เสียงสะท้อนจากอดีต

"สัญญาถือครองที่ดินอย่างนั้นหรือเจ้าคะ... น่าขันเสียจริง พี่รองหลิน ท่านเอาสิทธิ์อันใดมาทวงถามของสิ่งนี้จากบ้านสามีของข้า" น้ำเสียงของหลินเฟยหรงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสลมหนาวที่เยือกเย็นจนคนฟังต้องสะท้าน นางไม่ได้ลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ ปลายเรียวนิ้วยังคงบรรจงคัดแยกเมล็ดพันธุ์สมุนไพรตากแห้งลงในตะกร้าไม้ไผ่สานอย่างใจเย็น ท่าทีที่สงบนิ่งและไม่สะท้านสะเทือนต่อคำขู่ ยิ่งทำให้หลินต้าเฉิง ผู้เป็นพี่ชายรองที่อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางข้ามอำเภอมาถึงชายป่า รู้สึกราวกับถูกตบหน้ากลางสาธารณชน "เฟยหรง! เจ้าอย่าได้สามหามให้มันมากนักนะ!" หลินต้าเฉิงหน้าดำคร่ำเครียด ฝ่ามือหนาตบลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ จนถ้วยน้ำชาสั่นไหว "ข่าวลือในเมืองหลวงเขาพูดกันหนาหูแล้วว่า เจ้าถูกขับไล่ออกจากตระกูลเพราะทำเรื่องงามหน้า แอบลักลอบพบชู้แถมยังผลาญเงินทองจนตระกูลหลินเสื่อมเสียชื่อเสียง! ที่ดินผืนนี้... ก็เป็นแค่เศษทานที่พวกท่านเขี่ยทิ้งให้ นึกหรือว่าคนอย่างเจ้าจะพลิกฟื้นผืนดินแห้งแล้งนี่ขึ้นมาได้จริงๆ ถ้าไม่อยากให้อับอายขายขี้หน้าไปมากกว่านี้ ก็ส่งโฉนดมาให้ข้าตรวจสอบเสียดีๆ หรือไม่ก็... แบ่งผลผลิตและเงินทองที่พวกเจ้าซ่อนไว้มาซะ!" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด ฉินอวี้ที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องมาตลอด ค่อยๆ ก้าวเท้าออกมายืนบังร่างเพรียวบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง แผ่นหลังกว้างใหญ่ราภูผาและดวงตาคมกริบที่จ้องมองมา ทำให้หลินต้าเฉิงถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอโดยไม่รู้ตัว แม้ฉินอวี้จะไม่ได้เอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาสักแอะ แต่รัศมีความกดดันจากชายผู้เคยผ่านสนามรบและชีวิตค่ายทหารมาอย่างโชกโชน ก็เพียงพอที่จะทำให้คนใจเสาะอย่างพี่รองหลินต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ที่ดินผืนนี้ถูกทำสัญญาซื้อขายอย่างถูกต้องตามกฎหมายด้วยหยาดเหงื่อของข้า" ฉินอวี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวานหนักแน่น "และภรรยาของข้า... ตอนนี้คือนายหญิงแห่งบ้านหลังนี้ ผู้ใดจะกล้าแตะต้องนาง ต้องผ่านศพข้าไปก่อน" หลินเฟยหรงเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของสามี หัวใจที่เคยด้านชาและหวาดระแวงในอดีตชาติ บัดนี้กลับถูกความอบอุ่นสายหนึ่งซาบซ่านเข้ามาจนเอ่อ ล้น นางรู้ดีว่าข่าวลือในเมืองหลวงที่พี่รองนำมาขู่ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือเงาอดีตที่ตามหลอกหลอน และพวกมัน... สกุลหลินสายหลัก คงไม่ยอมปล่อยให้นางอยู่อย่างสงบสุขเป็นแน่ "พี่รองหลิน ท่านบอกว่าข้าผลาญเงินและทำเรื่องงามหน้าสินะคะ?" เฟยหรงแย้มยิ้มเยียบเย็น รอยยิ้มที่งดงามแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "แต่ท่านคงลืมไปแล้วกระมังว่า... คนที่กุมความลับเรื่องบัญชีลับของตระกูลหลินเมื่อสามปีก่อน คือใครกันแน่?" สีหน้าของหลินต้าเฉิงเปลี่ยนสีทันที รอยเลือดบนใบหน้าเผือดซีดลงจนขาวโพลน "เจ้า... เจ้าหมายความว่าอย่างไร!" "กลับไปบอกท่านพ่อกับพี่ใหญ่ของท่านเสียเถอะค่ะ ว่าหลินเฟยหรงคนเดิมได้ตายไปตั้งแต่หน้าที่จวนสกุลหลินในวันนั้นแล้ว ที่ดินรกร้างผืนนี้ ข้าจะทำให้มันกลายเป็นทองคำแท้ๆ ส่วนพวกท่าน... เตรียมตัวรับผลกรรมจากสิ่งที่เคยทำไว้กับแม่ของข้าได้เลย" คำพูดที่ทรงพลังและเด็ดเดี่ยวทำเอาหลินต้าเฉิงพูดไม่ออก เขาทำได้เพียงชี้หน้าคาดโทษด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินหนีหายลับไปจากเขตบ้านอย่างลนลาน เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา ฉินอวี้หันกลับมามองภรรยา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและคำถามมากมายที่ไม่ได้เอ่ยปาก ทว่าเฟยหรงกลับสลายความตึงเครียดนั้นด้วยการคว้ามือหนาของสามีขึ้นมาเบาๆ "อย่ากังวลเลยค่ะพี่อวี้ ข่าวลือก็เป็นเพียงลมปาก แต่วันนี้... ท้องของเราต้องอิ่มก่อนจะไปจัดการเรื่องอื่น" นางเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งเดินเข้าครัวไปจัดเตรียมวัตถุดิบที่หมักไว้ตั้งแต่เมื่อวาน กลิ่นหอมอวลของเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะตัวเริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้านไม้หลังเล็ก และลอยออกไปตามสายลมจนอบอวลไปทั้งหมู่บ้าน มันคือกลิ่นหอมเย้ายวนของ "ไก่ตุ๋นสมุนไพรจีนรสเลิศ" ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก เคียงคู่มากับข้าวหอมมะลิใหม่ปลูกเองที่หุงขึ้นหม้อจนส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอ ท่ามกลางควันโขมงที่ลอยขึ้นจากเตาฟืน ภาพความอบอุ่นในครัวเรือนนี้กลับถูกขัดจังหวะลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา "คุณหนูเฟยหรง! แย่แล้วเจ้าค่ะ! ทางการจากอำเภอ... นำประกาศจับและหมายเรียกตัวคุณหนูมาถึงที่ทำการหมู่บ้านแล้วเจ้าค่ะ!" กุหลาบหนามเงิน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะคะ