ผู้กองสาวสละชีพ

“ถอยไป! บอกให้ถอยไปไง อีผู้กองประสาทกลับ!” เสียงตะคอกของรินรดาดังสะท้อนก้องในโกดังร้างที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นสนิมและน้ำมันเครื่อง เธอถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ข้อมือทั้งสองข้าง เลือดซึมออกมาจากบาดแผลที่ขมับขณะจ้องมองร่างสูงโปร่งของ ‘จันทร์เจ้า’ ที่กำลังก้าวเข้ามาในระยะเล็งปืนของกลุ่มมือปืนนับสิบ จันทร์เจ้าในชุดนอกเครื่องแบบที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดิน ไม่แม้แต่จะเหลือบมองปลายกระบอกปืนที่จ่อมาทางเธอ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องเพียงใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิต “ปากเก่งให้ได้ตลอดนะรินรดา” จันทร์เจ้าแค่นยิ้ม มุมปากที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้มีรอยช้ำจางๆ “ถ้าตายไปแล้วยังปากดีแบบนี้ได้... ฉันจะยอมรับว่าเธอแน่จริง” “แกมันบ้า! ใครใช้ให้มา! ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตำรวจ!” รินรดาสวนกลับ พยายามดิ้นรนให้โซ่หลุดออก แต่ยิ่งดิ้น รอยบาดลึกยิ่งฝังลงในผิวเนื้อ “ชีวิตเธอเป็นของฉันตั้งแต่วันที่ฉันรับปากว่าจะลากคอคนผิดมาลงโทษ” จันทร์เจ้าหยุดยืนอยู่ตรงกลางระหว่างรินรดากับกลุ่มมือปืน เธอค่อยๆ ปลดเซฟตี้ปืนพกในมือ เสียง ‘กริ๊ก’ เบาๆ นั้นราวกับเสียงลั่นไกในความรู้สึกของรินรดา “และฉันไม่ยอมให้ไอ้สวะพวกนี้มาแตะต้องสมบัติของฉัน... แม้แต่ปลายเล็บ” ท่ามกลางสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่เพียงแค่เส้นกั้น จันทร์เจ้าไม่ได้แสดงความกลัวแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ราวกับกำลังเดินอยู่บนทางเดินในสถานีตำรวจ ไม่ใช่กลางดงกระสุน “ยิงมัน!” เสียงคำสั่งจากเงามืดดังขึ้น จันทร์เจ้าพุ่งตัวดุจเสือชีตาห์ เธอเตะขาโต๊ะไม้ตัวหนาให้ล้มลงเป็นโล่กำบังก่อนจะลั่นไกสวนกลับแม่นยำดั่งจับวาง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นจันทร์เจ้าก้มตัวหลบวิถีกระสุนอย่างเฉียดฉิว แล้วพุ่งเข้าประชิดตัวมือปืนคนหนึ่ง ก่อนจะใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่ขมับจนอีกฝ่ายล้มลง “จันทร์เจ้า! ระวังข้างหลัง!” รินรดาตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นมือปืนอีกคนเล็งปืนมาที่แผ่นหลังของร่างสูง จันทร์เจ้าชะงักเพียงเสี้ยววินาที แต่ความไวเหนือมนุษย์ทำให้เธอเบี่ยงตัวหลบได้ทันท่วงที ทว่าไหล่ซ้ายกลับถูกคมกระสุนถากผ่านจนเลือดสีสดสาดกระเซ็นเปื้อนเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้ม ร่างสูงเซไปปะทะกับผนังโกดัง แต่เธอยังกัดฟันพุ่งเข้าสกัดกั้นศัตรูไม่ยอมหยุด รินรดาเห็นภาพนั้นแล้วน้ำตาก็คลอเบ้า ความโกรธแค้นที่เคยมีต่อความเจ้าระเบียบของจันทร์เจ้ามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเจ็บปวดที่บีบหัวใจ “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้! ฉันมันแค่คนขี้โกหก ฉันไม่คุ้มให้คุณต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงเลยสักนิด!” จันทร์เจ้าที่กำลังกดปืนใส่คู่ต่อสู้หันมามองเธอเพียงครู่เดียว สายตาคู่นั้นเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นประกายบางอย่างที่รินรดาไม่เคยอ่านออก “เพราะเธอเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า... ชีวิตที่มีระเบียบวินัยของฉันมันน่าเบื่อเกินไปจนอยากจะแหกกฎทุกข้อเพื่อเธอคนเดียวไงล่ะ” สิ้นคำสารภาพนั้น จันทร์เจ้าก็อาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งตัวเข้าหารินรดา เธอใช้มีดพกขนาดเล็กตัดโซ่ตรวนให้รินรดาอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่มือปืนคนสุดท้ายกำลังง้างปืนขึ้นเตรียมปิดบัญชี ทั้งคู่ จันทร์เจ้ากระชากตัวรินรดาเข้ามากอดแน่น ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวและเลือดที่ไหลอาบจากไหล่ของจันทร์เจ้า รินรดารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ปนเปไปกับกลิ่นดินปืนและหยาดเลือด “เกาะฉันไว้...” จันทร์เจ้ากระซิบข้างหู น้ำเสียงสั่นพร่าแต่หนักแน่น “ฉันจะพาออกไป... ต่อให้ต้องถล่มที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลองก็ตาม” ทว่าก่อนที่จันทร์เจ้าจะพารินรดาพุ่งตัวออกไปจากโซนอันตราย ประตูเหล็กบานยักษ์ของโกดังก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟสปอร์ตไลท์ที่สาดส่องเข้ามาจนแสบตา ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ชายวัยกลางคนที่รินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็นคนสั่งการทั้งหมด เขายกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับเล็งกระบอกปืนสีเงินเงาวับมาที่ขมับของจันทร์เจ้าโดยตรง “ซึ้งกันพอนานแล้วนะผู้กอง” เสียงของมันเย็นเยียบจนน่าขนลุก “แต่ดูเหมือนความรักของพวกเธอ... จะจบลงตรงที่ศพคู่ในคืนนี้นะ” จันทร์เจ้าชะงักค้าง ปลายกระบอกปืนของเธอตกลงพื้น เธอหันไปมองรินรดาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายก่อนจะขยับตัวบังรินรดาไว้มิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความแสบสันต์ของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ โรสแมรี่พิษ