ยัยคุณตำรวจปากร้าย

"ถอยไป!" เสียงกระซิบลอดไรฟันของรินรดาเฉียบขาดราวกับใบมีดโกน ในขณะที่เงาตะคุ่มหลังประตูฝ้าบานนั้นเคลื่อนไหวเข้ามาประชิดยิ่งขึ้น ปลายนิ้วเรียวของเธอสั่นเทาเล็กน้อยแต่กลับคว้าด้ามปากกาพู่กันเหล็กบนโต๊ะทำงานขึ้นมาถือไว้มั่น ท่าทางเตรียมพร้อมสู้ยิบตาแบบนี้ทำให้จันทร์เจ้าที่ยืนอยู่ใกล้กันถึงกับเผลอขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหมั่นไส้ระคนระทึก ปฏิหาริย์แห่งความซวยแท้ ๆ... ตำรวจนอกเครื่องแบบฝ่ายสืบสวนกำลังบุกทลายห้องทำงานส่วนตัวของศิลปินสาวชื่อดังกลางดึก โดยมีข้อหาพัวพันคดีฆาตกรรมอำพรางในแกลเลอรีร้างเป็นเดิมพัน! *ปึง!* บานประตูถูกผลักกระแทกเปิดผางอย่างแรงจนชนผนังปูน เสียงรองเท้าหนังบู้ทหนัก ๆ ดังสะท้อนก้อง แสงไฟฉายสาดส่องกราดไปทั่วห้องจนฝุ่นละอองในอากาศเต้นระบำระยิบระยับ รินรดากัดฟันกรอด ขยับตัวบังเอกสารลับบนโต๊ะไว้มิดชิด แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับแข็งกร้าว ไม่ยอมก้มหัวให้ใครแม้แต่น้อย "เจ้าหน้าที่กองปราบ! อย่าขยับ!" เสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์ในชุดนอกเครื่องแบบตะקโกนลั่น พร้อมกับกระบอกปืนสั้นที่ถูกยกขึ้นเล็งตรงมายังจุดที่พวกเธอยืนอยู่ รินรดาผะแผ่วลมหายใจออกทางจมูก ดวงตาดุดันจ้องมองผู้บุกรุกอย่างไม่เกรงกลัว แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น จันทร์เจ้าก็ก้าวพรวดออกไปยืนบังร่างเพรียวของศิลปินสาวไว้ครึ่งหนึ่ง มือเรียวควักตราประจำตัวสีทองขึ้นชูระดับสายตาของผู้บุกรุกทันที "หยุดนะ! ฉันร้อยตำรวจเอกหญิงจันทร์เจ้า ชุดสืบสวนพิเศษ!" น้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจทำเอาเหล่าตำรวจลูกน้องชะงักกึก ลดกระบอกปืนลงแทบไม่ทัน ทุกสายตาหันมามองผู้กองสาวสลับกับรินรดาร่างบางที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยความงุนงง จันทร์เจ้าหันกลับมามองค้อนคนดื้อรั้นที่ยังทำหน้าอวดดีใส่เธอ ดวงตาสีเข้มคมกริบฉายแววตำหนิระคนโล่งอกที่ไหววูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว "ส่วนเธอ... รินรดา ในฐานะพยานปากเอกและผู้ต้องสงสัยคนสำคัญในคดีนี้ ฉันขอใช้อำนาจควบคุมตัวเธอไว้สอบสวน ณ บัดนี้ค่ะ!" "ฮh! ควบคุมตัวเหรอคะผู้กอง? ฉันไม่ใช่ผู้ต้องหานะ!" รินรดาแหวใส่ทันควัน ดวงตาคู่สวยพาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "คุณไม่มีสิทธิ์มาลากตัวฉันไปไหนทั้งนั้นโดยไม่มีหมายศาล!" "มีสิทธิ์หรือไม่มี เดี๋ยวไปเถียงกันต่อที่กองปราบค่ะคุณศิลปินปากจัด" จันทร์เจ้าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนิทแต่แฝงแววเย้าแหย่ที่ชวนให้คนฟังอยากจะหยิกเนื้อสักที สองมือเรียวคว้าข้อมือเล็กของรินรดาไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้เถียงหรือหยิบจับอะไรอีก "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง เลิกฉวยโอกาสจับมือฉันสักที!" รินรดาพยายามสะบัดข้อมือออก แต่แรงบีบกระชับของอีกฝ่ายกลับมั่นคงเสียจนเธอไม่อาจดิ้นหลุด เคมีคุกรุ่นระหว่างทั้งคู่พุ่งพล่านท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว สายตาสองคู่ปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลบแปลบปราบ คนหนึ่งหัวเสียจนแทบคลั่ง แต่อีกคนกลับแอบอมยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูที่ต้องซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม จันทร์เจ้ากระชากข้อมือบางให้เดินตามออกมายังโถงทางเดินด้านนอก ท่ามกลางสายตาของลูกน้องที่ยืนเรียงราย แต่ทว่า... ก้าวพ้นประตูกระจกฝ้ามาได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงปรบมือช้า ๆ เย็นเยียบก็ดังขึ้นจากความมืดมิดของมุมตึกร้างฝั่งตรงข้าม *แปะ... แปะ... แปะ...* ทั้งจันทร์เจ้าและรินรดาชะงักกึกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ร่างบางถูกดึงให้ถอยมาหลบด้านหลังสัญชาตญาณการป้องกันตัวของร้อยตำรวจเอกสาวทำงานทันที มือข้างหนึ่งชักปืนพกประจำกายออกมาระดับอก ดวงตากวาดมองฝ่าความมืดออกไปอย่างระแวดระวัง เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวออกมาจากมุมมืด แสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกเผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก และดวงตาคู่คมที่จ้องตรงมายังรินรดาด้วยความกระหายใคร่รู้บางอย่าง "เก่งมากครับผู้กองจันทร์เจ้า... ตามหาตัวพยานปากเอกคนนี้เจอจนได้" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน "แต่คุณแน่ใจเหรอครับ ว่าผู้หญิงที่คุณกำลังปกป้องอยู่คนนี้... เป็นแค่ 'ศิลปิน' ธรรมดาจริง ๆ?" รินรดากลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ เมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อราวกับถูกสาป ความลับสีดำสนิทที่เธอพยายามฝังกลบไว้กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางแสงไฟ จันทร์เจ้ารู้สึกได้ถึงแรงสั่นน้อย ๆ ที่ส่งผ่านมาจากมือของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง สายตาคมกริบหันกลับไปมองรินรดาแวบหนึ่ง ก่อนจะตวัดกลับไปจ้องชายปริศนาด้วยแววตาดุดันกว่าเดิม "แกเป็นใคร?" จันทร์เจ้าถามเสียงกร้าว ชายคนนั้นหัวנסในลำคอเบา ๆ ก่อนจะชูแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าในมือขึ้นสูง "ผมก็แค่... คนที่จะมาเปิดโปงความจริงว่า พยานปากเอกของคุณคนนี้ แท้จริงแล้วคือ 'ลูกสาวของฆาตกรต่อเนื่อง' ที่ตำรวจตามหามาตลอดสิบปีต่างหากล่ะครับผู้กอง!" จันทร์เจ้าเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้นเอง โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอินและฟินไปด้วยกันนะคะ