สถานการณ์บังคับให้ใกล้ชิด

“อย่าแม้แต่จะคิดขยับ ถ้าไม่อยากให้กระสุนนัดนี้ฝังลงในขาคุณแทนที่จะเป็นผนังถ้ำ” น้ำเสียงเย็นเยียบของจันทร์เจ้าดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว รินรดากัดฟันแน่น มือที่พยายามจะควานหาไฟฉายสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ เธอไม่ได้กลัวคำขู่ แต่มันคือความจริงที่ว่าบาดแผลที่ต้นขาของตำรวจสาวกำลังทำให้สถานการณ์นี้เลวร้ายลงทุกขณะ “ปืนน่ะเก็บไปเถอะค่ะหมวด ถ้าขยับไม่ได้ขนาดนั้น ต่อให้ฉันหนีไป คุณก็คงตามไม่ทันอยู่ดี” รินรดาตอกกลับแม้ลมหายใจจะขาดห้วง เสียงของเธอยังคงความร้ายกาจไว้อย่างไม่เสื่อมคลาย แต่ในความมืดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือ จันทร์เจ้าสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาในน้ำเสียงนั้น “ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะรินรดา” จันทร์เจ้าแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะตามด้วยเสียงครางต่ำเพราะความเจ็บปวดจากการขยับตัว “ถอดเสื้อคลุมออก... แล้วเอามาห่อแผลให้ฉันเสีย” “ทำไมฉันต้องทำ? คุณสั่งฉันเป็นผู้ต้องหามาตลอดไม่ใช่หรือไง” “เพราะถ้าฉันตายที่นี่ ใครจะพาคุณออกไปจากนรกขุมนี้ล่ะแม่คนอวดดี?” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบโขดหินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินรดาลอบถอนหายใจ ความซึนเดเระที่เคยสร้างเป็นกำแพงดูเหมือนจะพังทลายลงในพื้นที่แคบๆ นี้ เธอขยับกายเข้าไปหาคนที่นั่งพิงผนังถ้ำอยู่ จันทร์เจ้าสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ใกล้เข้ามา กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของรินรดากลบกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปหมด มือบางเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อคลุมตัวนอกออกอย่างชำนาญ จันทร์เจ้าไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ร่างโปร่งเบียดตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับความนุ่มนิ่มนั้น จังหวะที่รินรดาเอื้อมมือไปพันผ้าพันแผลรอบต้นขา มือของทั้งคู่สัมผัสกันโดยบังเอิญ—มันไม่ใช่ความรู้สึกหวือหวา แต่มันคือความกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านผิวหนังจนจันทร์เจ้าต้องกลั้นหายใจ “หมวด... คุณตัวเย็นเกินไปแล้วนะ” รินรดาพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเผ็ดร้อนกลับเปลี่ยนเป็นความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด “เพราะใครล่ะ? ถ้าคุณไม่ดื้อรั้นหนีเข้ามาในป่าเขตหวงห้ามแบบนี้ เราคงไม่ต้องมานั่งจมกองเลือดอยู่ในถ้ำเหมือนหมาจนตรอก” จันทร์เจ้าสวนกลับ แต่ครั้งนี้มันไม่มีความโกรธเคือง มีเพียงความเหนื่อยล้าที่แฝงด้วยความเอ็นดู “ฉันแค่จะไปพิสูจน์ความจริงเรื่องพ่อ... คนตายไปแล้วเขาก็ไม่สนหรอกว่าความยุติธรรมมันจะพังแค่ไหน แต่ฉันสน” “รินรดา” มือที่บาดเจ็บของจันทร์เจ้าเอื้อมมาจับข้อมือคนตรงหน้าไว้แน่น “ความจริงมันก็เหมือนกับดัก ถ้าคุณวิ่งเข้าใส่มันโดยไม่ดูทาง สุดท้ายคนที่เจ็บปวดก็คือคนที่รอคุณอยู่... ไม่ใช่พ่อคุณ” รินรดาชะงัก สายตาที่จ้องมองในความมืดดูราวกับจะอ่านกินวิญญาณของอีกฝ่าย จันทร์เจ้าไม่ได้ใจร้าย เธอแค่กลัว... กลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปจากโลกของเธอจริงๆ ในจังหวะที่หัวใจเต้นรัวจนแทบจะได้ยินเสียง รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ปะทะกัน จันทร์เจ้าไม่ได้เบือนหน้าหนี แม้ภายในใจจะกรีดร้องให้ถอยห่าง แต่สัญชาตญาณกลับเรียกร้องให้รั้งคนตรงหน้าไว้ “ถ้าฉันไม่ดื้อ คุณก็คงไม่มีวันยอมให้ฉันเข้าใกล้แบบนี้หรอกใช่ไหมคะ?” รินรดาถามเบาๆ พลางใช้นิ้วเรียวไล้ขอบใบหน้าของตำรวจสาวอย่างถือวิสาสะ “ฉันเกลียดคนโกหก... แต่ดูเหมือนฉันจะเกลียดการสูญเสียคุณมากกว่า” จันทร์เจ้าสารภาพออกมาในที่สุด เสียงนั้นสั่นพร่าและจริงใจเกินกว่าจะปฏิเสธ รินรดาโน้มตัวลงไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน ความซึนที่เคยเป็นปราการป้องกันถูกทำลายลงจนสิ้น ทั้งความโกรธ ความเกลียด และความห่วงใยที่สะสมมาตลอดทางหลอมรวมกลายเป็นแรงดึงดูดมหาศาล ในช่วงเวลาที่โลกภายนอกอาจกำลังไล่ล่าพวกเธอ แต่ภายในถ้ำแห่งนี้... เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งเพื่อพวกเธอสองคน ทว่าในจังหวะที่โลกของทั้งคู่กำลังจะหลอมรวมกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมแสงไฟฉายกราดส่องเข้ามาในถ้ำก็ทำลายความเงียบสงัดลงทันที! “เจอตัวแล้ว! พวกมันอยู่ในนี้!” รินรดาผละออกจากจันทร์เจ้าด้วยความตกใจ จันทร์เจ้ากระชากปืนขึ้นมาในมือทันทีโดยไม่ต้องนัดหมาย สายตาของทั้งคู่ประสานกันด้วยความตระหนกที่แฝงด้วยคำมั่นสัญญาที่พูดไม่จบ เงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนยืนตระหง่านอยู่หน้าปากถ้ำ ปลายกระบอกปืนเล็งตรงมาที่พวกเธอ และหนึ่งในนั้น... คือใบหน้าที่รินรดาคุ้นเคยดีในฐานะคนที่เกี่ยวข้องกับคดีของพ่อเธอ "จบกันเสียที... ความลับที่เธอกำลังหาอยู่ มันฝังอยู่ในนี้พร้อมกับพวกเธอนั่นแหละ" ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนมาถึงวินาทีนี้กับโรสแมรี่พิษนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ