รอยร้าวที่เริ่มสมาน

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีย่างไฟอ่อนๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมมันของงาขาวและต้นหอมซอย ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวดินเผาขนาดเล็ก หลินเฟยหรงใช้ปลายตะหลิวไม้พลิกแผ่นแป้งห่อเนื้อสับย่างในกระทะเหล็กด้วยความคล่องแคล่ว หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าเรียวสวยที่ถูกล้อมกรอบด้วยปอยผมหลุดลุ่ย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่นและรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา "ภรรยา... ข้าช่วยเองค่ะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นจากความมืดตรงกรอบประตู ฉินอวี้ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบกริบดุจพยัคฆ์ซุ่มล่าเหยื่อ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าหยาบกร้านแต่สะอาดสะอ้านหยุดยืนอยู่เบื้องหลังนาง ระยะห่างเพียงคืบทำให้กลิ่นอายบุรุษหนุ่มผสมกลิ่นดินกลิ่นไอฟาร์มลอยเข้ามาแตะจมูก เฟยหรงชะงักมือไปชั่วขณะหนึ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำในอกอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวเช่นในอดีตชาติ แต่เป็นเพราะความอบอุ่นประหลาดที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังกว้างของสามีผู้ไม่เคยหันหลังให้ผู้นี้ "ท่านพี่ตื่นเช้า... อ้อ ไม่สิ ท่านยังไม่ได้นอนเลยนี่คะ" เฟยหรงเอ่ยเสียงนุ่ม นางไม่ได้หันกลับไปทันที แต่ปล่อยให้ฉินอวี้เอื้อมมือหนาหยาบกร้านเข้ามาหยิบจับกระบวยไม้แทน นางปล่อยให้เขาจัดการส่วนนั้นในขณะที่นางหันไปจัดเรียงแป้งทอดกรอบสีเหลืองทองลงบนจานกระเบื้องเคลือบสีหม่นอย่างประณีต ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ฉินอวี้เฝ้ามองภรรยาของตนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด จากคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เอาแต่ใจ รังเกียจชีวิตชนบท และมักจะกรีดร้องอาละวาดทุกครั้งที่อาหารไม่ถูกปาก บัดนี้... หลินเฟยหรงคนเดิมได้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย หลงเหลือเพียงหญิงสาวผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยน นัยน์ตาคมกริบที่เต็มไปด้วยแผนการทำมาหากิน และเรียวปากที่มักจะเอื้อMนคำพูดยั่วยวนชวนให้หัวใจคนฟังกระสับกระส่ายอยู่เสมอ มือหนาของฉินอวี้ชะงักค้างขณะกำลังตักน้ำซุป เขาลอบมองเสี้ยวหน้าของภรรยาที่กำลังก้มลงเป่าลมใส่ถ้วยชาอย่างใจจดใจจ่อ แสงไฟสีส้มจากเตาฟืนสาดส่องกระทบผิวแก้วเนียนละเอียด ขับเน้นให้ความงดงามตามธรรมชาติของนางโดดเด่นขึ้นราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณ หัวใจที่ด้านชาและเคยชินกับการถูกปฏิเสธมาตลอดหลายปี คล้ายถูกคานไม้หนักๆ งัดขึ้นทีละน้อย รอยร้าวในความสัมพันธ์ที่นางเคยสร้างไว้ด้วยคำพูดเชือดเฉือนและท่าทีดูถูกเหยียดหยาม บัดนี้... มันกำลังถูกถักทอประสานเข้าหากันด้วยกลิ่นหอมของอาหารอุ่นๆ และความเอา ใจใส่ที่บริสุทธิ์ใจ "เจ้า... เหนื่อยมากหรือไม่ เฟยหรง?" ฉินอวี้เอ่ยถามทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย เจือความห่วงใยที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ เฟยหรงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมเข้มคู่นั้น รอยยิ้มซุกซนผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด นางก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้า "เหนื่อยสิคะ... แต่พอหันมาแล้วเห็นสามีรูปงามยืนมองอยู่ตาไม่กระพริบ ความเหนื่อยล้าพวกนั้นก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยค่ะ" นางเอ่ยเย้าแหย่ด้วยน้ำเสียงติดตลกทว่าแฝงความจริงจัง ดวงตาคู่สวยพราวระยับท้าทาย ฉินอวี้ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชน กลับต้องมาเสียอาการให้กับคำพูดรุกไล่ของภรรยาตัวน้อย ใบหูคมเข้มขึ้นสีแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด เขาทำได้เพียงก้มหน้าลงมองนางด้วยแววตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร พลางเอื้อมมือใหญ่ไปกอบกุมมือเรียวเล็กของนางไว้แน่น สัมผัสหยาบกร้านจากงานหนักของเขาส่งผ่านความอบอุ่นมาสู่นาง ทำให้เฟยหรงรู้สึกได้ถึงความมั่นคงที่นางไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อน "หากเจ้าเหนื่อย... ข้าจะเป็นคนแบกรับภาระทั้งหมดเอง เจ้าเพียงแค่... อยู่ข้างๆ ข้าเช่นนี้ก็พอ" ฉินอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความภักดีและความรักที่ล้นปรี่จนแทบจะทะลักออกมา เฟยหรงชะงักไปเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงความจริงใจอันบริสุทธิ์จากบุรุษผู้นี้ หัวใจที่เคยแข็งกระด้างในโลกเก่าค่อยๆ ละลายกลายเป็นสายน้ำอุ่น รอยร้าวที่เคยมีระหว่างเขากับนางไม่ได้แค่สมานเข้าหากันเท่านั้น แต่มันกำลังหลอมรวมจนกลายเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตใหม่นี้ ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความหวานชื่นนั้นถูกขัดจังหวะลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้งด้วยความเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของเพื่อนบ้านผู้มักมากในผลประโยชน์ "คุณชายฉิน! คุณหนูหลิน!แย่แล้ว! ผลผลิตแปลงสมุนไพรวิเศษของพวกท่านที่อยู่หลังเขา ถูกคนร้ายลอบเข้าไปทำลายจนเสียหายยับเยินหมดแล้ว!" ฉินอวี้แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีดทันที ออร่าสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการจำศีล ส่วนเฟยหรง... รอยยิ้มหวานละมุนบนใบหน้าเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก นางเหยียดยิ้มเยาะที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยพึมพำเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน "ดูท่า... สุนัขหิวโซบางตัว คงจะทนเห็นเราลืมตาอ้าปากไม่ได้จริงๆ สินะคะ..." ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะคะ (กุหลาบหนามเงิน)