เปิดเปลือยหัวใจ

กลิ่นอานิสงส์จากคราบเขม่าดินปืนและกลิ่นเลือดจาง ๆ ยังวนเวียนอยู่รอบตัว ทว่าสิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าในห้องสืบสวนคดีร้างอับทึบแห่งนี้ กลับเป็นความเงียบงันที่หนักหน่วงจนน่าอึดอัด รินรดากำหมัดแน่นเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ตัวโคร่งไม่ได้สั่นเทาด้วยความกลัวกระสุนจากคมกระสุนของศัตรูเหมือนเมื่อสองชั่วโมงก่อน แต่มันสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ข้างในจนแทบจะทะลักออกมาทางดวงตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส ตรงหน้าเธอคือ ร้อยตำรวจเอกหญิงจันทร์เจ้า ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ผู้มีใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ทว่าบัดนี้กลับมีรอยแผลถลอกและคราบเหงื่อไคลเปรอะเปื้อนอยู่ตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคู่คมที่มักจะใช้มองเธอด้วยความดุและระแวดระวังอยู่เสมอนั้น บัดนี้กำลังหลบเลี่ยง—ใช่... จันทร์เจ้ากำลังหลบตาเธอ "คุณจะเงียบไปถึงไหนคะ ผู้กอง?" เสียงหวานติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กัดกินหัวใจ รินรดาก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงกว่าทีละนิด ไม่ยอมให้คนที่เอาแต่ตีสีหน้าเย็นชาถอยหนีไปไหนได้อีก "ฉันไม่ได้เงียบ ริน..." จันทร์เจ้าถอนหายใจยาวเหยียด พยายามสร้างกำแพงความเยือกเย็นขึ้นมาปิดกั้นอีกครั้งด้วยการกอดอกและเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างกระจกแตก ๆ "หน้าที่ของฉันคือคุ้มครองคุณ คดีมันใกล้จะคลี่คลายแล้ว ส่วนเรื่องอื่น... มันไม่จำเป็นต้องพูดถึง" "ไม่จำเป็นงั้นเหรอคะ?" รินรดารemแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมวาววับด้วยหยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่ไหว "เกือบตายด้วยกันมาไม่รู้กี่รอบ เอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนฉันจนแผ่นหลังนั่นเกือบพรุน... คุณกล้าพูดเหรอคะว่ามันไม่จำเป็น!" จันทร์เจ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจี้ใจดำ ร่างโปร่งในเครื่องแบบตำรวจที่ดูทะมัดทะแมงชะงักค้าง นางพยักเพยิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนขึ้นมาในอก ปากร้าย ๆ ที่ชอบพ่นคำสั่งสอนเธอทุกวันเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างดื้อดึง "ฉันเป็นตำรวจ... นั่นคือหน้าที่" จันทร์เจ้าตอบเสียงแข็ง ฝืนน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุกระดูกซี่โครงเมื่อเห็นหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนแก้มใสของอีกฝ่าย "โกหก!" รินรดากระชากเสียงกร้าว ปล่อยให้ความเปราะบางที่สะสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงตรงหน้าผู้หญิงใจแข็งคนนี้ "คุณโกหกเก่งเป็นที่หนึ่งเลยค่ะผู้กอง! สายตาที่คุณมองฉันเวลาที่ฉันทำแผลให้ เวลาที่คุณคิดว่าฉันหลับไปแล้ว... มันคือสายตาของคนที่ทำหน้าที่งั้นเหรอคะ? คนบ้าอะไรจะเอาร่างกายตัวเองมาเป็นโล่ให้คนที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่เดือน ถ้าไม่ใช่เพราะ..." คำพูดขาดหายไปในลำคอ รินรดาหายใจหอบถี่ อกบางกระเพื่อมไหวตามแรงสะอื้น เธอเกลียดตัวเองที่พ่ายแพ้ เกลียดหัวใจตัวเองที่ดันไปเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้ตำรวจปากร้ายคนนี้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด... เกลียดความขี้ขลาดของจันทร์เจ้าที่เอาแต่ผลักไสไล่ส่งกันอยู่ได้ จันทร์เจ้าหันกลับมามองสบตา ความเย็นชาที่พยายามสวมใส่ไว้หลุดลุ่ยไม่เป็นท่าเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของศิลปินสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แววตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดลึกซึ้งอย่างปิดไม่มิด "ริน... คุณไม่เข้าใจหรอก" จันทร์เจ้าเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มือเรียวที่กำแน่นข้างลำตัวสั่นเทาเล็กน้อย "เบื้องหลังฉันมันสกปรกและอันตรายแค่ไหน คุณก็รู้... พ่อของคุณถูกจับด้วยคดีการเมืองที่โยงใยกับคนมีอิทธิพล แล้วตัวฉันล่ะ? ฉันคือนายตำรวจที่เหยียบเรือสองثิ พร้อมจะถูกล้างบางได้ทุกเมื่อ ถ้าคุณเข้ามาพัวพันกับชีวิตฉันมากกว่านี้ ชีวิตคุณจะไม่ปลอดภัย..." "แล้วคิดว่าตอนนี้ฉันปลอดภัยนักเหรอคะ!" รินรดาสวนกลับทันควัน ขยับเข้าไปประชิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝุ่นควันและหยาดเหงื่อของจันทร์เจ้าโชยเข้าจมูก ยิ่งทำให้หัวใจเต้นระรัว "คุณคิดว่าการที่ต้องวิ่งหนีตายโดยมีคุณคอยปกป้อง แต่วันหนึ่งคุณอาจจะหายไปจากชีวิตฉัน... มันปลอดภัยต่อหัวใจฉันมากหรือไงคะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงกระเพื่อมทางอารมณ์ที่รุนแรง รินรดากัดริมฝีปากล่างที่สั่นระริก ปล่อยให้ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเปลือยผ่านแววตาที่เว้าวอนเป็นครั้งแรกในชีวิต "ฉันรักคุณค่ะ... จันทร์เจ้า" คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจดังชัดเจนในห้องสึบสวนร้าง รินรดายอมจำนนต่อความรู้สึกของตัวเองแล้ว เธอไม่สนใจทิฐิ ไม่สนใจว่าใครจะมองว่าเธอดับเครื่องชนก่อน สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ ถ้าวันนี้ไม่ได้พูดออกไป เธออาจจะไม่มีโอกาสได้พูดมันอีกเลย จันทร์เจ้าเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก สมองที่เคยประมวลผลคดีอาชญากรรมได้อย่างเฉียบคม กลับขาวโพลนราวกับถูกไฟช็อต หัวใจที่เคยถูกปิดตายด้วยกฎระเบียบและคราบเครื่องแบบ ถูกทะลวงด้วยประโยคสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวจนพังพินاط ทว่า... ก่อนที่จันทร์เจ้าจะได้ทันเอ่ยคำใดออกมาเพื่อตอบรับหรือปฏิเสธ ร่างสูงกลับเลือกที่จะใช้ "การกระทำ" แทนคำพูดทั้งหมด จันทร์เจ้าก้าวประชิดตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือแกร่งข้างหนึ่งคว้าเข้าที่เอวบางของรินรดารั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกันสนิท อีกมือหนึ่งยกขึ้นประคองท้ายทอยของศิลปินสาวไว้มั่น ไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว ปลายคางคมก้มลงองศาพอดีริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงบนเรียวปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกทันที! มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานประโลมโลก แต่เป็นสัมผัสที่ดุดัน เจือด้วยความโหยหา ความอัดอั้น และความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเย็นชามานานนับเดือน รินรดาครางฮือในลำคอด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างก่อนจะค่อย ๆ พริ้มหลับลงรับสัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความหอมหวานที่ผสมผสานกับรสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตาทำให้ทุกอย่างยิ่งหมุนคว้าง จันทร์เจ้าขบเม้มริมฝีปากเธอนุ่มนวลขึ้น ราวกับต้องการลบเลือนความหวาดกลัวทั้งหมดออกไปจากโลกใบนี้ มือบางของรินรดาเปลี่ยนจากกำหมัดเป็นกำสาบเสื้อเครื่องแบบของอีกฝ่ายแน่น จิกทึ้งระบายความวาบหวามที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พวกเขาลืมกาลเวลา ปล่อยให้ลมหายใจร้อนผ่าวหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางซากปรักหักพังของคดีความ จันทร์เจ้าค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง หน้าผากมนแนบชิดติดกับหน้าผากของรินรดา ลมหายใจหอบถี่รดรินกันและกัน ดวงตาคู่คมทอประกายความรัก ความหวงแหน และความคลั่งรักแบบที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "ฉันเองก็..." จันทร์เจ้ากระซิบเสียงพร่าข้างริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อเล็กน้อย น้ำเสียงนั่นสั่นไหวและเต็มไปด้วยความจริงจัง "ฉันก็รักคุณ ริน... รักจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว" รินรดายิ้มทั้งน้ำตา มือเรียวเอื้อมขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของตำรวจสาวเตรียมจะเอ่ยแซวตามประสาคนปากเก่ง ทว่า... *ปัง!* เสียงถีบประตูห้องสืบสวนร้างดังสนั่นหวั่นไหว เศษไม้ผุพังกระเด็นกระดอนไปคนละทิศคนละทาง พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทหลายคนก้าวพรวดพราดเข้ามา พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่เล็งตรงมายังจุดที่พวกเธอยืนอยู่ และร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... นายตำรวจยศใหญ่ผู้เป็นเจ้านายโดยตรงของจันทร์เจ้า ซึ่งกำลังยกยิ้มเย็นเยียบมองมาที่พวกเธอด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม "หวานกันพอหรือยังครับ หมวดจันทร์เจ้า... ถึงเวลาปฏิบัติตามคำสั่งเก็บกวาดพยานแล้วล่ะมั้ง" ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนมาถึงวินาทีนี้กับโรสแมรี่พิษนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ