จุดร่วมที่มองไม่เห็น

ปึง! เสียงกระสุนเจาะทะลุกระจกหน้าต่างจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ตามด้วยแรงกระชากที่รุนแรงจนหัวไหล่ของจันทร์เจ้าแทบหลุด ร่างบางของรินรดากระโจนเข้าใส่ผู้กองสาวเต็มแรง พากลิ้งหลบหลังเสาปูนคอนกรีตเสริมเหล็กได้อย่างเฉียดฉิว เศษปูนและสะเก็ดกระจกโปรยปรายลงมาราวกับหิมะมรณะ กลิ่นดินปืนฉุนกานต์คละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่เงียบสงัดของโกดังร้าง "บ้าเอ๊ย! ยัยตัวแสบ ใครใช้ให้เธอพุ่งเข้ามา!" จันทร์เจ้าสบถลอดไรฟัน มือเรียวควักปืนพกประจำกายออกมารem และขึ้นลำด้วยความเร็วแสง ใบหน้าสวยเฉี่ยวย้อมด้วยความโกรธเกรี้ยวปนตื่นตระหนกที่เห็นคนดื้อรั้นเอาชีวิตมาเสี่ยง "ถ้าฉันไม่พุ่งเข้ามา ผู้กองคงได้ไปนอนคุยกับรากม่วงก่อนจะได้ไขคดีแล้วล่ะค่ะ!" รินรดาย้อนกลับทันควัน หน้าตาตื่นตระหนกแต่ปากคอเราะรายไม่เคยเปลี่ยน ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความกลัวแต่ก็ยังอุตสาห์ถลึงใส่ตำรวจสาว "แล้วนี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย! ตาแก่ยศใหญ่นั่นมันพูดถึงพ่อฉันว่าอะไรนะ!" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังกรูเข้ามาล้อมรอบเสาต้นที่พวกเธอยืนหลบอยู่ แรงกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น หัวใจของจันทร์เจ้ากลับกระตุกวูบไม่ใช่เพราะกลัวกระสุนปืนฝั่งตรงข้าม แต่เป็นเพราะสายตาที่เหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารคดีเก่ากระจัดกระจายอยู่บนพื้น หน้าปกของเอกสารแผ่นหนึ่งที่ถูกลมพัดปลิวมาสะดุดเข้ากับตา ชื่อของจำเลยในคดีทุจริตงบประมาณแผ่นดินเมื่อสิบปีก่อน... พ่อของรินรดา และลายเซ็นอนุมัติคำสั่งลับสุดยอดในคดีเดียวกันนั้น... ลงนามโดย นายตำรวจยศพลตำรวจตรีคนเดียวกับคนที่กำลังยืนถือปืนจังก้าอยู่เบื้องหน้าพวกเธอในตอนนี้! *จิ๊กซอว์ทุกตัวร่วงหล่นลงล็อกอย่างโหดร้าย* จันทร์เจ้าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตกใจ มือข้างที่ไม่ได้ถือปืนเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นสื่อความหมายว่า 'เงียบและฟังให้ดี' จนคนถูกจับมือขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ "ผู้กอง จับมือฉันทำไมเนี่ย กลัวจนต้องหาที่พึ่งทางใจรึไง ถึงปากจะเก่งแต่ก็..." "หุบปากน่า รินรดา!" เสียงหวานตวาดกระซิบดุ ปลายเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิดเมื่อนึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาผู้หญิงปากจัดคนนี้ "ถ้าไม่อยากตายศพไม่สวย ก็ทำตามที่ฉันบอก... ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ยามนี้ความดื้อรั้นของศิลปินสาวถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของตำรวจสาวที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เหงื่อกาฬผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย จันทร์เจ้าในยามนี้นอกจากจะดูดุดันและน่าเกรงขามแล้ว ยังมีความเปราะบางบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาคู่สวยนั้น—ความเปราะบางที่กลัวว่าคนข้างกายจะเป็นอันตราย "ผู้กอง..." รินรดาครางแผ่วเบาในลำคอ ยามที่สายตาของทั้งคู่ประสานกันในความมืดสลัวของมุมอับ เคมีประหลาดบางอย่างพุ่งพล่านท่ามกลางวิกฤต บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบให้แคบลงเหลือเพียงพื้นที่ลมหายใจรินรดรดกัน "บอกให้เงียบไงเล่า..." จันทร์เจ้าขยับตัวเข้ามาบังร่างเพรียวของรินรดาไว้มิดชิด แผ่นหลังบางแนบชิดกับอกอิ่มของบอดี้การ์ดสาวจำเป็น ไออุ่นจากร่างกายของกันและกันแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่ขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนได้ยินเสียงหายใจของศัตรู "ซุกหัวอยู่ตรงไหนกันนะ... แมลงสาบสองตัวนี้" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบของนายตำรวจระดับบิ๊กดังขึ้นใกล้เข้ามาทุกที รอยรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นปูนดัง กรับๆ สะท้อนก้องโกดัง "คิดเหรอว่าความลับเรื่องเส้นทางการเงินของท่านรัฐมนตรีกับกรมตำรวจจะรอดไปได้... โดยเฉพาะแก 'รินรดา' ลูกสาวของไอ้สารเลวที่ยอมตายคุกเพื่อปกป้องพวกมัน!" ประโยคนั้นทำให้รินรดาร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก พ่อของเธอน่ะเหรอ... ยอมตายคุกเพื่อปกป้องคนพวกนี้? ไม่จริง! พ่อของเธอเป็นคนตงฉิน เป็นเหยื่อทางการเมืองที่ถูกใส่ร้ายป้ายสีจนต้องจบชีวิตในห้องขังอย่างโดดเดี่ยวไม่ใช่เหรอ! มือเล็กสั่นเทา เอื้อมไปควายชายเสื้อสคูบาของจันทร์เจ้าไว้แน่นราวกับคนจมน้ำ ทว่าจันทร์เจ้ากลับกระชับมือที่จับข้อมือเธออยู่ให้แน่นยิ่งขึ้นไปอีก พร้อมกับส่งสายตาจริงจังที่เต็มไปด้วยความมั่นคงและคำสัญญาไร้เสียง—*ฉันอยู่ตรงนี้ เธอจะไม่เป็นอะไร* จันทร์เจ้าขยับปืนในมือเตรียมพร้อม สติปัญญาพรั่งพรูวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว หากบุกออกไปตอนนี้มีแต่ตายกับตาย แต่ถ้าใช้จังหวะที่พวกมันกำลังชะล่าใจ... สายตาคมกวาดมองไปรอบตัว จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับท่อระบายน้ำทิ้งขนาดใหญ่ที่เปิดอ้าอยู่เบื้องหลังกองลังลังไม้เก่า มันคือทางออกเดียวที่จะรอดพ้นจากวงล้อมนี้ไปได้ แต่ปัญหาคือ... การจะไปถึงตรงนั้นต้องก้าวออกไปจากที่กำบังและตกเป็นเป้าสายตาทันที รินรดาเหมือนจะอ่านสายตาคู่นั้นออก หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่จันทร์เจ้าคาดไม่ถึง! รินรดาฉวยจังหวะที่ศัตรูกำลังเดินผ่านเสาอีกต้น ขว้างก้อนหินสุดแรงเกิดไปกระทบกับถังน้ำมันเปล่าอีกฝั่งจนเกิดเสียงดังสนั่น! เคร้ง! ตู้ม! "เฮ้ย! มันอยู่ทางนั้น! ตามไป!" เสียงตะโกนโกลาหลดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งกรูไปตามเสียง "ตอนนี้แหละ ไป!" จันทร์เจ้าไม่รอช้า คว้าเอวบางของรินรดาแล้วพุ่งทะยานออกไปจากที่กำบังทันที ร่างทั้งสองร่างกลิ้งหลบเข้าสู่ความมืดของท่อระบายน้ำทิ้งได้อย่างหวุดหวิด ท่ามกลางเสียงกระสุนนัดสุดท้ายที่เฉียดกลุ่มผมของพวกเธอไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร! ทั้งคู่ร่วงหล่นลงมาสู่พื้นด้านล่างในความมืดมิด ร่างของรินรดาทับอยู่บนตัวของจันทร์เจ้าพอดี ลมหายใจหอบกระชั้นรดรินรดกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร กลิ่นกายหอมกรุ่นของรินรดาผสมผสานกับกลิ่นดินปืนและหยาดเหงื่อสร้างความปั่นป่วนในหัวใจของตำรวจสาวอย่างรุนแรง จันทร์เจ้ามองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตากลมโตคู่นั้นคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและสับสนจากเรื่องของพ่อ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นสะอื้น แต่มือเรียวกลับยังคงกำเสื้อของตำรวจสาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "เจ็บตรงไหนรึเปล่า..." น้ำเสียงที่เคยแข็งกระด้างและเย่อหยิ่งของจันทร์เจ้า ยามนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด นิ้วเรียวยื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนของคนบนร่างอย่างทะนุถนอม "ผู้กอง... พ่อฉันไม่ได้ขายชาติใช่ไหมคะ..." รินรดาเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนแก้มของจันทร์เจ้า สร้างความเจ็บปวดลึกซึ้งในอกของตำรวจสาวไม่แพ้กัน จันทร์เจ้าเม้มปากแน่น หัวใจบีบตัวเข้าหากันจนปวดหนึบ เธอรู้ความจริงบางส่วนจากคดีนี้แล้ว และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงยอมเอาอนาคตและชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องผู้หญิงคนนี้ "อืม... พ่อเธอไม่ได้ผิด" จันทร์เจ้ากระซิบตอบเสียงนุ่ม แววตาคมกริบฉายประกายความมุ่งมั่นและดุดันขึ้นมาอีกครั้ง "และฉันนี่แหละ... จะลากคอคนที่มันใส่ร้ายพ่อเธอมาลงโทษให้หมด ไม่ว่ามันจะเป็นใครหน้าไหนก็ตาม" รินรดามองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของจันทร์เจ้า ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซึมเข้าสู่หัวใจที่ด้านชาและโดดเดี่ยวมาตลอดหลายปี เคมีที่เคยเป็นเพียงการปะทะฝีปากและกวนประสาทกัน ยามนี้กลับหลอมรวมเป็นความผูกพันลึกซึ้งที่ยากจะถอนตัว ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นตรงกันในจังหวะเดียวกันนั้นเอง แสงไฟฉายสว่างวาบส่องตรงเข้ามาในท่อระบายน้ำทิ้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงปากทางเข้า พร้อมกับเงาดำทึบที่ทาบทับลงมา และเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำเอาเลือดในกายของจันทร์เจ้าและรินรดาเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ "เจอตัวจนได้นะ... ตำรวจน้ำดีกับลูกสาวคนทรยศ... พวกเธอคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือฉันไปได้จริงๆ เหรอ หึๆๆ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เดือดพล่านขึ้นทุกทีนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!