เบาะแสสุดท้ายของพยาน

เสียงก๊อกแก๊กของคีย์บอร์ดไร้สายดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบในห้องทำงานรกๆ ของรินรดา หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ส่องแสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเคร่งเครียดจนแทบจะกินหัวใครก็ได้หากมีใครกล้าเดินเข้ามาขัดจังหวะตอนนี้ ไฟล์ข้อมูลดิจิทัลเข้ารหัสระดับทหารที่เพิ่งถูกกู้ขึ้นมาจากฮาร์ดไดรฟ์ตัวจิ๋ว—ซึ่งเกือบจะจมน้ำตายไปพร้อมกับพวกเขาในโกดังร้างเมื่อคืนก่อน—กำลังเปิดเผยความจริงอันน่าสะพรึงกลัวทีละบรรทัด "ให้ตายสิ... ยัยผู้หมวดหน้าตายั่นบอกว่ามันแค่คดีฆาตกรรมอำพรางธรรมดาๆ งั้นเหรอ" รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นิ้วเรียวยาวเลื่อนเคอร์เซอร์ไปคลิกเปิดโฟลเดอร์ลับที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในระบบ เอกสารราชการประทับตรา ‘ลับที่สุด’ ปรากฏหราอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับชื่อของบุคคลระดับทหารผ่านศึกและนักการเมืองอิทธิพลคับฟ้าที่พ่อของเธอเคยพยายามขุดคุ้ยก่อนจะถูกยัดข้อหาและส่งเข้าคุกจนตรอมใจตาย แอด... เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดไปรเวทสบายๆ แต่ยังคงกลิ่นอายความเข้มงวดแบบฉบับนายตำรวจมือปราบ ร้อยตำรวจเอกหญิง จันทร์เจ้า ก้าวเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟร้อนในมือ กลิ่นหอมกรุ่นของอเมริกาโน่ไม่ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมในห้องนี้เบาบางลงได้เลย "ยังไม่นอนอีกเหรอคะ คุณศิลปินปากกล้า" น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงความห่วงใยเจือความดุเล็กน้อยเอ่ยขึ้น จันทร์เจ้าวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานอย่างเบามือ ก่อนจะชะوكฝีเท้าเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของหญิงสาวตรงหน้า "เป็นอะไรไปคะ หรือแผลที่แขนมันกำเริบอีก" "ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นหรอกค่ะ ผู้หมวด" รินรดาแค่น1หัวरอในลำคอ ดวงตาคมกริบหันไปสบตากับคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ยอมแพ้ "แต่ถ้าคุณได้เห็นสิ่งที่ฉันเพิ่งเปิดเจอ... ฉันรับรองว่ากาแฟในมือคุณคงพุ่งพรวดออกมาแน่ๆ" จันทร์เจ้าขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานแล้วก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคู่คมกวาดตามองตัวอักษรและผังความสัมพันธ์สีแดงก่ำที่โยgใยชื่อของบุคคลระดับประเทศเข้ากับการฟอกเงิน ค้าอาวุธเถื่อน และคำสั่งลับในการเก็บพยานปากเอก... รวมถึงชื่อของ 'รดา' แม่ของรินรดาที่เสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบปีก่อน ซึ่งตอนนี้มันถูกเปลี่ยนสถานะในเอกสารนี้ว่าเป็น 'การฆาตกรรมอำพราง' โดยฝีมือของคนๆ เดียวกันกับที่กำลังนั่งแท่นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในปัจจุบัน บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันทีจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ จันทร์เจ้าเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ร่างเพรียวเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ รัศมีไอเย็นชาและความโกรธขึงแผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้พิทักษ์สันติราษฎร์จนน่ากลัว มือเรียวเอื้อมไปแตะไหล่บางของรินรดาโดยสัญชาตญาณ บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นคง ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับแหบพร่ากว่าปกติ "คุณรู้ตัวไหมคะว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร... ข้อมูลชุดนี้มันไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมท้องถิ่น แต่มันคือโครงข่ายอำนาจมืดที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทาง แม้กระทั่งตำรวจอย่างฉัน... ถ้าพวกมันรู้ว่าเรามีสิ่งนี้ เราสองคนจะไม่เหลือแม้แต่ซากให้ฝัง" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะบอกว่าดุและพยายามดันเธอให้ออกห่างจากอันตราย แต่ฝ่ามือที่บีบอยู่บนไหล่ของเธอกลับสั่นเทาเล็กน้อย ความซึนเดระที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดนิ่งทำให้รอดพ้นจากการใจอ่อนไม่ได้ รินรดาจึงจงใจยกยิ้มมุมปาก ยั่วโมโหเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอกที่มันกำลังเต้นโครมคราม "กลัวเหรอคะ ผู้หมวดคนเก่ง... นึกว่าคุณจะพกความมั่นใจมาเต็มร้อยเสียอีกว่ากฎหมายจะคุ้มครองเราได้" รินรดาแกล้งเอ่ยแซะ ทั้งที่หัวใจกำลังบีบตัวแน่นด้วยความเจ็บปวดจากอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันไม่ได้กลัวตายค่ะ..." จันทร์เจ้าโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มใส แววตาที่มองมาดุดันแต่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและห่วงใยจนแทบจะระเบิดออกมา "แต่ฉันกลัวว่า... คนอวดเก่งแถวนี้จะไม่มีโอกาสได้มาเถียงฉันอีกต่างหาก" คำพูดกำกวมและสายตาที่ร้อนแรงเกินกว่าหน้าที่บอดี้การ์ดทำให้รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ความโกรธแค้นต่ออำนาจมืดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวบนพวงแก้ม เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมา แต่ไม่ทันได้อ้าปากสวนกลับตามนิสัย ไดอะล็อกโต้ตอบอันเผ็ดร้อนก็ต้องถูกขัดจังหวะลงฉับพลัน กริ๊งงงง!— เสียงโทรศัพท์พื้นฐานบนโต๊ะทำงานแผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมอันตรายในพริบตา ทั้งสองคนสะالمุ้งและผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต จันทร์เจ้าหรี่ตาลงด้วยสัญชาตญาณนักสืบ มือเรียวคว้ากระบองไฟฉายขนาดพกพาที่เหน็บไว้ด้านหลังขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่ารินรดากลับเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปยกหูโทรศัพท์ที่ยังคงแผดเสียงกรีดร้องด้วยความรำคาญ "ฮัลโหล..." รินรดากรอกเสียงลงไปห้วนๆ ("คุณรินรดาใช่ไหมครับ...") ปลายสายเป็นเสียงทุ้มต่ำและแหบแหร้วของผู้ชายคนหนึ่ง น้ำเสียงนั้นสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด จนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ("ผม... ผมคือพยานคนสุดท้ายที่คุณตามหา... คนที่พวกมันคิดว่าตายไปแล้ว... ถ้าคุณไม่อยากตายเหมือนพ่อของคุณ รีบหนีออกจากคอนโดฯ ตอนนี้ซะ เพราะว่าพวกลูกน้องของท่านรัฐมนตรี... มันกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องคุณแล้วครับ!") ติ๊ด!— สายถูกตัดขาดไปพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยในตึกที่ดังสนั่นหวั่นไหว จู่ๆ ไฟฟ้าทั่วทั้งห้องก็ดับสนิทลง เหลือเพียงแสงไฟฉายจากมือถือที่ส่องสว่างขึ้นในความมืด ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งคำอุทานใดๆ ออกมา เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นโครมใหญ่! ตามด้วยเสียงโลหะงัดแงะวงกบประตูที่ดังเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัว และเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังกรูเข้ามาประชิดหน้าห้องชุดของเธอ จันทร์เจ้าคว้าตัวรินรดากระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกอุ่น มืออีกข้างชักอาวุธปืนพกประจำกายออกมาขึ้นลำด้วยความคล่องแคล่ว แววตาของหญิงสาวผู้พิทักษ์สันติราษฎร์แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยจิตสังหารเต็มพิกัด "ล็อคประตูไว้แน่นแค่ไหน พวกมันก็ใช้เวลาพังไม่ถึงนาทีหรอกค่ะ..." จันทร์เจ้ากระซิบเสียงต่ำแนบใบหูของคนในอ้อมแขน ลมหายใจร้อนผ่าวรดต้นคอระหง "จับมือฉันไว้ให้แน่น... ถ้าเราต้องตายวันนี้ อย่างน้อยฉันก็จะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเส้นผมของคุณแม้แต่เส้นเดียว!" โครม!— บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกแรงถีบมหาศาลกระแทกจนหลุดออกจากวงกบ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้อง ท่ามกลางความมืดและแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามา เงาร่างของชายชุดดำร่างยักษ์ไม่ต่ำกว่าห้าคนก้าวล้ำเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ และที่น่าตกใจที่สุดคือ... คนที่เดินนำหน้าสุดด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบอำมหิต ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'สารวัตรภัทร' นายตำรวจมือขวาคนสนิทของผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ... ผู้ชายที่เพิ่งจะเซ็นชื่ออนุมัติสำนวนคดีให้จันทร์เจ้าเมื่อเช้านี้เอง! —-------------------------------------------------- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความแสบ ความซึน และปมอันตรายที่กำลังระอุเดือดนี้นะคะ* — โรสแมรี่พิษ