งานเลี้ยงขอบคุณดินฟ้า

"ถ้าพวกท่านคิดว่าผืนดินตระกูลฉินไร้ค่า เหตุใดจึงยังมายืนรออยู่หน้าประตูบ้านหลังนี้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเล่าคะ" น้ำเสียงหวานใสทว่าเฉียบคมดุจใบมีดอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ทลายความเงียบยามรุ่งสางบริเวณลานบ้านของหลินเฟยหรง ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีแต่เรียบง่ายก้าวออกมาจากห้องครัว กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีทอดและน้ำซุปกระดูกหมูกลมกล่อมลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ จนคนที่มาออกันอยู่หน้าประตูถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ป้าจาง สะใภ้ใหญ่บ้านรองผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนา ชักสีหน้าใส่เล็กน้อยก่อนจะฝั้นยิ้มเกลื่อนความกระอักกระอ่วน "เฟยหรง... หลานพูดจาห่างเหินไปแล้ว พวกเราก็แค่แวะมาดูว่าน้องรองกับเจ้าทำไร่กันถึงไหนแล้ว ผลผลิตลอตแรกของพวกเจ้า... ได้ยินว่ามันงอกงามจนตลาดในเมืองแตกตื่นจริงหรือ" หลินเฟยหรงยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยденชา ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันความคิดของคนตรงหน้า นางไม่ได้โง่เขลาเบาปัญญาเหมือนเจ้าของร่างเดิมที่ยอมให้คนพวกนี้สูบเลือดสูบเนื้ออีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่Mิติวิเศษในห้วงจิตของนางเริ่มหลั่งไหลพลังชีวิตออกมา ผืนดินแห้งแล้งเหล่านี้ก็กลายเป็นแปลงเกษตรทองคำที่แม้แต่หัวเมืองใหญ่ยังต้องส่งคนมาทาบทาม ฉินอวี้ สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินก้าวออกมาจากโรงเก็บฟืน มือหนากร้านถือจอบเหล็กที่ลับจนคมกริบ ดวงตาคมกราบกวาดมองกลุ่มเครือญาติที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาด้วยสายตานิ่งสนิท ทว่าทรงพลังพอกดให้ทุกคนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่ต้องเอ่ยปากขู่ "ที่ดินตรงนี้ ทางการแบ่งให้ข้ากับภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และต่อให้พืชผลจะงอกงามหรือเน่าคาดิน ก็หาใช่กงการอะไรของบ้านใหญ่" ฉินอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง ความกดดันจากค่ายทหารที่เขาเคยผ่านศึกมายังคงติดตัว ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ ทว่าหลินเฟยหรงกลับยกมือขึ้นแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงปราม สัมผัสอุ่นซ่านนั้นทำให้สันหลังที่ตึงเครียดของฉินอวี้ผ่อนคลายลงทันที นางปรายตามองชาวบ้านนับสิบคนที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังบ้านใหญ่ พวกเขาล้วนเป็นชาวนาตาดำๆ ที่เคยถูกหลอกใช้ให้เกลียดชังนาง แต่วันนี้... แววตาของคนเหล่านั้นเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความหวังและความหิวโหย "ท่านป้าจางพูดถูกค่ะ ผลผลิตลอตแรกของพวกเรางอกงามจริงๆ..." เฟยหรงจงใจเว้นจังหวะ ปล่อยให้กลิ่นหอมของมันเทศหวานย่างและผักกาดหอมกรอบที่ฉินอวี้เพิ่งขุดขึ้นมาจากแปลงทะลักเข้าจมูกคนกลุ่มนั้น "แต่น่าเสียดาย ที่ของดีเช่นนี้ ข้าไม่ได้เตรียมไว้ขายให้คนใจคดที่จ้องจะเอาเปรียบ" สีหน้าของป้าจางเขียวคล้ำลงทันที "หลินเฟยหรง! นังเด็กนี่ กล้าดียังไง..." "แต่..." เฟยหรงสวนกลับทันควันด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "สำหรับชาวบ้านหมู่บ้านหง HUA ทุกท่านที่เคยช่วยตักน้ำรดแปลงผักให้ข้าในวันที่ข้าก้าวพลาด ข้า... หลินเฟยหรงผู้นี้ ขอจัด 'งานเลี้ยงขอบคุณดินฟ้า' ขึ้นในวันนี้ ณ ลานกลางหมู่บ้าน ทุกท่านสามารถนำตะกร้ามาใส่ผัก ผลไม้ และแป้งทอดกลับบ้านไปได้ฟรีๆ โดยไม่ต้องจ่ายแม้แต่ตำลึงเดียวค่ะ!" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที ชาวบ้านต่างมองหน้ากันด้วยความไม่เชื่อหู ของวิเศษที่พ่อค้าในเมืองยอมทุ่มเงินก้อนโตแย่งชิง นางจะแจกฟรีอย่างนั้นหรือ? ฉินอวี้มองภรรยาด้วยแววตาคลั่งรักที่ปิดไม่มิด ภรรยาตัวน้อยของเขาช่างฉลาดล้ำเลิศ นางไม่ได้แค่ตบหน้าพวกคนโลภด้วยความร่ำรวย แต่กำลังซื้อใจคนทั้งหมู่บ้านเพื่อสร้างเครือข่ายความมั่นคงที่แข็งแกร่งที่สุดในแคว้นต่างหาก ตลอดทั้งวัน ลานกลางหมู่บ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมของอาหาร หลินเฟยหรงลงมือปรุงอาหารด้วยตนเอง เมนูผัดผักกาดหอมน้ำมันงารสชาติกลมกล่อม ซุปไก่ตุ๋นโสมป่า และหมั่นโถวเนื้อนุ่มฟูถูกแจกจ่ายให้กับทุกคน รอยยิ้มและความซาบซึ้งของชาวบ้านทำให้บรรยากาศความตึงเครียดในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นของชุมชนที่กำลังเริ่มต้นใหม่ ทว่า ในขณะที่งานเลี้ยงกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่น และเฟยหรงกำลังคีบซาลาเปาร้อนๆ ป้อนให้ฉินอวี้ท่ามกลางเสียงแซวของชาวบ้าน สายตากลมโตของนางก็บังเอิญเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ นั่นคือแม่สามีใจร้าย ผู้ซึ่งถูกตัดขาดจากตระกูลไปแล้ว แต่ในมือของนางกลับถือห่อผ้าลึกลับที่ส่งกลิ่นเหม็นอับของสมุนไพรบางชนิด... สมุนไพรที่ต่อให้แช่ในน้ำเดือดก็สามารถทำให้พืชผลทั้งแปลงเน่าตายได้ภายในชั่วข้ามคืน! ก่อนที่เฟยหรงจะทันได้ขยับตัวเพื่อเตือนสามี เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับธงปักรูปค่ายทหารหลวงที่โบกสะบัดท่ามกลางสายลมยามเย็น ชายหนุ่มรูปงามในชุดเกราะเงินยวดยวงก้าวออกมาจากขบวน พร้อมกับประกาศกร้าวด้วยเสียงอันดังที่ทำให้ทุกคนในงานต้องชะงักงัน "ราชโองการด่วนจากเมืองหลวง! ประกาศิตถึงนักโทษหนีทหาร ฉินอวี้... และภรรยาของเจ้า จงคุกเข่ารับโทษฐานซ่อนตัวเป็นกบฏ!" กุหลาบหนามเงิน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะคะ