นท่ามกลางความเงียบงันที่จู่ๆ ก็ปกคลุมตลาด เฟยหรงวางถุงเงินในมือลงช้าๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่สะกดคนทั้งตลาดให้อยู่ในความเงียบ “ยินดีต้อนรับท่านแม่... อ้อ ไม่สิ ต้องเรียกว่า ‘ฮูหยินผู้สูงศักดิ์’ ต่างหากล่ะคะ” เฟยหรงก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้รถม้าทีละก้าวอย่างมั่นคง “ท่านมาทันเวลาพอดีเลยค่ะ... เพราะสินค้าล็อตนี้ขายหมดเกลี้ยงไปตั้งแต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว... แต่ถ้าท่านสนใจอยากเป็น ‘ลูกค้ารายย่อย’ ต่อแถวซื้อของตระกูลฉินเหมือนชาวบ้านตาดำๆ เหล่านี้ล่ะก็... ข้าอาจจะเมตตา ‘ลดราคาพิเศษ’ ให้สักนิดหน่อย... ในฐานะที่ท่านเคยอบรมสั่งสอนข้ามาก็แล้วกันนะคะ” สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงจนแทบหยุดหายใจ เมื่อฉินอวี้ก้าวออกมายืนเคียงข้างภรรยา ดาบในมือส่งเสียงคำรามเบาๆ พร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่แผ่ซ่านออกมาคุกคามจนผู้คนรอบข้างต้องถอยร่นด้วยความหวาดผวา (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของกุหลาบหนามเงินด้วยดีเสมอมานะคะ)